Simenon Georges Αρχεία - Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο

Σε περίπτωση ατυχήματος

fotodentro — Sat, 19 Jul 2025 10:32:04 +0000

Ο ΛΥΣΙΕΝ ΓΚΟΜΠΙΓΙΟ είναι ένας διακεκριμένος δικηγόρος, παντρεμένος με τη χήρα του τέως αφεντικού του, και κινείται στους καλύτερους κοινωνικούς κύκλους. Μια μέρα μια νεαρή εκδιδόμενη, η Υβέτ, του ζητάει να την υπερασπιστεί και ταυτόχρονα του δίνεται. Στην αρχή αντιστέκεται αλλά σιγά σιγά ενδίδει στις προσκλήσεις της. Της παρέχει το δικό της διαμέρισμα και στη συνέχεια μαθαίνει ότι ένας παλιός νεαρός εραστής της την απειλεί. Και το δράμα συμβαίνει.

Το μυθιστόρημα είναι γραμμένο σε μορφή ημερολογίου, σαν μυστική αναφορά του πρωταγωνιστή η σαν «φάκελος» δικηγορικής υπόθεσης. Ως αποτέλεσμα, διαβάζοντάς το δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι παρακολουθούμε τα γεγονότα ενώ συμβαίνουν.

Ένα από τα θέματα του βιβλίου είναι ότι παραμένουν πολλά αναπάντητα ερωτήματα σχετικά με τα κίνητρα των ανθρώπων. Ένα δικαίως διάσημο βιβλίο, το οποίο γυρίστηκε επίσης επιτυχημένη ταινία για τον κινηματογράφο.

Ένα από τα πιο δυνατά «σκληρά μυθιστορήματα » του Σιμενόν.

Η ταινία γυρίστηκε το 1958 σε σκηνοθεσία του Κλωντ Ωτάν-Λαρά και κυκλοφόρησε στην Ελλάδα με τον τίτλο Υβέτ, το κορίτσι της ακολασίας. Πρωταγωνιστούν η Μπριζίτ Μπαρντό και ο Ζαν Γκαμπέν. Η ταινία βασίστηκε πολύ στη σεξουαλική εμφάνιση της Μπαρντό. Ο Γκαμπέν στο ρόλο του μεσήλικα δικηγόρου που υποκύπτει στα θέλγητρα της νεαρής πελάτισσάς του είναι, όπως πάντα, εντυπωσιακός. Διάσημη είναι η σκηνή όπου η Μπαρντό σηκώνει τη φούστα της ψηλά στη μέση για να προκαλέσει τον Γκαμπέν.

The post Σε περίπτωση ατυχήματος appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Η υπόθεση Σαιν-Φιακρ

fotodentro — Thu, 19 Dec 2024 17:00:15 +0000

Ο Μαιγκρέ, προτού βγει, πήρε απ’το πορτοφόλι του ένα φύλλο χαρτί καρφιτσωμένο με ένα διοικητικό διαβιβαστικό που έγραφε: « Σας αναγγέλλω ότι θα διαπραχθεί φόνος στην εκκλησία του Σαιν-Φιάκρ, κατά τη διάρκεια της πρώτης λειτουργίας της Ημέρας των Ψυχών ». […]
– Το Σαιν-Φιάκρ, μέσω Ματινιόν ;
– Είναι πιθανό, εφόσον μας διαβιβάστηκε μέσω της αστυνομίας του Μουλέν. Και ο Μαιγκρέ είχε βάλει το χαρτί στην τσέπη του. Σαιν-Φιακρ! Ματινιόν! Μουλέν! Ονόματα που του ήταν περισσότερο οικεία από οποιαδήποτε άλλα.

Γεννήθηκε στο Σαιν-Φιακρ, εκεί ο πατέρας του επί τριάντα συναπτά χρόνια ήταν ο διαχειριστής του πύργου ! Την τελευταία φορά που είχε πάει, ήταν ακριβώς όταν πέθανε ο πατέρας του, και τον είχαν θάψει στο μικρό κοιμητήριο πίσω απ’την εκκλησία.«… θα διαπραχθεί φόνος… κατά τη διάρκεια της πρώτης λειτουργίας…»
Ο Μαιγκρέ είχε φτάσει την προηγουμένη. Είχε μείνει στο μοναδικό πανδοχείο.

