Ρώσικη Archives - Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο

Ζήλια

fotodentro — Wed, 08 Apr 2026 10:12:49 +0000

Τα πρώτα χρόνια της ρωσικής επανάστασης, στο τέλος ενός κόσμου και στην αρχή ενός νέου, δύο αντίθετες δυνάμεις βρίσκονται σε σύγκρουση: από τη μια η θετικότητα της οικοδόμησης της νέας κοινωνίας, όπου τα πλακάκια του πατώματος θα λούζονται στον ήλιο, τα χάλκινα καζάνια θα ακτινοβολούν, τα πιάτα θ’ αστράφτουν λευκά σαν τα κρίνα, το γάλα θα είναι βαρύ σαν τον υδράργυρο κι η σούπα θα αναδίδει μια τέτοια ευωδιά που θα ζηλεύουν τα λουλούδια στα τραπέζια· κι από την άλλη η νοσταλγία, η συνομωσία των χαμένων συναισθημάτων της εποχής που τελειώνει, η τελευταία παρέλαση των πρώην ανθρώπων, οι αναζητητές της ατομικής ευτυχίας, τα παράσιτα και οι κωμικές φιγούρες. Ο Αντρέι Μπάμπιτσεφ, πρότυπο του νέου σοβιετικού τεχνοκράτη, έχει περιμαζέψει στο σπίτι του τον περιθωριακό, ανασφαλή και ευαίσθητο Καβαλέροφ, ο οποίος τον ζηλεύει βαθιά αλλά παράλληλα τον περιφρονεί γιατί έχει χάσει το πάθος και την ποιητική ευαισθησία του παλιού αιώνα. Με απροσδόκητο χιούμορ, αυτοσαρκασμό και οξύτητα, με μια πένα που αστράφτει, ο Γιούρι Ολέσα περιγράφει το τέλος μιας εποχής, μια μεταβατική περίοδο, που χρειάζεται τους δικούς της μύθους και παραμύθια.

The post Ζήλια appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

ο Κροκόδειλος

fotodentro — Fri, 03 Apr 2026 09:26:49 +0000

Εδώ προσπαθούμε να προσελκύσουμε ξένο κεφάλαιο στην πατρίδα των προγόνων μας… Κι εμείς, αντί να στηρίξουμε τον ξένο επενδυτή, πάμε να ξεκοιλιάσουμε το βασικό κεφάλαιο! Επιτρέπεται αυτό;
Κανείς λογοτέχνης δεν σκάλισε βαθύτερα την ανθρώπινη ψυχή από τον Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, όμως ο μέγας Ρώσος δεν αρκούνταν μόνο σ’ αυτό και η απόδειξη είναι διηγήματα όπως ο Κροκόδειλος. Τι εκτυλίσσεται εδώ;
Ένας καλλιεργημένος μεσαίος υπάλληλος σπεύδει με την όμορφη σύζυγό του να δει από κοντά τον κροκόδειλο που εκθέτει στο εμπορικό κέντρο της Αγίας Πετρούπολης ένας φιλάργυρος Γερμανός. Μια στιγμή απροσεξίας είναι αρκετή για να τον κάνει μια χαψιά το άγριο ζώο, αλλά η κατάσταση δεν αποδεικνύεται τελικά τόσο δυσάρεστη: ο άτυχος άνδρας όχι μόνο επιβιώνει με άνεση στην κοιλιά του κροκόδειλου αλλά καταλήγει και σε ορισμένα πολύ ωφέλιμα συμπεράσματα για τον εαυτό του και τον κόσμο, απογειώνοντας την γκροτέσκα σάτιρα που στήνει μαεστρικά ο Ντοστογιέφσκι πάνω στη σουρεαλιστική παράδοση του Νικολάι Γκόγκολ.

