Σταύρος Παπασταύρου Αρχεία - Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο

Blackwater ΙI

fotodentro — Sat, 07 Mar 2026 11:31:17 +0000

Ενώ το Περδίδο δεν έχει ακόµη ανακάµψει από τις καταστροφικές πληµµύρες, µια σειρά από περίεργα συµβάντα εµποδίζουν τα σχέδιΑ για την κατασκευή ενός φράγµατος. Εν τω µεταξύ, στην οικογένεια Κάσκυ, η πανίσχυρη Μαίρη-Λοβ συνεχίζει τις µηχανορραφίες της εναντίον της Έλινορ, της παράξενης νύφης της. Συνωµοσίες, ανίερες συµµαχίες, θυσίες – όλα επιτρέπονται στον πόλεµο που έχει ξεσπάσει µεταξύ των δύο γυναικών. Οι επιπτώσεις της διαµάχης αυτής θα αλλάξουν µια για πάντα το Περδίδο.

The post Blackwater ΙI appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Blackwater Ι

fotodentro — Sat, 07 Mar 2026 11:17:20 +0000

Πάσχα 1919, Περδίδο, Αλαµπάµα. Τα σκοτεινά και απειλητικά νερά του τοπικού ποταµού κατακλύζουν τη µικρή πόλη. Η οικογένεια Κάσκυ, πλούσιοι γαιοκτήµονες, µετράνε τις πληγές της θεοµηνίας. Με επικεφαλής την πανίσχυρη µητριάρχη Μαίρη-Λοβ και τον αφοσιωµένο της γιο Όσκαρ, η οικογένεια πρέπει να ξανασταθεί στα πόδια της. Αυτό που δεν έχουν προβλέψει όµως είναι η ξαφνική εµφάνιση της Έλινορ Ντάµµερτ, µιας µυστηριώδους σαγηνευτικής νεαρής γυναίκας µε σκοτεινό παρελθόν.

The post Blackwater Ι appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Μια νύχτα στο Μουσείο της Ακρόπολης

fotodentro — Tue, 17 Dec 2024 10:08:22 +0000

«Σαν να βγάζεις το φεγγάρι απ’ την τροχιά του»: με αυτή την έκφραση περιέγραψε ο αρχαιολόγος Έντουαρντ Ντάνιελ Κλαρκ τον αποτροπιασμό των Ελλήνων, καθώς παρακολουθούσαν τρομοκρατημένοι τις ενέργειες των Άγγλων, σίγουροι πως αργά ή γρήγορα η ψυχή της ελληνικής γης θα έπαιρνε εκδίκηση. Σ’ ένα μαγαζί στο Παρίσι ειδικευμένο σε ορειβατικό εξοπλισμό, η Αντρέα Μαρκολόνγκο αγόρασε ένα ράντζο, έναν υπνόσακο κι έναν φακό. Το επόμενο βράδυ άνοιξε το ράντζο της και άπλωσε τον υπνόσακο όχι στην κορυφή κάποιου βουνού, αλλά σε μια έρημη αίθουσα του Μουσείου της Ακρόπολης, στην Αθήνα. Η Αντρέα είχε, τον Μάιο του 2022, τη μοναδική τύχη να περάσει εκεί μια νύχτα εντελώς μόνη. Η νύχτα είναι η ώρα των φαντασμάτων και των απολογισμών. Δύο είναι οι ίσκιοι που θα την επισκεφθούν: Ο ίσκιος του Λόρδου Έλγιν, του Άγγλου πρέσβη που διέπραξε την κλοπή των γλυπτών του Παρθενώνα στις αρχές του 19ου αιώνα, στέλνοντάς τα στο Λονδίνο μέσα σε κιβώτια, και ο ίσκιος ενός ανθρώπου χαμένου πρόσφατα, γεννημένου σ’ ένα ταπεινό χωριό της Ιταλίας, του πατέρα της. Όμως τα κενά στις αίθουσες του Μουσείου της Ακρόπολης, οι λευκές γύψινες προσθήκες στη θέση των γλυπτών που αφαιρέθηκαν πριν από δυο αιώνες, αντηχούν δίπλα στα κενά από τα οποία είμαστε φτιαγμένοι εμείς οι ίδιοι: την ενοχή και την ντροπή, όταν μια μέρα αναγνωρίζουμε το νήμα που μας συνδέει με τον γονέα που θεωρούσαμε απόμακρο και από τον οποίο θέλαμε ν’ απελευθερωθούμε· εκείνη την αίσθηση ότι ποτέ δεν είμαστε άξιοι γι’ αυτά που αποκτήσαμε, το μόνιμο αίσθημα ότι είμαστε και παραμένουμε απατεώνες, άλλοι κλέβοντας κι άλλοι οικειοποιούμενοι πολιτιστικά αγαθά του κλασικού κόσμου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Ήταν μια γλυκιά ανοιξιάτικη βραδιά και η απρόσμενη φωτογράφιση κράτησε δέκα λεπτά. Η Αντρέα θα έμενε εκεί όλη τη νύχτα μόνη της, παρέα με τα αγάλματα, με τετράδιο και μολύβι κι ένα σπαστό ραντζάκι σε περίπτωση που ήθελε να κοιμηθεί. Τελικά ο Μορφέας δεν εμφανίστηκε πάρα μόνο τα χαράματα και η Αντρέα κοιμήθηκε μία ώρα χαμένη στους στοχασμούς της, έχοντας πρώτα βυθιστεί στα γραπτά της και συνδεθεί με τον επιβλητικό και κατανυκτικό χρονοτόπο που της χάρισε το μουσείο. […] Βλέποντας από μακριά τη σιλουέτα της Μαρκολόνγκο να χάνεται μπροστά στα πανάρχαια εκθέματα, σκέφτηκα ότι εκείνο το βράδυ θα ζούσε το πιο ουσιαστικό προσκύνημα της ζωής της». (Νίκος Αλιάγας, Καθημερινή)
«Μια ελεγεία για την Ελλάδα, διάρκειας μιας ολόκληρης νύχτας, την οποία η Μαρκολόνγκο είχε το προνόμιο να περάσει στο Μουσείο της Ακρόπολης. […] Μόνη μεταξύ εκείνων των γυάλινων τοίχων που αναπόφευκτα κατευθύνουν το βλέμμα σου προς τον ιερό βράχο και τον πιο λαμπρό ναό του. Μόνη με τις μελαγχολικές της σκέψεις για μια Ελλάδα που στερείται επί αιώνες μια πολιτιστική κληρονομιά, ενώ η Δύση την οικειοποιούνταν και με τα δύο χέρια. […] Αυτή η αφήγηση είναι μια πράξη αγάπης της Μαρκολόνγκο για την Ελλάδα. Και το άκρως προσωπικό της mea culpa για ό,τι εκείνη, όπως όλοι μας, πήραμε από την Ελλάδα και από τους Έλληνες, δίχως ποτέ να το ανταποδώσουμε».