Στο Μουλέν, η αστυνομία είχε πιστέψει ότι επρόκειτο για κάποια κακόγουστη φάρσα και δεν θορυβήθηκε. Στο Παρίσι προκάλεσε μεγάλη έκπληξη η αναχώρηση του επιθεωρητή.

[…] Ο Μαιγκρέ, εντυπωσιασμένος, άγγιξε τον ώμο της κόμησσας. Και το σώμα ταλαντεύτηκε, σάμπως η ισορροπία του να κρατιόταν από ένα τίποτα, κυλίστηκε κάτω και παρέμεινε ακίνητο. Η κόμησσα του Σαιν-Φιάκρ ήταν νεκρή.

Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΣΑΙΝ-ΦΙΑΚΡ, γραμμένη το 1932, σπουδαία χρονιά και πολύ παραγωγική για τον Ζωρζ Σιμενόν, κάνει ένα κλείσιμο του ματιού στη βρετανική χρυσή περίοδο του αστυνομικού είδους, με όλους τους διάφορους υπόπτους να συγκεντρώνονται από τον ντετέκτιβ για την ανάλυση και την ταυτοποίηση του ενόχου. Επίσης, η υπόθεση λύνεται χωρίς τη διαμεσολάβηση του νόμου – ο Μαιγκρέ δεν δουλεύει επισήμως στην υπόθεση. Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα καλογραμμένο και ενδιαφέρον μυθιστόρημα, όπως πάντα, πολύ δημοφιλές στους φανατικούς του Μαιγκρέ για όλες τις λεπτομέρειες που αποκαλύπτονται σχετικά με την παιδική ηλικία του επιθεωρητή.

Γυρίστηκε ταινία το 1959 από τον Jean Delannoy, με τον Jean Gabin στο ρόλο του επιθεωρητή Μαιγκρέ.

The post Η υπόθεση Σαιν-Φιακρ appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Ο Ωρολογοποιός Του Έβερτον

fotodentro — Sat, 20 Jul 2024 10:21:32 +0000

Μέχρι τα μεσάνυχτα, συγκεκριμένα μέχρι τη μία μετά τα μεσάνυχτα, ακολούθησε την καθημερινή ρουτίνα όπως έκανε όλα τα βράδια, και πιο συγκεκριμένα τα σαββατόβραδα, που κάπως διέφεραν από τις άλλες ημέρες. Άραγε θα είχε ζήσει αυτή τη βραδιά διαφορετικά ή θα
προσπαθούσε να την απολαύσει περισσότερο, αν είχε προβλέψει ότι ήταν η τελευταία βραδιά που περνούσε ως ευτυχισμένος άνθρωπος; Αυτό το ερώτημα, και πολλά άλλα, συμπεριλαμβανομένου του αν όντως ήταν ευτυχισμένος, θα προσπαθούσε να τα απαντήσει
πολύ αργότερα.
Ανήγγειλαν τις τελευταίες ειδήσεις της ημέρας. Ο εκφωνητής μιλούσε γρήγορα, κοφτά, χωρίς διαλείμματα όταν περνούσε απ’ το ένα θέμα στο άλλο: «Εσωτερικές ειδήσεις: Οι αστυνομίες έξι Πολιτειών, με τη συνδρομή του FBI, αναζητούν τον δεκαεξάχρονο δολοφόνο Μπεν Γκάλλοουεϋ. Αυτός, συνοδευόμενος από τη φίλη του Λίλιαν Χώκινς, ηλικίας μόνο δεκαπεντέμισι ετών, εγκατέλειψε το Έβερτον, από την Πολιτεία της Νέας Υόρκης, το βράδυ του Σαββάτου, οδηγώντας την καμιονέτα του πατέρα του. Αφού σκότωσε με περίστροφο τον
ονομαζόμενο Τσάρλς Ράλστον, πενηντατεσσάρων ετών, κάτοικο του Λονγκ-Έντυ, στα σύνορα της Πενσυλβάνιας, το ζευγάρι έκλεψε το μπλε Όλντσμομπιλ του θύματος και συνέχισε την πορεία του προς τα νοτιοδυτικά».

