Γαλλική-Γαλλόφωνη Archives - Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο

Ο Άνθρωπος Που Φύτευε Δέντρα

fotodentro — Fri, 10 Jul 2026 16:17:01 +0000

… άρχισε να φτιάχνει τρύπες στο χώμα με το
σιδερένιο ραβδί του. Σε κάθε τρύπα τοποθετούσεένα βελανίδι και στη συνέχεια το κάλυπτεξαναγεμίζοντας την τρύπα: Φύτευε βελανιδιές …Ζαν Ζιονό

The post Ο Άνθρωπος Που Φύτευε Δέντρα appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ ΤΟΥ ΣΙΝΤΙ ΜΟΥΜΕΝ

fotodentro — Sat, 04 Jul 2026 10:13:49 +0000

“Μα τι, παραλογίζομαι, ε και λοιπόν; Τι άλλο μπορώ να κάνω τώρα που η μοναξιά με καταπίνει και τριγυρνάω σαν ξένο φάντασμα στο βασίλειο με τις αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων; Δεν ντρέπομαι να σας ομολογήσω πως μου ‘τυχε να ‘μαι χαρούμενος στα σιχαμερά ερείπια, πάνω στα σκουπίδια αυτού του καταραμένου κοπρόλακκου, ναι, ήμουνα ευτυχισμένος στο Σιντί Μουμέν, τον τόπο μου. […] Η Τζιχάντ ήταν η μόνη μας σωτηρία. Ο Θεός μας το ζητούσε. Ήταν γραμμένο με ανεξίτηλα γράμματα στο βιβλίο των βιβλίων. […] Ο Φουάντ δεν μπόρεσε να μη δεχτεί την πρόσκληση του Αμπού Ζουμπέιρ. Ήταν τιμή γι’ αυτόν. Να λάβεις τον τίτλο του μάρτυρα μαζί με τα κλειδιά του παραδείσου, δεν μπορούσε ο καθένας να το αποκτήσει. […] Πήγαμε μαζί στο λουτρό. Πλυθήκαμε και ξυρίσαμε προσεκτικά το σώμα μας. Ετοιμαζόμαστε για το θάνατο όπως για γαμήλια τελετή “. Ο Γιασιν αφηγείται πώς μεγάλωσε γρήγορα και πέθανε ακόμη πιο γρήγορα στο Σιντί Μουμέν, στην άκρη της πόλης της Καζαμπλάνκας, μαζί με τα έξι αδέρφια του, τη μητέρα του, που κάθε μέρα είχε να τα βγάλει πέρα με τη φτώχεια και τα ζωύφια και με έναν πατέρα πρώην εργάτη, χαμένο στη σιωπή και τις προσευχές. Η επίγεια κόλαση του τόπου του αναδίδει οσμές από τις χωματερές που έγιναν γήπεδα για ποδόσφαιρο, από το χασίσι και την κόλλα που σνιφάρεται, εικόνες από τις απαγορευμένες βουτιές στο αποξηραμένο ποτάμι και από τα γκαράζ των ξεχαρβαλωμένων μοτοποδηλάτων. Όταν λοιπόν τους υπόσχονται ότι ο παράδεισος βρίσκεται στην απέναντι πόρτα, τί έχουν να χάσουν ο Γιασίν και οι “φτωχοί” φίλοι του; Μυθιστόρημα τραγικό, που ρίχνει φως στο συγκλονιστικό παρόν μας, γεμάτο άσχημες φάρσες και σιωπηλά δράματα, περιπλανήσεις και σκόνη, αδελφότητες και προδοσίες.