The post ο Κροκόδειλος appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Πλάνη

fotodentro — Fri, 30 Jan 2026 10:26:57 +0000

Το σπουδαίο έργο του συγγραφέα που τον αποκαλούσαν «Ρώσο Προυστ» (The Guardian), του Γιούρι Φέλσεν (Αγία Πετρούπολη 1894 – Άουσβιτς 1943). Έρωτας και αυταπάτη σε ένα μυθιστόρημα που, παρά τη φήμη του στην εποχή του, είχε χαθεί για χρόνια, από τότε που ο Φέλσεν έπεσε θύμα του Ολοκαυτώματος.
Στο Παρίσι του μεσοπολέμου, όπου έχουν καταφύγει πολλοί Ρώσοι αυτοεξόριστοι, ένας νεαρός Ρώσος γνωρίζει μια γοητευτική συμπατριώτισσά του, τη Λιόλια, στην οποία προσκολλάται με εμμονή. Την αναζητά διαρκώς και ερμηνεύει με τον δικό του τρόπο κάθε της βλέμμα, κάθε λέξη, κάθε κίνηση. Εκείνη, από την άλλη, άλλοτε τρυφερή μαζί, άλλοτε ψυχρή, άλλοτε παρέα με κάποιον κοινό του φίλο, τον κάνει να φλέγεται από πάθος και ζήλια.
«Αληθινή λογοτεχνία, καθαρή και έντιμη» έχει πει ο Β . Ναμπόκοφ για το βιβλίο.

The post Πλάνη appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Βραδιές σ’ ένα αγρόκτημα κοντά στην Ντικάνκα

fotodentro — Sun, 21 Dec 2025 16:50:31 +0000

Στο πρώτο πεζογραφικό έργο του Νικολάι Γκόγκολ, στις ιστορίες που συνέλεξε ο μελισσοκόμος Ρούντι Πάνκο, το λαϊκό παραμύθι συναντά την τραγωδία, το χιούμορ συμπορεύεται με τον σκοτεινό θρύλο, το βλάσφημο εμπαίζει το ιερό, η λαϊκή γλώσσα αναμετριέται με την υψηλή λογοτεχνία, η πραγματικότητα μπλέκεται με το φανταστικό και η κωμωδία εναλλάσσεται με τον τρόμο. Ο Γκόγκολ, απεικονίζοντας τον αγροτικό κόσμο των Κοζάκων, φιλοτεχνεί ένα πολυσύνθετο και εικαστικά εκθαμβωτικό σύμπαν, γεμάτο μάγισσες, διαβόλους, φαντάσματα και αλλόκοτους χωρικούς. Με το έργο αυτό ο Γκόγκολ βρίσκει τη μοναδική αφηγηματική φωνή του που άφησε το ανεξίτηλο στίγμα της στη ρωσική λογοτεχνία. «Είναι απόλαυση να κοιτάζεις από τη μέση του Δνείπερου τα ψηλά βουνά, τα πλατιά λιβάδια, τα πράσινα δάση! Αυτά τα βουνά δεν είναι βουνά: δεν έχουν πρόποδες, έχουν και κάτω και πάνω μια αιχμηρή κορφή, και κάτω και πάνω τους τον ψηλό ουρανό. Τα δάση αυτά που στέκονται πάνω στους λόφους δεν είναι δάση: είναι μαλλιά που φύτρωσαν πάνω στο δασύτριχο κεφάλι του γέροντα του δάσους. Από κάτω, στο νερό, πλένεται η γενειάδα του, και κάτω απ’ τη γενειάδα του και πάνω απ’ τα μαλλιά του έχει τον ψηλό ουρανό. Αυτά τα λιβάδια δεν είναι λιβάδια: είναι ένα πράσινο ζωνάρι, τυλιγμένο γύρω απ’ τη μέση του στρογγυλού ουρανού και στο πάνω μισό και στο κάτω μισό βγαίνει βόλτα το φεγγάρι.»