The post Ο Ωρολογοποιός Του Έβερτον appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Αναμνήσεις του Μαιγκρέ

fotodentro — Fri, 22 Dec 2023 16:36:06 +0000

«ΣΙΜΕΝΟΝ: Διηγηθείτε οποιαδήποτε ιστορία σε κάποιον. Αν δεν την αλλάξετε κάπως, θα τη βρει απίστευτη, πλαστή. Τροποποιήστε τη και θα δείξει πιο αληθοφανής κι από τη φύση της.
ΜΑΙΓΚΡΕ: Τα τελευταία λόγια τα είπε δυνατά, με έμφαση, σαν να επρόκειτο για κάποια συνταρακτική ανακάλυψη.
-Πιο αληθινή κι απ’ τη φύση της, όλα εδώ εναπόκεινται. Ε λοιπόν, εγώ σας έκανα πιο αληθινό κι απ’ τη φύση σας.
Έμεινα άφωνος. Προς στιγμήν, ο κακόμοιρος επιθεωρητής που ήμουν, ο επιθεωρητής ο «λιγότερο αληθινός από τη φύση του», δεν βρήκε τίποτα να απαντήσει.
Κι εκείνος, με μια πληθώρα κινήσεις και ελαφριά βελγική προφορά, μου αποδείκνυε ότι οι έρευνές μου, έτσι όπως τις είχε αποδώσει, ήταν πιο αποδεκτές -μήπως είπε πιο ακριβείς;- από αυτές που είχα ζήσει.
ΜΑΙΓΚΡΕ: Όλα αυτά δεν του τα είπα εκείνο το πρωί. Ντροπαλά, αρκέστηκα να ψελλίσω κοιτάζοντας αλλού: -Ήταν επίσης αναγκαίο να με απλουστεύσετε;»
Στο ιδιότυπο αυτό βιβλίο του Σιμενόν, ο ήρωάς του επιθεωρητής Ζυλ Μαιγκρέ μπαίνει σε διάλογο με τον συγγραφέα του, και πολλές φορές του κάνει αυστηρότατη κριτική για το πώς τον παρουσιάζει. Ο ήρωας των μυθιστορημάτων κατακρίνει τον συγγραφέα του! Παράλληλα περιγράφει επεισόδια της ζωής του ως επιθεωρητή, που πολύ συχνά είναι λιγότερο θεαματική και πιο κοινότοπη απ’ όσο την παρουσιάζει ο συγγραφέας του.
Ο Σιμενόν βρίσκεται σε μεγάλα κέφια και ταυτόχρονα ξεκλειδώνει τα μυστικά της συγγραφικής του τέχνης, παίζοντας με τον διάσημο ήρωά του. Έχουμε εδώ ένα βιβλίο για τη γραφή και τη διαφοροποίηση τέχνης και πραγματικότητας: ο μυθιστορηματικός χαρακτήρας μιλάει για τον εαυτό του σαν να ήταν αληθινός, ενώ ο πραγματικός συγγραφέας γίνεται χαρακτήρας μυθοπλασίας.

The post Αναμνήσεις του Μαιγκρέ appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Τα Πράσινα Παντζούρια

fotodentro — Fri, 21 Jul 2023 11:13:22 +0000

Το 1950 ο Σιμενόν βρίσκεται στην Αμερική. Είναι γεμάτος σχέδια και δουλεύει πυρετωδώς. Πιστεύει πιο πολύ παρά ποτέ ότι το επόμενο βιβλίο του είναι το καλύτερό του. Πρόκειται ακριβώς για τα Πράσινα παντζούρια, «το βιβλίο που οι κριτικοί περιμένουν από καιρό και ήλπιζα πάντα να γράψω μια μέρα». Μια στενή του φίλη σχολίασε ότι για καιρό ένιωθε τρομαγμένη από τη δύναμή του. Ο Σιμενόν το θεωρεί «κεντρικό έργο» στη μεγάλη παραγωγή του. Ο Γκαλλιμάρ το θαυμάζει απεριόριστα.

Θέμα του : Το πορτραίτο ενός μεγάλου ηθοποιού, του Εμίλ Μωζέν, ιερού τέρατος της θεατρικής σκηνής και του κινηματογράφου προς το τέλος της ζωής του, που την έζησε ακραία, όχι μόνο εργαζόμενος σκληρά αλλά και πίνοντας και έχοντας αναρίθμητες ερωμένες. Είναι κυνικός και φαίνεται απόμακρος. Μετά από μια απειλητική διάγνωση από τον καρδιολόγο του, ξανακοιτάζει όλη του τη ζωή και νιώθει ένα τεράστιο αίσθημα ενοχής που δεν μπορεί να το διαχειριστεί. Συνεχίζει να ζει ακραία, θέτοντας όμως θέματα στον εαυτό του και αναρωτώμενος πότε θα έρθει το τέλος.