The post ΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ ΤΟΥ ΣΙΝΤΙ ΜΟΥΜΕΝ appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Εγώ που δεν γνώρισα τους άντρες

fotodentro — Mon, 29 Jun 2026 09:59:37 +0000

Βαθιά κάτω από το έδαφος, σαράντα γυναίκες ζουν φυλακισμένες σε ένα κελί. Στενά επιτηρούμενες από φύλακες, δεν έχουν ιδέα για το πώς βρέθηκαν εκεί, ούτε καμία αντίληψη του χρόνου, διατηρούν μόνο μια αόριστη ανάμνηση της προηγούμενης ζωής τους. Τέτοιες μνήμες στερείται παντελώς η νεότερη φυλακισμένη και αφηγήτρια του βιβλίου. Απομονωμένη από τις υπόλοιπες και δίχως όνομα, «η μικρή» βιώνει σταδιακά την αφύπνιση της συνείδησής της μέχρι τη μέρα που, απροσδόκητα, οι γυναίκες αντικρίζουν την πόρτα του κελιού τους ανοιχτή. Το «Εγώ που δεν γνώρισα τους άντρες», ένα συγκλονιστικό έργο φεμινιστικής και υπαρξιακής δυστοπίας της βελγίδας συγγραφέα και ψυχαναλύτριας Ζακλίν Χαρπμάν, εκδόθηκε το 1995 και συνομιλεί με έργα της Μάργκαρετ Άτγουντ, της Ούρσουλα Κ. Λε Γκεν και της Οκτάβια Ε. Μπάτλερ.

The post Εγώ που δεν γνώρισα τους άντρες appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Το Κυνήγι των Λύκων

fotodentro — Fri, 26 Jun 2026 10:08:09 +0000

Το Κυνήγι των λύκων της Λουίζ Μισέλ (1830-1905), που μεταφράζεται εδώ ολόκληρο, είχε χαθεί από το 1891 μέχρι την κριτική αποκατάσταση του ολοκληρωμένου κειμένου το 2018. Είναι ένα μυθιστόρημα σύντομο, βίαιο, βασισμένο σ’ ένα μήνυμα –πρέπει να ξέρουμε όχι μόνο να πεθαίνουμε αλλά και να σκοτώνουμε– και σ’ ένα τραγούδι: τα «Τέσσερα μαχαίρια». Ένα φρενήρες μυθιστόρημα της τρομοκρατίας, στο οποίο δεσπόζει η αγάπη για τον άνθρωπο και η αγάπη για τον θάνατο, ένα κολασμένο κυνήγι που ενώνει μυθοπλασία, ιστορία, επικαιρότητα, μεγάλους μύθους και κοσμογονικά οράματα. Με ιδίωμα ρυθμικό και πολύγλωσσο, η Λουίζ Μισέλ, εγκατεστημένη στο Λονδίνο από το 1890, ονειρεύεται το «φάντασμα του Μάη» να επιστρέφει, το αίμα της Κομμούνας να ζητά εκδίκηση, τους κυνηγημένους να εξεγείρονται ενάντια στους κυνηγούς, τη Γη να μεταμορφώνεται.

Ελάτε, το κυνήγι των ανθρώπινων λύκων άρχισε, είναι η γιορτή των κόκκινων γάμων!

Ελάτε, εσείς που σας βασάνισαν τις μανάδες κρατώντας σας στις φυλακές, για να παρατείνουν την αγωνία τους.

Ελάτε, οι παράνομοι που σκοτώνετε για να ζήσετε, αφού η αχρεία η κοινωνία σάς βάζει τη λεπίδα στο χέρι.

Ελάτε, οι κλέφτες, οι ληστές, οι χαφιέδες που ζείτε απ’ το ανθρώπινο αίμα, επειδή έτσι σας έκαναν.

Ελάτε, το κυνήγι των λύκων άρχισε.

Ελάτε, ελάτε όλοι, θύματα και δήμιοι, γιατί όλοι θύματα είναι, σκοτώστε όσους σας έστρεψαν τον έναν ενάντια στον άλλον.

Σκοτώστε τους λύκους που ανοίγουν με τα μυτερά τους δόντια το λαρύγγι του ανθρώπινου κοπαδιού.

