σατυρικά κείμενα Archives - Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο

ΜΠΟΣΤ

fotodentro — Thu, 14 May 2026 10:55:30 +0000

(. . .) Ο Μποστ δεν είναι ένας συνηθισμένος ζωγράφος και συγγραφέας. Δεν είναι ένας γελοιογράφος ή χιουμορίστας. Είναι ένας ιστορικός της Ελλάδας που καταγράφει με χιούμορ εδώ και πενήντα χρόνια την πορεία του τόπου μας. Το έργο του δεν είναι η προσωπική αγωνία του ανθρώπου μια υπαρξιακή μοίρα αλλά η περιπέτεια του έθνους. Το χιούμορ του δεν κρύβει ειρωνεία ούτε θυμό διαποτίζεται από μια τρυφερότητα, κατανόηση και κάποια ανοχή ακόμα και γι’ αυτά που εχθρεύεται. Μπορεί να γελοιοποιεί πρόσωπα και καταστάσεις αλλά κάπου αισθάνεσαι πως το κάνει σαν πατέρας που περιγράφει τις αταξίες των παιδιών του. Είναι ο μοναδικός ζωγράφος και συγγραφέας του Ελληνικού τοπίου των τελευταίων δεκαετιών και ο υπερεαλιστικός του τρόπος έκφρασης έχει μια δική του λογική που σε κάνει να ομολογήσεις πως “πολύ σωστά έτσι είναι”. Ο Μποστ είναι διαχρονικός και Έλλην. Κινείται μέσα στην ελληνική ιστορία “σαν να ήταν χθες”. Από τον Περικλή, τον Κωνσταντίνο τον Παλαιολόγο, τον Κολοκοτρώνη δεν υπάρχει διαφορά χρόνου. Είναι και ζούνε όλοι μαζί από πάντα και τώρα. (. . .)

The post ΜΠΟΣΤ appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Φάπ!

fotodentro — Sat, 05 Oct 2024 11:05:48 +0000

Ο τίτλος του βιβλίου αυτού βγήκε από μια λέξη που λανσάρησε τυχαία ο Φρέντυ Γερμανός σε ένα χρονογράφημά του. Όταν πρωτοδημοσιεύθηκε η λέξη δεν εσήμαινε τίποτε. Σήμερα σημαίνει κάτι μεταξύ καρπαζιάς και αποκεφαλισμού. (ο ΚΥΡ στο εξώφυλλο προτίμησε τον αποκεφαλισμό…)

The post Φάπ! appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Το λεξικό των κοινών τόπων

fotodentro — Fri, 31 Dec 2021 16:00:19 +0000

Η ιδέα σύνταξης ενός Λεξικού των κοινών τόπων είναι ήδη παρούσα στο μυαλό του Flaubert από το 1850. Στην επιστολή της 4ης Σεπτεμβρίου 1850 προς τον Louis Bouihet διαβάζουμε τα εξής: “Κάνεις καλά που σκέφτεσαι το Λεξικό των κοινών τόπων. Απολύτως έτοιμο και εφοδιασμένο με έναν πρόλογο, όπου θα επισημαίνεται τάχα πως γράφτηκε με σκοπό να συνδέσει το κοινό με την παράδοση, την τάξη, τις καθιερωμένες συμβάσεις, και δομημένο με τέτοιο τρόπο ώστε ο αναγνώστης να μην συνειδητοποιεί αν τον κοροϊδεύουμε ή όχι, θα είναι ίσως ένα αλλόκοτο έργο, αλλά και ικανό να πετύχει, γιατί θα είναι εξαιρετικά επίκαιρο”. Το Λεξικό, όπως και το Μπουβάρ και Πεκυσέ με το οποίο συνδέεται άρρηκτα, γεννιέται από τον τρόμο αλλά και τη γοητεία που ασκούσε παράλληλα πάνω του η ανθρώπινη ανοησία. Συλλέγει υλικό για χρόνια, καταγράφοντας γελοίες, βλακώδεις φράσεις και ιδέες που ακούει ή διαβάζει σε βιβλία, εφημερίδες και περιοδικά της εποχής του, αλλά δεν θα προλάβει να ολοκληρώσει τη σύνταξή του.
Το ιδιοφυές στρατήγημα του Flaubert συνίσταται στην απλή παράθεση των τερατολογιών που λέγονται και γράφονται, χωρίς κανέναν σχολιασμό, επίκριση ή ανάλυση από μέρους του. Πίστευε πως η απλή καταγραφή τους και μόνο θα ήταν ικανή να αναδείξει το μέγεθος της ανοησίας σε όλο της το μεγαλείο. Το Λεξικό είναι “μια απολογία της ανθρώπινης αχρειότητας”, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, ένα δριμύ κατηγορώ που στρέφεται εναντίον της αστικής κοινωνίας της εποχής του, η οποία δέχεται παθητικά και υιοθετεί ασμένως όλες αυτές τις κοινοτοπίες, τα στερεότυπα, τις αβασάνιστες ιδέες και απόψεις, ένας ειρωνικός απολογισμός της λειψής κριτικής ικανότητας των συγκαιρινών του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

The post Το λεξικό των κοινών τόπων appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.