The post Βραδιές σ’ ένα αγρόκτημα κοντά στην Ντικάνκα appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Αδελφοί Καραμάζοφ

fotodentro — Sat, 20 Dec 2025 08:35:06 +0000

O ΝΤΜΙΤΡΙ, O IΒAΝ ΚΑI O AΛΕΞΕΙ ΚΑΡΑΜΑΖΟΦ, τρεις αδελφοί που φαινομενικά ζουν σε διαφορετικούς κόσμους, μοιράζονται έναν πατέρα και, μαζί του, μια απερίγραπτη ντροπή: ντροπή για την καταγωγή τους, για τη γέννησή τους. . . Ντροπή για την ίδια τους την ύπαρξη, που βυθίζει τον Ντμίτρι στον αλκοολισμό και στις υπερβολές του πατέρα του και καταδικάζει τον Ιβάν σε αμετάκλητη παραίτηση. Έπειτα, υπάρχει ο νόθος γιος, ο Σμερντιακόφ, ένας κυνικός λιμπερτίνος που ζει ως υπηρέτης στο σπίτι του πατέρα του. Ένας τους θα διαπράξει πατροκτονία. Καθώς η εξάπλωση του αθεϊσμού βυθίζει τον ρωσικό λαό σε υπαρξιακή αμφισβήτηση, ο Φιόντορ Πάβλοβιτς, ο πατέρας των τριών αδελφών, ενσαρκώνει το χάος που έχει προκληθεί από την πληγωμένη αφοσίωση στο αντικείμενο της λατρείας. Καταδικασμένος σε μια ζωή δεύτερης κατηγορίας, γίνεται παρωδία του εαυτού του. Η εξαφάνιση του Θεού δεν έχει σβήσει τη θλίψη ή την ενοχή, αλλά έχει αφήσει ακόρεστη τη δίψα για συγχώρεση : ελλείψει λύτρωσης, ο Φιόντορ ζει σαν αξιολύπητος γελωτοποιός και δρέπει το μίσος των γιών του. Μόνο ο μικρότερος, ο Αλεξέι, ανοίγει με σιγουριά το δρόμο προς μια ζωή άξια να τη ζήσει, αντιβάλλοντας στη γενικευμένη κυριαρχία της ντροπής το ζήλο του αγαθού ανθρώπου.
Εκφράζοντας τους άφατους φόβους που μας κινητοποιούν, ο Ντοστογέφσκι βρίσκει απόλυτη παρηγοριά στον πυρετό των λέξεων που ανταλλάσσονται και στην επικίνδυνη μέθη των εξομολογήσεων που ψιθυρίζονται.
Οικογενειακό δράμα, δράμα της ανθρώπινης συνείδησης, ερωτήματα για το νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης, πίνακας της δυστυχίας, της υπερηφάνειας και της αθωότητας, της Ρωσίας μετά τις μεταρρυθμίσεις του 1860, όργια, θαύματα: ο πλούτος αυτού του μυθιστορήματος του Ντοστογέφσκι δεν θα εξαντληθεί ποτέ. Eίναι το τελευταίο του και θεωρείται το αριστούργημά του.
Η ιδιοφυΐα του Ντοστογέφσκι είναι τόσο πολύπλευρη που ο Ναμπόκοφ τόλμησε να γράψει ακόμη και το εξής : « Ας μην ξεχνάμε ότι ο Ντοστογέφσκι είναι πρώτα και κύρια συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων… μάστορας της αγωνίας ».

The post Αδελφοί Καραμάζοφ appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Εκείνος και το κόκκινο γέλιο

fotodentro — Tue, 16 Dec 2025 17:45:09 +0000

Ο παρών τόμος του Αντρέγιεφ συγκεντρώνει δύο αριστουργηματικές νουβέλες του συγγραφέα, σε σπουδαία μετάφραση από τα ρωσικά της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ.

