Μελέτη Archives - Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο

Μυστικά της αστυνομικής αφήγησης

fotodentro — Sat, 04 Jul 2026 10:55:08 +0000

TΙ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΑΦΗΓΗΜΑ; Τα είδη κάνουν τους συγγραφείς ή οι συγγραφείς τα είδη; Η αστυνομική αφήγηση έχει τα μυστικά της. Είναι ένα είδος εντός και εκτός του λογοτεχνικού κανόνα. Οι ισχυροί συγγραφείς καθορίζουν τη λογοτεχνικότητά της, κάποιες νόρμες όμως και τεχνικές αφήγησης έχουμε την ευκαιρία να τις δοκιμάσουμε όλοι μας. Το μυστικό του Τζων λε Καρρέ και της Πατρίσια Χάισμιθ δεν βρίσκεται στο συσχετισμό των ερωτικών τους σχέσεων με τα μυθιστορήματά τους αλλά στην επιλογή των θεμάτων τους, των χαρακτήρων, της πλοκής· στο αφηγηματικό τους στυλ· στη διαμόρφωση της συγγραφικής τους ταυτότητας. Πώς έγραψαν ο Ντάσιελ Χάμμετ το Γεράκι της Μάλτας και η Άγκαθα Κρίστυ το One, Two, Buckle My Shoe (Μια σφαίρα στο κρανίο); Ποιά δομή έδωσε ο Γιου Νέσμπε στον Λυτρωτή; Πώς ο Φόνος στην Κεντρική Επιτροπή του Μανουέλ Μονταλμπάν ενέπλεξε την Αριστερά στο παιχνίδι της αστυνομικής αφήγησης μετά το 1968; Σχετίζονται το μαύρο μυθιστόρημα, η πολιτική και ο τουρισμός; Τί λένε οι βιογραφίες του Ζωρζ Σιμενόν, του Ίαν Φλέμινγκ, της Άγκαθα Κρίστυ, της Πατρίσια Χάισμιθ και του Τζων λε Καρρέ για τους συγγραφείς, αλλά και τί μας λένε για τους ίδιους τους βιογράφους τους; Πώς διαβάζουμε σήμερα αστυνομικά μυθιστορήματα; Στο παρόν βιβλίο συνδυάζονται στοιχεία της θεωρίας ή των θεωριών για το αστυνομικό αφήγημα, της ιστορίας του, μαζί με έναν κύκλο μαθημάτων δημιουργικής γραφής. Σχολιάζονται και παρουσιάζονται τα αφηγηματικά είδη. Παρατίθενται μαθήματα ανάγνωσης και αναγνώρισης των μεθόδων συγγραφής τους. «Είμαστε όλοι παιδιά του Πόου», έλεγε ο Μπόρχες. Κι ο Σιμενόν απαντούσε: «Δεν είμαι “φαινόμενο”, είμαι απλώς σαν ένας από εσάς»

The post Μυστικά της αστυνομικής αφήγησης appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΓΗΠΕΔΩΝ

