Στο περιβάλλον όπου ανατράφηκε ο Σίνγκερ, ο Θεός δεν ήταν μια έννοια θεωρητική αλλά μια καθημερινή, ζωντανή παρουσία. Για την ύπαρξη του Θεού ο Σίνγκερ δεν έχει ποτέ αμφιβολίες. Ωστόσο, από μικρό παιδί κιόλας, αδυνατεί να συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι ο Θεός αφήνει αθώα πλάσματα να βασανίζονται χωρίς να έχουν κάνει τίποτα κακό. Πώς γίνεται ένας καλός και παντοδύναμος Θεός, που έφτιαξε τον κόσμο κατά τη βούλησή Του, να επιτρέπει μια τέτοια αδικία; Ψάχνοντας για απάντηση, ο Σίνγκερ στρέφεται στη φιλοσοφία, στην επιστήμη, στο μυστικισμό, στη λογοτεχνία. Μέχρι που σιγά-­σιγά η απάντηση που φοβόταν του φανερώνεται: τον κόσμο όντως τον έφτιαξε ο Θεός· μόνο που ο Μεγαλοδύναμος είναι ένας Θεός μοχθηρός, που διψάει για αίμα και χαίρεται με τον πόνο των αδύναμων· ο κόσμος είναι ένα σφαγείο φτιαγμένο από έναν στυγερό Δημιουργό.

Μέσα σ’ έναν τέτοιο κόσμο ο Σίνγκερ δεν μπορεί να υπάρξει. Ζει σαν εξόριστος, χωρίς κίνητρο, χωρίς φιλοδοξίες, ένας ζωντανός νεκρός που απλώς λαθροβιώνει. Παραδίνεται στους δαίμονες του κόσμου αυτού, με πρώτο και κύριο τον δαίμονα του έρωτα. Κάνει είδωλό του τη λογοτεχνία, μέχρι που κι αυτή την εγκαταλείπει φτάνον­τας στην Αμερική. Σέρνεται τρομαγμένος, ανήμπορος αλλά μονίμως εξεγερμένος, παρατηρώντας τον κόσμο να οδεύει προς την καταστροφή, χωρίς ποτέ να θρηνεί, μα αντίθετα γελώντας βουβά με τη φάρσα τη ζωής.

The post Έρωτας Και Εξορία appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Στο πεζογραφικό έργο του Σίνγκερ ο προσεκτικός αναγνώστης θα διακρίνει επίσης απηχήσεις από κορυφαίους συγγραφείς και στοχαστές της νεότερης Ευρώπης – τον Σπινόζα, τον Γκόγκολ και τον Ντοστογέφσκι.

«Οι διάβολοι, τα δαιμόνια, τα φαντάσματα και τα κάθε λογής υπερφυσικά όντα που κατοικούν στις ιστορίες του Σίνγκερ, δρομολογώντας μάλιστα μερικές φορές τη δράση τους, είναι ακριβώς έμβλημα της απέχθειάς του για τα βαρίδια του ψυχολογισμού, που δέσποζε και δεσπόζει ακόμη σε πεζογραφικά είδη κατά τ᾽ άλλα πολύ διαφορετικά μεταξύ τους. Στις πολυδαίδαλες ψυχολογικής τάξεως λεπτολογίες του ρεαλισμού αλλά και του μοντερνισμού ο Σίνγκερ αντιπαραθέτει την καθαρότητα της απέριττης εξιστόρησης, στην οποία η διαδοχή των συμβάντων και η δράση των προσώπων παρουσιάζονται μπροστά στα μάτια μας σαν φαινόμενα εν τω γίγνεσθαι, χωρίς τα δεκανίκια οποιασδήποτε ψυχολογικής ερμηνείας. Είναι λοιπόν ο Σίνγκερ ένας αφηγητής των φαινομένων, ένας παραμυθάς που δεν έχει ανάγκη να παραστήσει τον ψυχαναλυτή. Κι αν τα παραμύθια του μοιάζουν εκ πρώτης όψεως ανεπιτήδευτα ή και αφελή, αυτό συμβαίνει απλώς επειδή ο Σίνγκερ ξέρει να κρύβει καλά την τέχνη του».

The post Γκίμπελ ο σαλός και άλλες ιστορίες appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.