Το παραληρηματικό αφήγημα ΕΚΕΙΝΟΣ, γραμμένο το 1913, έρχεται σε απευθείας διάλογο με τον Έντγκαρ Άλλαν Πόου και το Στρίψιμο της βίδας του Χένρυ Τζέημς. Ένας άφραγκος φοιτητής της Πετρούπολης βρίσκει αναπάντεχα δουλειά ως οικοδιδάσκαλος σ’ ένα απομονωμένο σπίτι σε κάποιο χωριό δίπλα στη θάλασσα, όπου κυριαρχούν η θλίψη και η μελαγχολία και όπου ο κύριος του σπιτιού γελάει παράδοξα στις πιο παράξενες καταστάσεις. Μία του κόρη έχει πνιγεί στα γκρίζα νερά της θάλασσας και η γυναίκα του, που δεν εμφανίζεται ποτέ, ακούγεται να παίζει πιάνο από κάποιο κλειστό δωμάτιο. Ώσπου εμφανίζεται στον νεαρό οικοδιδάσκαλο εκείνος,ένα φασματικό πρόσωπο με το οποίο αποκτά σχεδόν σωματική επαφή. Κι αρχίζει το αριστοτεχνικό παιχνίδι του συγγραφέα με τον ήρωά του και τον αναγνώστη, γύρω από την ύπαρξη του αλλόκοτου επισκέπτη και το σταδιακό παραλήρημα του φοιτητή.

Το ΚΟΚΚΙΝΟ ΓΕΛΙΟ, που κυκλοφόρησε το 1905, είναι η πιο φιλόδοξη και πειραματική νουβέλα του Αντρέγιεφ. Αποτελείται από 19 αποσπάσματα και χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο μέρος ο αφηγητής είναι ένας αξιωματικός του ρωσικού στρατού που πολεμά στη Μαντζουρία, στον καταστροφικό Ρωσοϊαπωνικό πόλεμο του 1904. Τραυματίζεται βαριά και επιστρέφει στην οικογένειά του σωματικά αλλά και πνευματικά ανάπηρος.
Στο δεύτερο μέρος αφηγητής γίνεται ο αδελφός του αξιωματικού. Για τον Αντρέγιεφ οι αποτρόπαιες πράξεις της νέας μορφής πολέμου μαρτυρούσαν την υπέρτατη εξαχρείωση μιας κοινωνίας για την οποία ο ίδιος είχε ήδη βγάλει διάγνωση: ασθένεια ανίατη.
Στο Κόκκινο γέλιο κάνει την πρώτη της εμφάνιση εκείνη η τραχιά και νευρική, σχεδόν πυρετώδης γραφή που πολλοί κριτικοί τη θεώρησαν πρόδρομο του εξπρεσιονισμού. Ο Αντρέγιεφ ήθελε να εικονογραφήσει τη νουβέλα με αναπαραγωγές από τη σειρά χαρακτικών Τα δεινά του πολέμου του Γκόγια.

The post Εκείνος και το κόκκινο γέλιο appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Οίκος Πούσκιν

fotodentro — Thu, 11 Dec 2025 10:52:40 +0000

Ο φιλόλογος Λιόβα Οντόγιεφτσεφ βρίσκεται νεκρός στον Οίκο Πούσκιν της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ. Πλάι του, δύο πιστόλια μονομαχίας που κάποτε ανήκαν στον ίδιο
τον Πούσκιν. Λάτρης των τεχνών, ο Λιόβα μεγάλωσε στη σκιά του εξόριστου παππού του και του καταξιωμένου επιστήμονα πατέρα του. Πιεσμένος από το καθεστώς, αντιμέτωπος με οικογενειακά μυστικά και ανεκπλήρωτες φιλοδοξίες, είχε χάσει σταδιακά τον έλεγχο της ζωής του ανάμεσα σε παρέες, λογοτεχνικές αναζητήσεις, άφθονη βότκα και αδιέξοδους έρωτες.
Από τα πιο ευρηματικά έργα της σύγχρονης ρωσικής λογοτεχνίας, ο Οίκος Πούσκιν του Αντρέι Μπίτοφ (1937-2008) κυκλοφόρησε αρχικά στις ΗΠΑ, ενώ στη Σοβιετική Ένωση δια-
διδόταν μυστικά, από χέρι σε χέρι. «Εξαιρετικό δείγμα μοντερνιστικής φαντασίας» (The Washington Post) και «φόρος τιμής στην κλασική ρωσική λογοτεχνία» (FAZ).