Είναι ένα ιδιότυπο και δυναμικό μυθιστόρημα, με πολλές ενδοσκοπήσεις στους τρόπους με τους οποίους οι ηθοποιοί δημιουργούν χαρακτήρες. Υπάρχουν όμως πολλοί παραλληλισμοί και με την ψυχολογία ενός συγγραφέα, καθώς και ένα διακριτό καφκικό στοιχείο στις φανταστικές σκηνές «δίκης» και ειδικά κατά τα τελικά στάδια της ζωής του ηθοποιού.

Ο μεγάλος φόβος του Σιμενόν ήταν ότι το βιβλίο θα μπορούσε να θεωρηθεί πως αναφέρεται σε υπαρκτούς σπουδαίους ηθοποιούς της εποχής του, όπως ο Raimu, ο Michel Simon, ο W. C. Fields ή ο Charlie Chaplin. Σχολίασε σχετικά : «Είναι αδύνατον να δημιουργήσεις ένα πρόσωπο του χώρου τους, με το δικό τους βεληνεκές, και να μη δανειστείς ορισμένα χαρακτηριστικά, κάποια τικ, από τον έναν ή τον άλλον. Όλα τα υπόλοιπα είναι καθαρή μυθοπλασία». Ένας προσεκτικός όμως αναγνώστης από τη Βολιβία, που αλληλογραφούσε με τον Σιμενόν, παρατήρησε ότι ο Μωζέν ήταν μάλλον ο ίδιος ο συγγραφέας, αναγνωρίζοντας πολλά, περισσότερο ή λιγότερο κρυμμένα χαρακτηριστικά του.

The post Τα Πράσινα Παντζούρια appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Ο Μαιγκρέ στη Μονμάρτη

fotodentro — Sat, 10 Dec 2022 10:58:21 +0000

« Ακριβώς απέναντί του, στον τοίχο, είδε μια φωτογραφία της Αρλέτ, με το αιώνιο μαύρο φόρεμα, τόσο εφαρμοστό επάνω της που έδειχνε πιο γυμνή και από τις άσεμνες φωτογραφίες που είχε στην τσέπη του.
Σήμερα το πρωί, στο γραφείο του Λυκάς, μόλις που την είχε προσέξει. Δεν ήταν παρά ένα πουλάκι της νύχτας όπως τόσα άλλα. Ωστόσο, είχε εντυπωσιαστεί από τα νιάτα της και κάτι του είχε φανεί ότι δεν πήγαινε καλά. Είχε ακόμη στα αυτιά του την κουρασμένη φωνή της, τη φωνή που έχουν όλες τα ξημερώματα, μετά το πολύ ποτό ή τα πολλά τσιγάρα. Ξανάβλεπε τα ανήσυχα μάτια της, θυμήθηκε τη ματιά που έριξε μηχανικά στο στήθος της, και μια μυρωδιά έρωτα σχεδόν, που διέχεε γύρω της.
Σπάνια του έτυχε να συναντήσει μια γυναίκα που ανέδιδε τόσο έντονη εντύπωση ερωτισμού, και αυτό ερχόταν σε αντίθεση με το βλέμμα της ανήσυχης κοπελίτσας, και σε ακόμη μεγαλύτερη αντίθεση με το διαμέρισμα που μόλις είχε επισκεφτεί, με το καλογυαλισμένο παρκέ, το ντουλάπι με τις σκούπες, το φανάρι με τα τρόφιμα. »

Ένα συναρπαστικό παρισινό #μυθιστόρημα με τον επιθεωρητή #Μαιγκρέ στη θρυλική περιοχή της Μονμάρτρης με τα νυχτερινά κέντρα διασκέδασης. Στο Πικράττ’ς, ένα μικρό μπαρ-ξενυχτάδικο, με ζωντανή τζαζ μουσική και σόου γυναικών ώς τα ξημερώματα, διαδραματίζεται η τραγωδία μιας νεαρής κοπέλας που ήρθε από τη γαλλική επαρχία για να δοκιμάσει την τύχη της. Εκπληκτικές περιγραφές του κόσμου της νύχτας στη διάσημη συνοικία του Παρισιού.