fotodentro — Sat, 04 Jul 2026 10:40:14 +0000

Η ΜΕΛΕΤΗ ΜΑΣ πραγματεύεται τη συνθηματολογία των ελληνικών γηπέδων και στοχεύει τόσο στην καταγραφή των συνθημάτων έξι ομάδων, από τις μεγαλύτερες της χώρας, όσο και στον προσδιορισμό των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών τους καθώς και των κοινών στοιχείων τους. Τα γηπεδικά συνθήματα αποτελούν κοινό γνώρισμα των οργανωμένων κοινωνιών (από τη Λατινική Αμερική και την Αφρική μέχρι τις ευρωπαϊκές χώρες), καθώς δίνουν τη δυνατότητα εκτόνωσης, κυρίως στις λαϊκές μάζες. Μέσω των συνθημάτων τα πλήθη επιτυγχάνουν να εξωτερικεύσουν τη λατρεία ή την οργή τους μετουσιώνοντάς τη σε δημιουργική παραγωγή πρωτότυπου λόγου, ο οποίος είτε εκθειάζει την αγαπημένη ομάδα είτε στοχοποιεί συγκεκριμένους αντίπαλους συλλόγους. Στην Ελλάδα του 20ού αιώνα, η φύση των συνθημάτων ποίκιλλε και διαφοροποιούνταν ανάλογα με τα κοινωνικά στρώματα που απάρτιζαν τον κορμό των οπαδών κάθε αθλητικού σωματείου. Για παράδειγμα, οι οπαδοί του Ολυμπιακού, οι οποίοι κατά κύριο λόγο προέρχονταν από τις εργατικές συνοικίες του Πειραιά και βίωναν μια καθημερινότητα σκληρής εργασίας, αντιμετώπιζαν το γήπεδο ως χώρο έκφρασης και διασκέδασης που συνέβαλλε στο να ξεφεύγουν από τα καθημερινά προβλήματα. […]

The post ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΓΗΠΕΔΩΝ appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Ράτσα υψικάμινου

fotodentro — Sun, 17 May 2026 08:47:49 +0000

Ο παρών τόμος, με επιλεγμένα δοκιμιακά του κείμενα, θεωρητικά και κριτικά, ευελπιστεί να επανασυστήσει το λόγο του Έκτορα Κακναβάτου στο χώρο της νεοελληνικής γραμματείας. Διαβάζοντας σήμερα, από την απόσταση των χρόνων και με τη γνώση της εξέλιξης των πραγμάτων, τα κείμενά του, δεν μπορεί να μη σταθεί κανείς στην ευστοχία των παρατηρήσεών του, την ευθυκρισία του για σειρά ζητημάτων, την πολυδιάστατη οπτική του· δεν μπορεί να μην εστιάσει στο θάρρος και στην τόλμη των διατυπώσεών του, στον ιδιαίτερο, προσωπικό του τρόπο έκφρασης. Έναν τρόπο έκφρασης που συνδυάζει τον κριτικό ή και επιστημονικό λόγο με την ποιητική ενόραση. Γιατί ο λόγος του Κακναβάτου, η γλώσσα του, η φωνή του, ποιητική ή δοκιμιακή, θεωρητική ή κριτική, προσωπική, κοινωνική ή πολιτική, θα πρέπει να λογιστεί ως ενιαία, μια φωνή ράτσα υψικαμίνου. Ο Έκτωρ Κακναβάτος (ψευδώνυμο του Γιώργου Κοντογεώργη – 1920-2010) υπήρξε ένας από τους κορυφαίους εκπροσώπους του ελληνικού υπερρεαλισμού της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς. Γεννήθηκε στον Πειραιά και σπούδασε Μαθηματικά, μια επιστήμη που επηρέασε βαθιά τη δομή και τη θεματολογία του έργου του. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής συμμετείχε ενεργά στην Εθνική Αντίσταση, ενώ η πρώτη του ποιητική εμφάνιση έγινε το 1943 με τη συλλογή Fuga. Το έργο του χαρακτηρίζεται από μια μοναδική σύζευξη της επιστημονικής ορολογίας με την ελεύθερη υπερρεαλιστική έκφραση, δημιουργώντας έναν λόγο πυκνό, εκρηκτικό και γλωσσικά ανατρεπτικό. Θεωρείται ο πνευματικός επίγονος του Ανδρέα Εμπειρίκου και του Νίκου Εγγονόπουλου, έχοντας όμως διαμορφώσει ένα εντελώς προσωπικό ιδίωμα. Το 1983 τιμήθηκε με το Β’ Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή In Perpetuum. Το παρόν βιβλίο, έπειτα από την εισαγωγή του Χρήστου Δανιήλ, αρθρώνεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο, με τίτλο « Ο Κακναβάτος σε πρώτο πρόσωπο », παρουσιάζονται απαντήσεις που έχει δώσει ο Κακναβάτος σε διάφορες συνεντεύξεις του σε περιοδικά, εφημερίδες, ραδιόφωνο και τηλεόραση. Επιλέχθηκε να μην παρατεθούν αυτούσιες οι συνεντεύξεις, αλλά να συντεθεί ένα συνεχές κείμενο από τις απαντήσεις του, ένα συνεχές κείμενο όπου ο λόγος δίνεται αποκλειστικά στον Κακναβάτο, ο οποίος μιλά για τη ζωή, το έργο του και τοποθετείται πάνω σε ζητήματα σχετικά με την τέχνη, τις θεωρητικές του αναζητήσεις, τον υπερρεαλισμό, την ποίηση, καθώς και για άλλους ποιητές. Το πρώτο μέρος, εκτός των βασικών πληροφοριών που παρέχει, μπορεί να λειτουργήσει εισαγωγικά για το δεύτερο και βασικότερο μέρος, καθώς σε πολλές από τις απαντήσεις του ο Κακναβάτος θίγει ζητήματα που εκτενώς αναπτύσσονται στα θεωρητικά ή κριτικά του κείμενα, ενώ κάποιες φορές παραπέμπει κι απευθείας σε αυτά. Το δεύτερο μέρος περιέχει τα γραπτά του Κακναβάτου. Και αυτή η ενότητα χωρίζεται σε δύο επιμέρους : στην πρώτη παρουσιάζονται τα θεωρητικά και δοκιμιακά του κείμενα (για τον Υπερρεαλισμό, το δημοτικό τραγούδι κ.ά.), τα περισσότερα διαβασμένα με τη μορφή εισηγήσεων σε συνέδρια και εκδηλώσεις όπου είχε προσκληθεί ως ομιλητής, ομαδοποιημένα ως προς τη θεματική τους· στη δεύτερη οι μελέτες του και τα κριτικά του κείμενα για άλλους δημιουργούς, Έλληνες και μη (Ανδρέα Εμπειρίκο, Νίκο Εγγονόπουλο, Γιώργο Λίκο, Οδυσσέα Ελύτη, Μελισσάνθη, Δημήτρη Γέρο, Νάνο Βαλαωρίτη, Μιχάλη Κατσαρό, Νίκο Καρούζο, Λόρκα, Allen Ginsberg κ.ά). Στο τέλος, γίνεται μια προσπάθεια συστηματικής καταγραφής και σύνθεσης της συνολικής εργογραφίας του Έκτορα Κακναβάτου, η οποία απουσίαζε έως σήμερα από τη βιβλιογραφία. (Από τον εκδότη)