Του ανθρώπινου κοπαδιού που μπαίνει υπάκουα στο σφαγείο, αντί να χιμάει σύσσωμο στον σφαγέα.

Ελάτε, κι ο κόσμος θα γίνει ελεύθερος.

The post Το Κυνήγι των Λύκων appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Πίσω από τα σκυλιά

fotodentro — Fri, 19 Jun 2026 09:30:42 +0000

Η Ντιου Μποκανέρα, την οποία γνωρίσαμε στο Μποκανέρα, το πρώτο βιβλίο της σειράς με ηρωίδα αυτή την πενηντάρα, ανυπότακτη, θαρραλέα και επίμονη ιδιωτική ντετέκτιβ στη Νίκαια της Γαλλίας, που διακρίνεται για το ανατρεπτικό της χιούμορ, επιστρέφει.
Ερευνά τώρα τη φρικτή δολοφονία ενός νεαρού πρόσφυγα από την Ερυθραία. Η Ντιου θα αφοσιωθεί ψυχή τε και σώματι στην υπόθεση, ψάχνοντας τους δρόμους που ακολουθούν οι πρόσφυγες όταν εγκαταλείπουν τoν τρόμο της πατρίδας τους, περνώντας μέσα
από τη Γαλλία για να φτάσουν στη νέα Γη της Επαγγελίας, την Αγγλία ή τη Γερμανία.
Ναι, πρέπει να περάσεις τα σύνορα για να σωθείς. Και το μόνο όπλο που διαθέτεις είναι η ανθρώπινη αλληλεγγύη.

The post Πίσω από τα σκυλιά appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Η κομψότητα του σκαντζόχοιρου

fotodentro — Wed, 27 May 2026 16:34:18 +0000

«Με λένε Ρενέ. Είμαι πενήντα τεσσάρων ετών. Εδώ και είκοσι επτά χρόνια είμαι θυρωρός στο 7 της οδού Γκρενέλ, ένα αρχοντικό κτίριο με εσωτερικό κήπο και αυλή, χωρισμένο σε οκτώ υπερπολυτελή διαμερίσματα, όλα κατοικημένα, όλα πελώρια. Είμαι χήρα, κοντή, άσχημη, παχουλή, έχω κότσια στα πόδια και, αν πιστέψουμε κάποια από τη φύση τους δυσάρεστα πρωινά, κακοσμία στην αναπνοή… Είμαι σπανίως αξιαγάπητη, αν και πάντα ευγενική, αλλά με ανέχονται παρ’ όλα αυτά επειδή ανταποκρίνομαι τέλεια σε αυτό που η κοινωνική δοξασία έχει συμπυκνώσει ως στερεότυπο θυρωρίνας· είμαι, εν ολίγοις, ένα από τα πολλά γρανάζια που κινούν τη μεγάλη οικουμενική ψευδαίσθηση, σύμφωνα με την οποία η ζωή έχει ένα νόημα που μπορεί άνετα να αποκωδικοποιηθεί». «Με λένε Παλόμα. Είμαι δώδεκα χρονών και κατοικώ στο 7 της οδού Γκρενέλ, σ’ ένα πολυτελές διαμέρισμα. Οι γονείς μου είναι πλούσιοι, η οικογένειά μου είναι πλούσια και επομένως η αδελφή μου κι εγώ είμαστε δυνητικά πλούσιες… Παρ’ όλα αυτά, παρά την τόση εύνοια της τύχης και τα τόσα πλούτη, ξέρω εδώ και πολύ καιρό ότι ο τελικός προορισμός είναι η γυάλα για τα χρυσόψαρα. Πώς το ξέρω; Συμβαίνει να είμαι πολύ ευφυής. Εξαιρετικά ευφυής μάλιστα… Το σίγουρο είναι πάντως ότι στη γυάλα εγώ δε θα μπω… Γι’ αυτό και πήρα την απόφασή μου: στο τέλος αυτής της σχολικής χρονιάς, τη μέρα που θα μπαίνω στα δεκατρία, στις 16 Ιουνίου, θα αυτοκτονήσω». Συναρπαστικοί εσωτερικοί μονόλογοι δύο φαινομενικά ασύμβατων ηρωίδων, που θα συγκλίνουν, σχεδόν νομοτελειακά, σε έναν ακόμη συναρπαστικότερο διάλογο. Η “Κομψότητα του σκαντζόχοιρου”, που πρωτοκυκλοφόρησε το 2006, είναι ένα κλασικό πλέον βιβλίο που διαβάζεται ξανά και ξανά.