The post Ο Μαιγκρέ στη Μονμάρτη appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Το τραίνο

fotodentro — Fri, 24 Jun 2022 11:49:29 +0000

«Φτάσαμε στο Ρετέλ και εκεί, ξαφνικά, για πρώτη φορά, συνειδητοποιήσαμε ότι δεν ήμασταν πλέον άνθρωποι όπως όλοι οι άλλοι, αλλά πρόσφυγες. Μίλησα στο πρώτο πληθυντικό, αν και ακόμη δεν ήξερα τι πίστευαν οι συνταξιδιώτες μου. Πιστεύω ωστόσο ότι σε ελάχιστο χρόνο καταλήξαμε ν’ αντιδρούμε λίγο-πολύ με τον ίδιο τρόπο. […] Ίσως να μην είχαμε φτάσει στην αδιαφορία, όμως ο καθένας μας είχε εγκαταλείψει την ιδέα να σκέφτεται οτιδήποτε. […] Δεν ήμουν ταραγμένος. Αναρωτιόμουν για όλα αυτά εντελώς ρεαλιστικά, κάπως σαν παιχνίδι, γιατί όλα ήταν πλέον πιθανά. Ήταν τόσο πιθανό όσο και ο θάνατος του μηχανικού μέσα στο θάλαμο της ατμομηχανής, ή ακόμη, εγώ προσωπικά, να έχω κάνει έρωτα, εν μέσω σαράντα ατόμων, με μια γυναίκα που δεν γνώριζα την προηγουμένη και είχε μόλις βγει από τη φυλακή.»

H ΓΕΡΜΑΝΙΑ, ΜΕΤA ΤHΝ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΔΑΝΙΑΣ, της Νορβηγίας και της Ολλανδίας, στρέφεται ενάντια στο Βέλγιο και στη Γαλλία. Οι κάτοικοι των συνοριακών πόλεων, κωμοπόλεων και χωριών εγκαταλείπουν από τη μια μέρα στην άλλη τα σπίτια τους. Ο Μαρσέλ Φερόν, τεχνικός ραδιοφώνων, που ζει μια συμβατική ζωή σ’ ένα παραμεθόριο χωριό της Γαλλίας, αποκόπτεται από την έγκυο γυναίκα του και την τετράχρονη κόρη του σ’ ένα τραίνο που φυγαδεύει πρόσφυγες στο κέντρο και στον Νότο της Γαλλίας. Σ’ ένα βαγόνι εμπορευμάτων, ασφυκτικά γεμάτο με φυγάδες, γνωρίζεται με την Άννα Κούπφερ, μια μοναχική γυναίκα, κυνηγημένη Τσέχα Εβραία, που έχει πάρει μέρος στην Αντίσταση κατά των Γερμανών.
Ένα απεγνωσμένο πάθος χωρίς αύριο τούς ενώνει, μέσα σε περιβάλλον καταστροφής και αγωνίας. Ένα από τα γνωστότερα μυθιστορήματα του Σιμενόν, που έγινε εξαιρετική ταινία από τον Πιέρ Γκρανιέ-Ντεφέρ το 1973, με τους έξοχους Ζαν-Λουί Τρεντινιάν και Ρόμυ Σνάιντερ.«Ο Σιμενόν εξομολογείται στον εκδότη του το 1961: “Ήθελα πολύ καιρό να γράψω αυτό το μυθιστόρημα, δεν έβρισκα όμως τον τόνο. Δεν χρειάστηκε να γίνω μάγος ή μάντης για να αναστήσω την ατμόσφαιρα της
εποχής. Εγώ ο ίδιος στη Λα Ροσέλ ήμουν ο ‘κύριος των παραπηγμάτων’. Εγώ έστελνα τα τραίνα να πάνε σε όποια κατεύθυνση μπορούσα, εγώ τα σταματούσα σε κάποιο μέρος στην ύπαιθρο. Το επικίνδυνο ήταν να βάλω στο βιβλίο περισσότερα απ’ όσα έπρεπε”». -Από τη μονογραφία “Simenon” του Pierre Assouline.