The post Ράτσα υψικάμινου appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Τα ημερολόγια και τα σημειωματάρια της Patricia Highsmith

fotodentro — Thu, 04 Sep 2025 09:24:00 +0000

“Η ευχή μου για τον νέο χρόνο: Όλοι οι διάβολοι, οι λαγνείες, τα πάθη, οι απληστίες, οι ζήλιες, οι έρωτες, τα μίση, οι παράξενες επιθυμίες, οι εχθροί, φανταστικοί ή πραγματικοί, η στρατιά των αναμνήσεών μου, όλα με τα οποία παλεύω – να μη με αφήσουν ποτέ στην ησυχία μου”. (Π. ΧΑΪΣΜΙΘ) “Απαραίτητο για να κατανοήσουμε την έξω από τις κοινωνικές συμβάσεις ζωή και το έργο της Πατρίσια Χάισμιθ, αυτό το βιβλίο είναι επίσης μια από τις πιο λεπτομερείς και εκστατικές περιγραφές του πως ζούσε μια νέα, όλο ενέργεια, ομοφυλόφιλη γυναίκα στη Νέα Υόρκη”. (DWIGHT GARNER, New York Times) Προτού ο Άλφρεντ Χίτσκοκ διασκευάσει για τη μεγάλη οθόνη το πρώτο της μυθιστόρημα Ξένοι στο τραίνο· προτού ο σαγηνευτικός κοινωνιοπαθής Τομ Ρίπλεϋ αποκτήσει μόνιμη θέση στον κανόνα του ψυχολογικού θρίλλερ· και προτού Η τιμή του αλατιού (Κάρολ) γίνει το κλασικό, καλτ βιβλίο για την ερωτική εμμονή, τι γνωρίζουμε για την Πατρίσια Χάισμιθ; Εστιάζοντας στα χρόνια της διαμόρφωσής της στο Μανχάτταν, αυτή η ανθολόγηση από τα ογκώδη ημερολόγια και σημειωματάριά της μας αποκαλύπτει την «Πατ» στα νιάτα της, όταν έσφυζε από πάθος και λάμψη. Με αφετηρία το 1941, όταν ήταν εικοσάχρονη φοιτήτρια στο Κολέγιο Μπάρναρντ, μέχρι την περιπετειώδη τρίτη δεκαετία της, τα Χρόνια της Νέας Υόρκης συνυφαίνουν σκηνές από την ιλιγγιώδη κοινωνική της ζωή -όλο άυπνες νύχτες στα μπαρ της queer underground σκηνής του Βίλλατζ, γεμάτες έρωτες και φλερτ- με την αυτοπροσωπογραφία μιας νεαρής καλλιτέχνιδας, που την ημέρα δούλευε γράφοντας κόμικς. Ανάμεσα σε χάνγκοβερ και χωρισμούς, διάβαζε λογοτεχνία αδηφάγα και δούλευε την τέχνη της με νεύρο. Ρουφάει στην κυριολεξία τον Σαίξπηρ, τον Ρίλκε, τον Τ. Σ. Έλιοτ, τον Τζόυς, τον Κάφκα, τον Χαίλντερλιν, τον Φρόυντ, τους Ρώσους, τη Βιρτζίνια Γουλφ και αμέτρητους άλλους. Σε αυτή τη διαχρονική έκδοση αποκαλύπτονται οι τολμηρές, ξεκαρδιστικές, ρομαντικές, τραγικές και εξωφρενικά αντιφατικές παρατηρήσεις μιας από τις |σπουδαιότερες μοντερνίστριες συγγραφείς μας”. (Gore Vidal, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου) “Τα Ημερολόγια και τα σημειωματάρια της Πατρίσια Χάισμιθ θα αποδειχθούν μια από τις σπουδαιότερες καλλιτεχνικές αυτοπροσωπογραφίες του 20ού αιώνα”. (FRANCES WILSON, New York Review of Books) “Το βιβλίο αυτό μας δίνει εντυπωσιακή πρόσβαση στο μυαλό μιας περιβόητα κρυψίνου συγγραφέως”.

The post Τα ημερολόγια και τα σημειωματάρια της Patricia Highsmith appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Μίλαν Κούντερα

fotodentro — Fri, 18 Jul 2025 09:31:22 +0000

Η δημοσιογράφος και συγγραφέας Φλοράνς Νουαβίλ και ο σύζυγός της συνδέονταν με μακρά φιλία με το ζεύγος Κούντερα.
Έτσι λοιπόν προέκυψαν κι αποτυπώθηκαν στο βιβλίο αυτό σκηνές πονηρούτσικης συνενοχής, γεύματα μεσημεριανά στο Τουκέ, επισκέψεις στο διαμέρισμα του ζεύγους, συναντήσεις καφενειακές, η αβάσταχτη νοσταλγία μιας ασήμαντης φλυαρίας σ’ ένα εξοχικό εστιατόριο, στιγμές κι αισθήσεις στιγμιαίες που ζωντανεύουν με τρυφερότητα το (βιωμένο) έργο και τη (μυθιστορηματική) ζωή του Μίλαν Κούντερα.
Η κεντροευρωπαϊκή πολιτισμική ρίζα που διαπερνά τη σκέψη και τη δράση του Κούντερα αναδεικνύεται εδώ γλαφυρά: Σπαράγματα από κείμενα και συζητήσεις, αναμνήσεις, ένα ταξιδιωτικό ημερολόγιο από τη Βοημία και πλήθος φωτογραφίες συγκεντρώνονται με έναν και μόνο στόχο: να γεννήσουν στον αναγνώστη την επιθυμία της (επαν)ανακάλυψης ενός μέγιστου καλλιτέχνη του 20ού αιώνα.
Συγγραφέας όσο και μουσικός, ο Μίλαν Κούντερα, εχθρός του δημόσιου κουτσομπολιού και της πληκτικής βιογράφησης, βρήκε στη Φλοράνς Νουαβίλ μια γραφίδα ικανή να αναδείξει την ειρωνική, αποστασιοποιημένη ματιά του και τη μέγιστη ικανότητά του για εμβάθυνση, αλλά κι εκείνα τα αστεία με τα οποία τρέφουμε όλοι μας τα όνειρα και τα ψέματά μας.