The post Η κομψότητα του σκαντζόχοιρου appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

ΥΠΟΦΕΡΩ ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ

fotodentro — Wed, 27 May 2026 15:57:47 +0000

Στην εποχή μας ένα κύμα θυματολαγνείας έχει διαδεχθεί τη θριαμβεύουσα ανθρωπότητα της νεωτερικότητας, την υπόσχεση του Διαφωτισμού για έναν κόσμο απαλλαγμένο από τη μοιρολατρία και τον φανατισμό. Παραδόξως, στην κάποτε ηδονιστική Δύση, οι δοκιμασίες και οι οδύνες προβάλλονται πια σαν τίτλοι τιμής, από πλούσιους και φτωχούς, άντρες και γυναίκες. Αυτή η διεκδίκηση της ιδιότητας του «μάρτυρα» τροφοδοτεί, παράλληλα, τη ροπή προς τη μνησικακία και την αντεκδίκηση. Ακόμα και οι προνομιούχοι και οι ισχυροί θέλουν να ανήκουν στην «αριστοκρατία του περιθωρίου», στη νέα αυτήν κάστα των θυμάτων, ακόμα και υποκαθιστώντας όσους παραδοσιακά θεωρούνταν αξιολύπητοι. Η υιοθέτηση του ρόλου του παρία, ο ναρκισσισμός του αποσυνάγωγου, ο συναγωνισμός μεταξύ όσων θεωρούν ότι ανήκουν στους αδικημένους της Ιστορίας, γνωρίζουν ημέρες δόξας. Το μήνυμα των καιρών μας είναι ένα: «υποφέρω, άρα υπάρχω», δηλαδή «είμαστε όλοι θύματα και έχουμε το δικαίωμα να λυπόμαστε τον ίδιο μας τον εαυτό».

The post ΥΠΟΦΕΡΩ ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Το σιδηρούν προσωπείο

fotodentro — Thu, 21 May 2026 10:01:27 +0000

Έχουν γίνει πολλές υποθέσεις σχετικά με την ταυτότητα του ανθρώπου με τη σιδερένια μάσκα, ο οποίος ωστόσο υπήρξε υπαρκτό πρόσωπο. Όταν ο φιλόσοφος Βολτέρος ήταν κρατούμενος στη Βαστίλη περί το 1660, άκουσε την ιστορία ενός κρατούμενου, του οποίου το πρόσωπο ήταν καλυμμένο διαρκώς με μια σιδερένια ή βελούδινη μάσκα. Ο Αλέξανδρος Δουμάς, με τη γόνιμη φαντασία του, αναφέρει στο μυθιστόρημά του Το σιδηρούν προσωπείο ότι ο άνθρωπος αυτός ήταν ο Φίλιππος, δίδυμος αδελφός του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ΄ (παιδιά και οι δύο του Λουδοβίκου ΙΓ΄ και της Άννας της Αυστριακής), ο οποίος επιχείρησε να του πάρει τον θρόνο με τη βοήθεια του Άραμη και κατέληξε στη Βαστίλη καταδικασμένος να φοράει διαρκώς μια σιδερένια μάσκα.Η επικρατούσα άποψη είναι ότι επρόκειτο για ένα άτομο, έναν ευγενή, που κατείχε κάποιο σημαντικό κρατικό μυστικό επικίνδυνο για τη Γαλλία και ο Λουδοβίκος ΙΔ΄ τον έκλεισε για σαράντα ολόκληρα χρόνια στη φυλακή, όπου και πέθανε τελικά. Στο μυθιστόρημα αυτό κεντρικούς ρόλους έχουν οι θρυλικοί τρεις σωματοφύλακες (Άθως, Πόρθος, Άραμης και ο Ντ’ Αρτανιάν).