The post Το τραίνο appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Νύχτα στο σταυροδρόμι

fotodentro — Wed, 29 Dec 2021 14:50:13 +0000

Όταν ο Μαιγκρέ, ξεφυσώντας κουρασμένος, έσπρωξε την καρέκλα προς τα πίσω, απομακρύνοντάς την απ’ το γραφείο όπου καθόταν με τους αγκώνες ακουμπισμένους πάνω, είχαν περάσει ακριβώς δεκαεπτά ώρες απ’τή στιγμή που άρχισε την ανάκριση του Καρλ Άντερσεν. […] Δεκαεπτά ώρες εξαντλητικής ανάκρισης ! Πριν ξεκινήσει, είχαν βγάλει απ’τά παπούτσια του άνδρα τα κορδόνια, το ψεύτικο κολάρο του πουκαμίσου, τη γραβάτα του, και του είχαν αδειάσει τις τσέπες. […] Και τώρα ήταν αυτοί που εγκατέλειψαν ! Ο Μαιγκρέ, ανασηκώνοντας τους ώμους, έψαξε να βρει μια κρύα πίπα στο συρτάρι του, σκούπισε το ιδρωμένο του μέτωπο. Ίσως αυτό που τον εντυπωσίασε περισσότερο να μην ήταν η σωματική και πνευματική αντίσταση του άνδρα, αλλά η απίστευτη κομψότητα, η αρχοντική στάση που διατήρησε μέχρι τέλους. […]

Ένα σταυροδρόμι σε μια ερημική περιοχή, μια-δυό ώρες από το Παρίσι. Δύο επαύλεις, ένα βενζινάδικο, ένα συνεργείο αυτοκινήτων. Αυτοκίνητα και φορτηγά περνούν απ’ το σταυροδρόμι νύχτα-μέρα, συχνά μεταφέροντας ύποπτα προϊόντα. Και οι φόνοι, αλλόκοτα σκηνοθετημένοι, αρχίζουν. Ο μεσόκοπος επιθεωρητής Μαιγκρέ παρουσιάζεται σε μια από τις πρώτες σπουδαίες υποθέσεις του.

Βιβλίο γραμμένο τον Απρίλιο του 1931, χρονιά ορόσημο για το συγγραφικό ξεκίνημα του Σιμενόν με απανωτά αριστουργήματα, από τα καλύτερα της καριέρας του. Το βιβλίο γυρίστηκε σε ταινία από τον περίφημο Jean Renoir του Κανόνα του παιχνιδιού και κυκλοφόρησε την επόμενη χρονιά.

Για τον Σιμενόν, ο ηθοποιός Pierre Renoir ήταν και θα παρέμενε ο καλύτερος επιθεωρητής Μαιγκρέ στον κινηματογράφο.

Μετά από πληθώρα λαϊκών, ερωτικών και περιπετειωδών μυθιστορημάτων, που ο Σιμενόν τα υπέγραφε με δεκαπέντε διαφορετικά ψευδώνυμα, ο συγγραφέας σχολιάζει για την περίοδο που άρχισε να υπογράφει πλέον με το επίσημο όνομά του τα βιβλία του : « Δεν το έκανα ακριβώς από διάθεση και επιλογή. […] Ταξίδεψα για τρία χρόνια με το ιστιοφόρο μου και όταν επέστρεψα έδωσα μορφή στη δομή των αστυνομικών μυθιστορημάτων που λανσάρισα έκτοτε ».

The post Νύχτα στο σταυροδρόμι appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Ο Μαιγκρέ και η νεκρή κοπέλα