The post Μίλαν Κούντερα appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Το τραύμα και το πάσχον σώμα στην ποίηση της εκτόπισης

fotodentro — Wed, 02 Jul 2025 10:57:47 +0000

Η ποίηση ως μαρτυρία με επίκεντρο το τραύμα και το πάσχον σώμα. Ιταλόγλωσσα ποιήματα εκτοπισμένων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης: πρόκειται για Ιταλοεβραίους (Πρίμο Λέβι, Έντιθ Μπρουκ), για αντιστασιακούς (Λοντοβίκο Μπαρμπιάνο ντι Μπελτζοϊόζο, Κουίντο Οζάνο, Μπρούνο Βαζάρι, Μίρκο Τζιουζέπε Κάμια) και για αιχμάλωτους πολέμου (Μπρούνο Λόντι).Τα ποιήματα «συνομιλούν» με τα αφηγηματικά κείμενα αρκετών από τους προαναφερθέντες, αλλά και με μαρτυρίες, όπως εκείνες των Λιλιάνα Σέγκρε, Γκότι Μπάουερ, Τζιουλιάνα Τεντέσκι.Μέσα από τον ποιητικό λόγο αναδύονται οι πτυχές, καθώς και οι συνέπειες της φρίκης στη μετέπειτα ζωή των επιζώντων: η κακοποίηση, η βία, η έκθεση του σώματος σε εξαιρετικά δυσμενείς καιρικές συνθήκες, η απώλεια της θηλυκότητας για τις κρατούμενες, η αφόρητη δίψα, η νόσος της πείνας (hunger disease), η Μετατραυματική Αγχώδης Διαταραχή (PTSΑναπόφευκτα, γνωστικά πεδία, όπως η ψυχολογία, η ψυχανάλυση και οι νευροεπιστήμες, σε συνδυασμό με την αναφορά στο ιστορικό πλαίσιο συμβάλλουν στη διεπιστημονική προσέγγιση του θέματος.Σημείο εκκίνησης αποτελούν τα ποιήματα του Πρίμο Λέβι, του οποίου άλλωστε η μαρτυρία αποτελεί βασικό σημείο αναφοράς, καθώς η διεισδυτική του ματιά καθιστά τα έργα του με τίτλο Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος και Αυτοί που βούλιαξαν και αυτοί που σώθηκαν κορυφαία δείγματα στρατοπεδικής λογοτεχνίας.

The post Το τραύμα και το πάσχον σώμα στην ποίηση της εκτόπισης appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Η απόσυρση του τεχνίτη

