Τάσος Λειβαδίτης Αρχεία - Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο

Ο άνθρωπος με το ταμπούρλο

fotodentro — Fri, 10 Nov 2023 15:18:06 +0000

ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΛΕΓΕΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δε θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα ματώσουν απ’ τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες – μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζεις την αδικία.
Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.
Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις πολιτείες
μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα
αύριο οι άνθρωποι θα χάνουνται στη νύχτα του πολέμου
έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω απ’ τις οβίδες. […]

The post Ο άνθρωπος με το ταμπούρλο appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Οι γυναίκες με τα αλογίσια μάτια

fotodentro — Fri, 10 Nov 2023 15:07:12 +0000

Η Ελένη με τον εραστή της συνήθιζαν να πηγαίνουν σ’ ένα ξενοδοχείο
στην άκρη της πόλης – εν’ απ’ αυτά τα φτηνά, συνοικιακά ξενοδοχεία
με τ’ απαρχαιωμένα, κατάκοπα κρεβάτια τους, τους καθρέφτες χαλασμένους απ’ την υγρασία
τις λεκάνες, τα κομοδίνα, τις μαραμένες πετσέτες –
πράγματα που αγγίξανε πριν από σένα χιλιάδες άλλοι, που ίσως τώρα
νάχουν κιόλας πεθάνει. Και που ενώ αυτοί σαπίζουν κάτω απ’ το χώμα και τη βροχή
τα πράγματα κρατάνε ακόμα πάνω τους την απρόσωπη, θαμπή ανάμνηση
απ’ το πέρασμά τους – ζευγάρια εφήμερα, χαρτοπαίχτες, μεθύστακες, παξιμάδες,
και φιλόδοξοι, που κλάψαν ατέλειωτα μες στη νύχτα·
έρημοι. Γιαυτό και τα πράγματα έχουν μια δική τους μοίρα,
αθόρυβη κι ανελέητη,
γι’ αυτό και μέσα σε κάθε ζωή υπάρχει πάντα κάτι πιο βαθύ απ’ τον εαυτό της-

The post Οι γυναίκες με τα αλογίσια μάτια appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

ΤΟ ΕΚΚΡΕΜΕΣ

fotodentro — Mon, 30 Jan 2023 11:59:46 +0000

Το να ξυπνάς ντυμένος στο κρεβάτι, σ’ ένα δωμάτιο που το βλέπεις για πρώτη φορά, είναι βέβαια ένας κακός οιωνός για τη μέρα που αρχίζει. Μα να μη θυμάσαι καθόλου το πώς βρέθηκες μέσα σε τούτο το άγνωστο σπίτι, καταντάει λίγο σαν εφιάλτης. “Μήπως με βρήκαν μεθυσμένο χτες το βράδυ και με περιμάζεψαν;” σκέφτηκα. Μου συνέβαινε καμμιά φορά. Το στόμα μου όμως ήταν περίφημα, χωρίς εκείνη την ξινή, τραχιά γεύση του χωνεμένου κρασιού. Και το κεφάλι μου ανάλαφρο.

The post ΤΟ ΕΚΚΡΕΜΕΣ appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΕΥΘΑΝΑΣΙΑΣ

fotodentro — Mon, 30 Jan 2023 11:27:07 +0000

Πολλοί αναρωτιούνται γιατί ήμουν κάποτε αλλιώς. Άλλοι αναζητάν να βρουν γιατι είμαι έτσι σήμερα. Ποιος είμαι ή ποιος ήμουν; Αναζητήσεις δίχως σημασία.
Το κέρδος είναι ότι τους ξέφευγα διαρκώς.

The post ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΕΥΘΑΝΑΣΙΑΣ appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας

fotodentro — Tue, 12 Apr 2022 08:10:23 +0000

Νύχτωνε γρήγορα.
Ο αγέρας ερχόταν από μακριά μυρίζοντας βροχή
και πόλεμο.
Τα τρένα γεμάτα φαντάρους περνούσαν βιαστικά
μόλις προφταίναμε πίσω απ’ τα τζάμια να τους δούμε.
Μεγάλα σιδερένια κράνη κλείναν τον ορίζοντα.
Γυάλιζε η άσφαλτος βρεγμένη. Πίσω απ’ τα παράθυρα
καθαρίζοντας λίγα ξερά κουκκιά σωπαίναν οι γυναίκες.
Και το βήμα της περίπολος
έπαιρνε τη σιωπή απ’ το δρόμο κι απ’ τον κόσμο τη ζεστασιά.
Γύρισε λοιπόν τα μάτια σου να κοιτάξω τον ουρανό
δός μου τα χέρια σου να κρατήσω τη ζωή μου.
Πόσο χλωμή είσαι, αγαπημένη μου!

The post Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Βιολέτες για μια εποχή

fotodentro — Tue, 29 Mar 2022 09:54:53 +0000

Η φτωχή Ραχήλ, ωχρή, με ανίατα όνειρα, θεραπευόταν τώρα ανάμεσα στα μαύρα δέντρα, όπως ένας τυφλός που με το φλάουτο κάνει ν’ ανθίζει το σκοτάδι ή όπως τα παιδικά παιχνίδια που μια μέρα εξαφανίζονται άξαφνα σα να τα πήρε μαζί του το παιδί – καθώς πέθαινε, περίλυπο, μέσα στον άντρα.