The post Οίκος Πούσκιν appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Η οικογένεια του Βρικόλακα

fotodentro — Tue, 21 Oct 2025 08:56:41 +0000

“Παιδιά μου, θ’ ανέβω στα βουνά με τους γενναίους, να κυνηγήσω αυτό τον άθλιο σκύλο, τον Αλιμπέκ” – έναν Τούρκο ληστή, που, για καιρό, ρήμαζε τον τόπο. “Περιμένετέ με δέκα μέρες, κι αν δε γυρίσω τη δεκάτη, κάντε μου λειτουργιά· θα ‘μαι νεκρός. Αν, όμως” πρόσθεσε αυστηρότατα ο γέρος, “τύχει -Θεός φυλάξοι- κι επιστρέψω αργότερα, και για σωσμό δικό σας, να μη μ’ αφήσετε να μπω. Σας διατάζω, τότε, να με ξεχάσετε, να ξεχάσετε πως ήμουν πατέρας σας και μ’ έναν πάσσαλο να με παλουκώσετε, ό,τι κι αν λέω, ό,τι κι αν κάνω, γιατί δε θα ‘μαι παρά ένας καταραμένος, ένας βρικόλακας που ‘ρθε να σας ρουφήξει το αίμα”.

Η Οικογένεια του βρικόλακα θεωρείται το σπουδαιότερο και γνωστότερο διήγημα φαντασίας του Αλεξέι Κωνσταντίνοβιτς Τολστόι κι αποτελεί έναν από τους θεμέλιους λίθους της νεότερης περί βρικολάκων μυθολογίας, ανήκοντας -μαζί με το “ταίρι” του, τη Συνάντηση μετά από τριακόσια χρόνια- στη σημαντική παράδοση της γοτθικής λογοτεχνίας.

The post Η οικογένεια του Βρικόλακα appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Στο σώμα της ψυχής

fotodentro — Tue, 24 Jun 2025 16:49:45 +0000

AΚΟΜΗ ΚΙ AΝ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΜΕ ΝA ΝΙΩΣΟΥΜΕ, να καταλάβουμε και να μελετήσουμε το σώμα μας, η ψυχή εντούτοις αρνείται τους ορισμούς. Τί ακριβώς θέλει να καλύψει ; Είναι παρούσα σε όλη τη διάρκεια της ύπαρξής μας, ή μήπως κάνει την εμφάνισή της μόνο σε ορισμένες στιγμές ;

Ερωτήματα σαν τα παραπάνω θέτουν τα πρόσωπα που κατοικούν στις σελίδες αυτού του βιβλίου, σε συγκυρίες μοναδικές και καθημερινές μαζί : ένας ιατροδικαστής που αναζητά να βρει ορατά σημάδια, μια απομονωμένη σύζυγος που ανακαλύπτει εκπληκτικές φυσικές δυνάμεις, ένας νέος άντρας που χάνεται σε ένα πολυαγαπημένο τοπίο. Μέσα από ένα υπόγειο παιχνίδι αντηχήσεων, αυτές οι στιγμές που βρίσκονται στο μεταίχμιο ζωής και θανάτου συνθέτουν ένα εκπληκτικό και ευαίσθητο σχεδίασμα του περάσματος στο επέκεινα.
Στο κάθε άλλο παρά συνηθισμένο βιβλίο της, το βυθισμένο σε ένα μειλίχιο φως, η Λουντμίλα Ουλίτσκαγια κάνει να αστράφτουν σπίθες ζωής που ζωγραφίζουν τον άτλαντα της ψυχής.