fotodentro — Thu, 26 Jun 2025 17:31:55 +0000

Το επιχείρημα του ανά χείρας τομιδίου συνοψίζεται σε δύο απλές σκέψεις. Πρώτον, ότι ο ύστερος Καβάφης ορίζεται από μια σημαντική τομή. Με αφετηρία το “Εκόμισα εις την Τέχνη”, όπου και η προτροπή “Ας αφεθώ σ’ αυτήν “, ο Καβάφης φαίνεται πραγματικά να “αφήνεται” στην Τέχνη του και ν’ αποσύρεται, σαν πρόσωπο, από τα ποιήματά του. Καθώς, “η πραγματικότητα του θανάτου, της σήψης, των γερατειών, δε μπορεί να τον αφήση ήσυχο”, όπως έγραφε ο Τέλλος Άγρας, ο τεχνίτης αποχωρεί από το έργο του, αφήνοντας πίσω του ιστορίες, θραύσματα ιστοριών, ιστορίες τρίτων σαν μικρές βιογραφίες, όπου ο βιωμένος χρόνος συμφύρεται κάποτε με τον ιστορικό· και ιστορίες που η ενδεχόμενη συνάφειά τους με τον βιωμένο χρόνο του αυτοβιογραφούμενου ποιητή αφήνεται κάποτε να δηλωθεί αινιγματικά στον τίτλο με την ένδειξη “Μέρες” και τη σφραγίδα μιας χρονολογίας: “Μέρες του 1908”.
Δεύτερον, ότι στην άλλην όψη αυτής της απόσυρσης, και με αφετηρία το ποίημα “Νόησις”, βλέπουμε να πυκνώνει ένα στοιχείο ποιητικού και ηθικού αυτοπροσδιορισμού. Το “πως βλέπω τώρα καθαρό το νόημά των” ανασύρει τον ηθικό αντίλαλο μιας διεργασίας που συντελείται στο βάθος της καβαφικής ποίησης. Ακούμε το αδιάψευστο ίχνος της φωνής ενός ανθρώπου που επιτέλους βλέπει ότι η ζωή του έχει νόημα, κι ας γνωρίζει πολύ καλά -ή μάλλον επειδή γνωρίζει- ότι το νόημα αυτό το έχει ο ίδιος αποδώσει στη ζωή του, “με τόσα περιστατικά, με τόσα πράγματα”· τον ιδιαίτερο τόνο της φωνής ενός ανθρώπου, που μιλώντας κατά μόνας -αλλά γνωρίζοντας ή ελπίζοντας ότι τον ακούμε- διαπιστώνει ότι είχε εντέλει πραγματικούς ακαταμάχητους λόγους να επιλέξει όσα επέλεξε και να πράξει καταπώς έπραξε, ότι καλώς επέλεξε και καλώς έπραξε.

The post Η απόσυρση του τεχνίτη appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Απατηλό παρελθόν

fotodentro — Wed, 25 Jun 2025 10:08:58 +0000

«EΓΩ ΕΙΜΑΙ ΠΟΙΗΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ». Η γνωστή φράση του Κ. Π. Καβάφη έστρεψε, ήδη από τον Μεσοπόλεμο, την καβαφική κριτική στην επίμονη αλλά και αντιφατική αναζήτηση του ρόλου της ιστορίας στην ποίησή του. Αμέσως μετά το θάνατο του ποιητή (1933), ο Τίμος Μαλάνος ισχυριζόταν πως ο Καβάφης «ταξίδεψε τη διαστροφή του στην ιστορία». Από τα ιατρικά έντυπα έως τα λαϊκά περιοδικά της εποχής, ο Καβάφης περιγράφεται ως ένας ασθενής με συμπτώματα και συμπλέγματα. Αντιδρώντας σε αυτή την άποψη, τη δεκαετία του 1940 ο Γιώργος Σεφέρης υποστήριξε πως «έξω από τα ποιήματά του ο Καβάφης δεν υπάρχει». Για τον Σεφέρη, το σπουδαιότερο μέσο που είχε ο Καβάφης για να γράψει ποίηση ήταν η « αίσθηση της Ιστορίας ». Ξετυλίγοντας αυτό το νήμα, τη δεκαετία του 1960 ο Στρατής Τσίρκας παρουσίασε έναν «πολιτικό Καβάφη», που ενδιαφερόταν ενεργά για τα ζητήματα της βρετανικής αποικίας αλλά και της ελληνικής παροικίας στην Αίγυπτο.