The post Βιολέτες για μια εποχή appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου

fotodentro — Tue, 29 Mar 2022 09:45:04 +0000

Τα κάγκελα του κήπου υγρά απ’ τη βροχή σαν τους φτωχούς που
τους αφήνουν έξω
αλλά καθώς βραδιάζει ένα φλάουτο κάπου ή ένα άστρο συνηγορεί
για όλη την ανθρωπότητα –
σαν ήμασταν παιδιά κρυβόμαστε κάτω απ’ τη σκάλα κι όταν
βγαίναμε είχαμε αφήσει εκεί ένα βασιλικό πεπρωμένο
η σιωπή κάνει τον κόσμο πιο μεγάλο, η θλίψη πιο δίκαιο
κι αργότερα νέοι αγκαλιάσαμε το πρώτο δέντρο και του
διηγηθήκαμε τα περασμένα
άχαρες μέρες που φύγατε κι όμως αφήσατε μια ανάμνηση
συγκινητική
κι εγώ που υπήρξα τρελός για το αύριο κοιτάζω τώρα με αγωνία
να προχωρούν οι λεπτοδείχτες στα ρολόγια.

Ώσπου μια νύχτα ένας διαβάτης περνάει στο δρόμο τραγουδώντας.
Που έχεις ξανακούσει το τραγούδι αυτό; Δε θυμάσαι.
Κι όμως η νοσταλγία όλων όσων ονειρεύτηκες τρέμει μες στο
τραγούδι. Στέκεσαι στο παράθυρο
κι ακούς σα μαγεμένος. Κι άξαφνα σε κάποια στροφή του δρόμου
το τραγούδι σβήνει.Όλα χάνονται. Ησυχία.
Και τώρα τί θα κάνεις;

The post Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

ΠΟΙΗΣΗ 1 (1950 -1966)

fotodentro — Tue, 29 Mar 2022 09:08:48 +0000

Συνάδελφε είσαι δω
δε σε βλέπω στο σκοτάδι
κι αυτός ο δεκανέας της αλλαγής
αργεί
τι ώρα νάναι
κρυώνω.Κι εγώ κρυώνω
άναψε ένα σπίρτο
τι ώρα νάναι
πώς θα ξαναπιστέψουμε στον κόσμο
τι ώρα νάναι.Η πύλη αμπαρωμένη
ο δρόμος έρημος
σαν πεταμένα κόκκαλα
τα φυλάκια στο σκοτάδι

κι αυτός ο δεκανέας της αλλαγής
Θέ μου
αργεί
γιατί φυσάει ο άνεμος.

Τι ώρα νάναι μες στη νύχτα
τι ώρα νάναι μες στη βροχή
τι ώρα νάναι απόψε σ όλη τη γη!
Τι ώρα νάναι. […]

The post ΠΟΙΗΣΗ 1 (1950 -1966) appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα

fotodentro — Wed, 22 Sep 2021 08:17:53 +0000

«Έζησα μες στη ματαιότητα
και πάνω στον Ωκεανό…»

«Όμως, ακόμα δεν μπόρεσα να καταλάβω
γιατί δεν πραγματοποιούνται τα ανθρώπινα όνειρα.»

«Ώ ανεκπλήρωτο, που ακόμα κι όταν όλα μας εγκαταλείπουν εσύ αφήνεις έξω από την πόρτα μας
ένα μικρό γιασεμί.»

«Ώσπου νύχτωνε και τ’ άστρα φώτιζαν σιγά σιγά
το ακατανόητο του κόσμου.»

The post Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Ο τυφλός με τον λύχνο

fotodentro — Tue, 21 Sep 2021 16:32:12 +0000

Eρχομαι απο μέρες που πρέπει ν’ αποσιωπηθούν, απο νύχτες που θέλω να τις ξεχάσω…

… μπήγω την μύτη της ομπρέλας μου στο χώμα και συνομιλώ με τις εποχές
ή καθισμένος στο πάτωμα περιμένω μιαν απερίγραπτη επίσκεψη
ακριβώς γιατί η πόρτα είναι χρόνια Eρχομαι απο μέρες που πρέπει ν’ αποσιωπηθούν, απο νύχτες που θέλω να τις ξεχάσω…

… μπήγω την μύτη της ομπρέλας μου στο χώμα και συνομιλώ με τις εποχές
ή καθισμένος στο πάτωμα περιμένω μιαν απερίγραπτη επίσκεψη
ακριβώς γιατί η πόρτα είναι χρόνια κλειδωμένη.

Kαι τώρα που ξεμπερδέψαμε πιά με τα μεγάλα λόγια, τους άθλους, τα όνειρα, καιρός να ξαναγυρίσουμε στη ζωή μας…

… ελευθερώνοντας έτσι όρκους αλλοτινούς και τίς πιό ωραίες χειρονομίες του μέλλοντος.

… εξάλλου άνθρωπος είμαι κι εγώ, χρειάζομαι λίγη μέριμνα: ένα όνειρο ή μια μητέρα ή έστω μια ξαφνική περιφρόνηση…

Kάποτε θα ξανάρθω. Eίμαι ο μόνος κληρονόμος.
Kι η κατοικία μου είναι παντού όπου κοιτώ.

The post Ο τυφλός με τον λύχνο appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.