« Μια από τις σπουδαίες συγγραφείς της σύγχρονης ρωσικής λογοτεχνίας. Στα διηγήματά της, όπως και στα μυθιστορήματά της, οι άνθρωποι, και ιδιαίτερα οι γυναίκες, αγωνίζονται πικρά για την επιβίωσή τους και την ελευθερία τους σε μια Ρωσία σημαδεμένη από απανωτές τραγωδίες. Ζωγραφίζοντας με λεπτότητα και αρκετή δόση μαύρου χιούμορ το καθ’ όλα ανθρώπινο πρόσωπο του ολοκληρωτισμού, του εθνικισμού ή του αντισημιτισμού, δημιουργεί χαρακτήρες με αξέχαστη ζωτική δύναμη. […] Το πληθωρικό και πολύπλευρο έργο της είναι πάνω απ’ όλα λογοτεχνία ». – Arte

The post Στο σώμα της ψυχής appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Πρόσκληση σε έναν αποκεφαλισμό

fotodentro — Fri, 25 Apr 2025 10:33:39 +0000

Αναμένοντας την εσχάτη των ποινών, ένας κατάδικος, πασχίζει να συλλάβει τον κόσμο γύρω του, να βάλει τάξη στην ανθρώπινη εντροπία που τον βασανίζει. Κι ο κόσμος, διά των οικείων του, του δήμιου, και των δεσμοφυλάκων του, μοιάζει να του σκαρώνει μια μεγαλοπρεπή φάρσα: Αντί να τον τιμωρήσει, τον προσκαλεί να συνταχθεί με τους ανόμοιούς του και να συμφιλιωθεί με την τελετουργία του τέλους του. Καθώς η πλοκή εξελίσσεται, η ειρωνεία των ηρώων αλλά και του αφηγητή-συγγραφέα είναι τόσο συντριπτική που οτιδήποτε στιβαρό γκρεμίζεται, κάθε ανθρώπινο υλικό αποσυντίθεται, το σκηνικό και οι χαρακτήρες καταρρέουν μπροστά μας, οι ίδιες οι λέξεις εξεγείρονται. Η υποψία του πρωταγωνιστή ότι υπάρχει ένας εξωτερικός κόσμος αποδεικνύεται ψευδαίσθηση. Στην Πρόσκληση σε έναν αποκεφαλισμό ο Ναμπόκοφ χτίζει με χειρουργική περιγραφική ακρίβεια και απαράμιλλο ύφος μια κοινωνικοπολιτική αλληγορία που υπονομεύει ανηλεώς κάθε λογική, συναισθηματική, ηθική συνοχή, προσθέτοντας ακόμα ένα σπουδαίο έργο στη λογοτεχνική του κληρονομιά.

«Τότε ο Κιγκινάτος στάθηκε και, κοιτώντας γύρω του, λες και μόλις είχε προσγειωθεί σ’ αυτή την πέτρινη ερημιά, μάζεψε όλη του τη θέληση, φαντάστηκε τη ζωή του ολάκερη και επιχείρησε να ξεκαθαρίσει τη θέση του με τον ακριβέστερο τρόπο. Κατηγορούμενος για το χειρότερο των εγκλημάτων, τη γνωσιολογική νωθρότητα, τόσο εξαιρετικά ακατανόητη, που πρέπει να χρησιμοποιείς περιγραφές του τύπου: «μη διαπερατότητα», «αδιαφάνεια», «παρακώληση»· θανατική καταδίκη για έγκλημα· κλεισμένος στο φρούριο, εν αναμονή της άγνωστης, αλλά σύντομης, αλλά επικείμενης προθεσμίας αυτής της εκτέλεσης (την οποία την προαισθανόταν, σαν το τράβηγμα, το ξερίζωμα και τη σύνθλιψη κάποιου τερατώδους δοντιού, οπότε όλο του το σώμα ήταν το φλεγμαίνον ούλο και το κεφάλι ήταν αυτό το δόντι)· έτσι όπως έστεκε εκείνη τη στιγμή στον διάδρομο της φυλακής με την καρδιά να σβήνει, ακόμη ζωντανός, ακόμη ακέραιος, ακόμη Κιγκινάτος – ο Κιγκινάτος Κ. ένιωσε μια άγρια λαχτάρα για ελευθερία, για την πιο απλή, την πιο πραγματική, την πιο πραγματικά απτή ελευθερία…»

The post Πρόσκληση σε έναν αποκεφαλισμό appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.