Στην παρούσα μελέτη εξετάζονται ιστορίες και διαμάχες της καβαφικής κριτικής (1933-1963) που δεν σχετίζονται μόνο με την ποίηση και την ιστορία αλλά και με τη σεξουαλικότητα, το μοντερνισμό, την αποικιοκρατία. Με αφορμή τον «απατηλό γέρο» της Αλεξάνδρειας, παρακολουθούμε πώς μεταμορφώνονται οι εικόνες του παρελθόντος και πώς η ποίηση γίνεται μια μορφή ιστοριογραφίας.

The post Απατηλό παρελθόν appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Εγχειρίδιο της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσας

fotodentro — Wed, 18 Jun 2025 10:32:13 +0000

Tο παρόν βιβλίο αποτελεί μια εισαγωγή στην ιστορία της αρχαίας ελληνικής γλώσσας με βάση προσεκτικά επιλεγμένα διαλεκτικά κείμενα αντιπροσωπευτικά τόσο των λογοτεχνικών ειδών όσο και του επιγραφικού υλικού, τα οποία προέρχονται από ποικίλες περιοχές και χρονολογούνται από τη μυκηναϊκή περίοδο έως την Κοινή (π. 14ος αι. π.Χ. – 2ος αι. μ.Χ.). Το πρώτο, εισαγωγικό, μέρος περιλαμβάνει σύντομη περιγραφή των βασικών γραμματικών και ιστορικών χαρακτηριστικών της γλώσσας, που λειτουργεί ως πλαίσιο αναφοράς κατά την εξέταση των κειμένων τα οποία ανθολογούνται και υπομνηματίζονται στο δεύτερο μέρος.

Το βιβλίο παρουσιάζει ξεχωριστό ενδιαφέρον για το ελληνικό αναγνωστικό κοινό και ιδιαίτερα για τους φοιτητές φιλολογίας και σχετικών κλάδων, καθώς αποτελεί το μοναδικό τέτοιο έργο στην ελληνική γλώσσα και μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εγχειρίδιο για τη διαλεκτολογία της αρχαίας ελληνικής τόσο ως διδακτικό σύγγραμμα όσο και ως βασικό εργαλείο για τον ερευνητή. Επιπλέον, μπορεί να χρησιμεύσει ως πρακτική εισαγωγή στην ιστορική γλωσσολογία και στη γλωσσολογική μέθοδο, όπως εφαρμόζεται σε μια γλώσσα σώματος κειμένων (corpus language), χωρίς να προαπαιτείται εμπειρία στην ινδοευρωπαϊκή ή θεωρητική γλωσσολογία. Στοιχεία όπως είναι η ενημερωμένη βιβλιογραφία, η σύντομη αλλά περιεκτική γραμματική περιγραφή των ελληνικών διαλέκτων και η προσεκτική επιλογή και ανάλυση αντιπροσωπευτικών διαλεκτικών κειμένων καθιστούν το παρόν έργο σημαντική προσθήκη στη βιβλιογραφία της ελληνικής γλώσσας, γεγονός που πιστοποιείται και από την ευρύτατη αποδοχή του διεθνώς.

Στην παρούσα ελληνική έκδοση, ο συγγραφέας έχει ενημερώσει και επαυξήσει το κείμενό του, όπου αυτό κρίθηκε σκόπιμο, ώστε να αντικατοπτρίζει την πρόσφατη βιβλιογραφία, ενώ, για τη διευκόλυνση του Έλληνα αναγνώστη, έχουν προστεθεί σε αυτό από τον επιστημονικό επιμελητή και τον μεταφραστή διευκρινιστικές σημειώσεις και χρήσιμες βιβλιογραφικές προσθήκες.

The post Εγχειρίδιο της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσας appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

La vision prophétique du moine Dionysios, ou, La femme de Zante

fotodentro — Mon, 14 Apr 2025 16:35:04 +0000

Paris 1987

Εξαιρετική κατάσταση

The post La vision prophétique du moine Dionysios, ou, La femme de Zante appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.