fotodentro — Thu, 11 Nov 2021 11:41:11 +0000

«Χρόνια ολόκληρα, η Λουίζ έψαχνε επίμονα τη θέση της χωρίς ποτέ να τη βρει. Χαμένη σ’ έναν κόσμο που δεν τον καταλάβαινε, γραπώθηκε απελπισμένα από την πρώτη τυχούσα γυναίκα, και αυτή κατέληξε να τής τη φέρει. Μόνη, σκλήραινε μέσα σε ένα εχθρικό περιβάλλον, όπου μάταια προσπαθούσε να μάθει τους κανόνες του παιχνιδιού. Μάλλον δεν γνώριζε τίποτα για τον πατέρα της. Από μικρή, ήδη, θα έπρεπε να αναρωτιέται γιατί η μητέρα της δεν ήταν σαν τις άλλες, γιατί οι δυό τους ζούσαν διαφορετικά απ’ τους γείτονες. […]
– Είναι όμορφη, συμφωνείτε;
Δεν ήταν η λέξη που έψαχνεο Μαιγκρέ, ούτε αυτή που αντιστοιχούσε ακριβώς στην πραγματικότητα. Η κοπέλα, σίγουρα, ήταν όμορφη, όμως υπήρχε κάτι παραπάνω, που ήταν δύσκολο να το προσδιορίσει. Ο φωτογράφος είχε καταφέρει να δώσει ζωή σ’αυτά τα μάτια που έμοιαζαν να κάνουν μία ερώτηση που παρέμενε όμως αναπάντητη.
Σε δύο εκτυπώσεις φορούσε το μαύρο της φόρεμα· σε μία άλλη το καφέ καρώ παλτό· και στην τελευταία ήταν με το βραδινό. Τη φανταζόσουν στους δρόμους του Παρισιού, όπου υπήρχαν τόσες κοπέλες σαν την ίδια, να στριμώχνεται ανάμεσα στο πλήθος, να σταματάει για να χαζέψει λίγο τις βιτρίνες και να συνεχίζει το δρόμο της για ένας Θεός ξέρει πού.
Είχε κάποτε έναν πατέρα, μία μητέρα, αργότερα, στο σχολείο, συμμαθήτριες. Στη συνέχεια, κάποιοι άνθρωποι τη γνώρισαν νεαρή κοπέλα, γυναίκες, άνδρες. Τους είχε μιλήσει. Τη φώναζαν με το όνομά της. Όμως, τώρα ήταν νεκρή, κανείς δεν φαινόταν να τη θυμάται, κανείς δεν ανησυχούσε, ήταν σαν να μην υπήρξε ποτέ.»
Ο επιθεωρητής Μαιγκρέ επιχειρεί να ανασυνθέσει τις τελευταίες μέρες και ώρες στη ζωή μιας κοπέλας που βρέθηκε νεκρή μια νύχτα στους δρόμους του Παρισιού. Προσπαθεί να μπει στη θέση της και να φανταστεί τι σκέψεις και τις πράξεις της. Τον ενδιαφέρει ο χαρακτήρας του θύματος, ψάχνει να γνωρίσει και να καταλάβει την κοπέλα, θέτοντας ερωτήματα σε όσους τη συνάντησαν. Το ενδιαφέρον του Μαιγκρέ για το θύμα τον οδηγεί σε μια συναισθηματική ταύτιση μαζί του. Μια από τις δυνατότερες ιστορίες του Σιμενόν με τον Μαιγκρέ.

The post Ο Μαιγκρέ και η νεκρή κοπέλα appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Γράμμα στον δικαστή μου

fotodentro — Sat, 06 Nov 2021 12:46:36 +0000

Είμαστε σχεδόν οι ίδιοι άντρες, δικαστά μου. Και χρειάζεται να επιμείνω σ’ αυτή τη λεπτομέρεια. Από πλευράς μου, δεν έμπαινα συχνά στον κόπο να ενδιαφερθώ για τη δίκη μου. Μήπως έχει να κάνει με το γεγονός ότι όλη αυτή η παρωδία ελάχιστη σχέση είχε με την πραγματικότητα; […]
Λοιπόν, δικαστά μου, νομίζω ότι μόλις βρήκα την ακριβή λέξη άθελά μου. Η σύζυγός μου η Αρμάντ είναι αξιοπρεπής. Είναι η αξιοπρέπεια προσωποποιημένη. Και τώρα, προσπαθήστε να φανταστείτε επί δέκα συνεχή χρόνια το καθημερινό τετ-α-τετ με την Αξιοπρέπεια, προσπαθήστε να δείτε στο κρεβάτι τον εαυτό σας με την Αξιοπρέπεια. […] Στην ουσία, για πάρα πολλά χρόνια, είχα ζήσει χωρίς να το αντιλαμβάνομαι. Είχα κάνει με μεγάλη σχολαστικότητα, όσο καλύτερα μπορούσα, όλα όσα μου είχαν πει να κάνω. Χωρίς να ψάχνω το λόγο. Χωρίς να αναζητώ να καταλάβω.

Ένας επαρχιακός γιατρός, που ζει μια συμβατική οικογενειακή ζωή, προβαίνει, μετά την καταδίκη του, σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση στον δικαστή του, χωρίς την αναζήτηση κανενός οίκτου. Γράφει για ό,τι τον οδήγησε στον φόνο, για ένα εκτός ορίων και ελέγχου πάθος ερωτικό. Ένα από τα γνωστότερα μυθιστορήματα του Σιμενόν, με τη συγκλονιστική ανατομία ενός φόνου.

The post Γράμμα στον δικαστή μου appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.