The post Το σιδηρούν προσωπείο appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Νέα ιστορία της Μουσέτ

fotodentro — Sun, 17 May 2026 08:16:28 +0000

Ίσως κατανοήσουμε καλύτερα το νόημα της αυτοκτονίας της Μουσέτ αν συλλάβουμε το μυστικό της, για το οποίο γίνεται πολλές φορές λόγος στη νουβέλα. Ποιο είναι αυτό το μυστικό που η Μουσέτ το πήρε μαζί της: […] Η πρώτη σκέψη μας είναι πως το μυστικό είναι ο βιασμός της από τον Αρσέν, η μυστική ντροπή του σώματος. Οπωσδήποτε. Πριν από τον βιασμό, ωστόσο, ο Μπερνανός μάς έχει πει πως το μυστικό της Μουσέτ είναι η φωνή της, το τραγούδι που τραγούδησε στον Αρσέν, απροσδόκητα και για εκείνη την ίδια, τη στιγμή της κρίσης του, κρατώντας το κεφάλι του στην αγκαλιά της. Αυτή η φωνή που υπήρχε μέσα της και που κανείς δεν της είχε επιτρέψει ?ς τότε να εκφράσει είναι η μύχια φωνή της πληγωμένης ψυχής της, της ανεκδήλωτης τρυφερότητάς της, είναι η φωνή της αγάπης, της αγάπης που θέλει να προσφέρει και που και κανείς δεν δέχεται. Αν αυτό είναι το πιο βαθύ μυστικό της, τότε ίσως η αυτοκτονία της να αποτελεί έκφραση αυτής της τραγικά μάταιης αναζήτησης αγάπης. (Από το Επίμετρο του Σταύρου Ζουμπουλάκη).

The post Νέα ιστορία της Μουσέτ appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Οι Γκερίλλες

fotodentro — Sun, 17 May 2026 07:58:54 +0000

Οι Γκερίλλες, θα πει η Μονίκ Βιττίγκ, είναι ένα επικό ποίημα. Ένα κολάζ σπαραγμάτων από διαφορετικά κείμενα και είδη λόγου, συνειρμικά δεμένα, μα και στρατηγικά διατεταγμένα για τις ανάγκες του πολέμου, του αντάρτικου που διεξάγουν οι Γκερίλλες ενάντια στον παλιό κόσμο. Από το κολάζ της Βιττίγκ παρελαύνουν κάθε λογής φιγούρες αυτού του παλιού κόσμου, κάθε λογής θεμέλιοι λίθοι του, μα έτσι όπως μας εμφανίζονται, χάρτινες ψηφίδες ατάκτως συναρμολογημένες, μοιάζουν με καρικατούρες, χωρίς ανάστημα ηρωικό, διάφανες στη σημασία τους σαν αρμοί ενός κόσμου που ανατρέπεται. Από τον Χέγκελ στη Χιονάτη και την Ωραία Κοιμωμένη, και από εκεί στην Ιλιάδα, τους κινεζικούς κοσμογονικούς μύθους και την αντίσταση των Βιετκόνγκ, οι Γκερίλλες σαρώνουν τα πάντα στο πέρασμά τους, τίποτα δεν αφήνει ανέγγιχτο το σπαθί της κριτικής τους, τίποτα δεν μένει χωρίς να τραγουδηθεί. Ανατρέπουν συθέμελα όσα τις όρισαν, κι ορίζουν πλέον οι ίδιες ποιες θα είναι και πώς θα υπάρχουν.

The post Οι Γκερίλλες appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.