The post Μια νύχτα στο Μουσείο της Ακρόπολης appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Ποιος ξέρει;

fotodentro — Fri, 08 Nov 2024 10:57:58 +0000

«Γράφω επειδή το βλέμμα της μητέρας μου εξαφανίζεται, επειδή η σιωπή της με τυλίγει. Γράφω για να γεμίσω τα κενά. Γράφω για να δω το μετά. Γράφω για ν’ αρέσω. Γράφω για να περάσει η νύχτα. Γράφω για να σκαλίσω με την άκρη του δακτύλου μου τις πληγές της ύπαρξης. Γράφω για να γίνω δυσάρεστη. Γράφω για να πάψω πια να φοβάμαι. Γράφω για να σώσω ό,τι μπορεί να σωθεί. Γράφω για να μάθω ποια είμαι. Αν δεν πάρω απαντήσεις, τότε θα τις επινοήσω». Μέχρι να μείνει έγκυος, η Πολίν δεν είχε αναρωτηθεί ποτέ για τις ρίζες της. Τώρα, όμως, η καταγωγή της γίνεται θέμα ζωτικής σημασίας για εκείνη, αρχής γενομένης από την προσπάθεια να εξιχνιάσει για ποιον ακριβώς λόγο η οικογένειά της της έχει δώσει τρία επιπλέον ονόματα: Ζαν, Ζερόμ, Υζέ. Η μητέρα της εμφανίζεται απρόθυμη να τη διαφωτίσει, αλλά η Πολίν είναι αποφασισμένη να μάθει ποια είναι στην πραγματικότητα και, αν δε βρει απαντήσεις, να τις επινοήσει. Καθώς το φανταστικό και η πραγματικότητα μπερδεύονται, η αναζήτησή της θα την οδηγήσει σε μια μακρινή πρόγονο, έναν εξαφανισμένο οικογενειακό φίλο και στην ηρωίδα ενός θεατρικού έργου. Και το μυθιστόρημα θα εξελιχθεί σε μια ωδή στην παντοδυναμία της φαντασίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Ένα φιλόδοξο και δυνατό βιβλίο, ένα γοητευτικό μυθιστόρημα, μια ωδή στις μεταμορφώσεις που προσφέρει η λογοτεχνία, που αποκαλύπτει η γραφή». (Livres Hebdo)
«Το ύφος και το παιχνίδι με τις λέξεις είναι εξαιρετικά σημαντικά στο βιβλίο αυτό. Ο μηχανισμός της επανάληψης προσδίδει χαρακτήρα στη διήγηση και μιμείται τον τρόπο με τον οποίο η αφηγήτρια ανασκαλεύει το παρελθόν. Η προφορική γλώσσα του μυθιστορήματος, που συχνά καθοδηγείται από το ένστικτο, ανοίγει τον δρόμο για την ανάπτυξη μιας σχέσης οικειότητας, η οποία ενισχύεται από το γεγονός ότι η συγγραφέας και η αφηγήτρια έχουν το ίδιο όνομα. Όμως δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση για μια ξεκάθαρη περίπτωση αυτομυθοπλασίας: η αφηγήτρια ερμηνεύει και υιοθετεί την περσόνα που συνοδεύει καθένα από τα διαφορετικά ονόματά της καθώς προχωράει η αφήγηση». (TLS)

The post Ποιος ξέρει; appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Η νέα Βαβέλ

fotodentro — Fri, 23 Aug 2024 16:20:29 +0000

Βρισκόμαστε στο 2097, σ’ έναν κόσμο όπου η τηλεμεταφορά αποτελεί πια καθημερινότητα. Τα γεωγραφικά σύνορα έχουν οριστικά καταργηθεί κι η ανθρωπότητα απολαμβάνει την ασύλληπτη ελευθερία της μετακίνησης σε οποιοδήποτε μέρος του πλανήτη, ανά πάσα στιγμή, χάρη σ’ έναν πανίσχυρο αλγόριθμο ονόματι ΠΑΓΓΑΙΑ. Για τον εορτασμό των εκατό χρόνων από την πρώτη τηλεμεταφορά στην ιστορία, ο Γκαλιλέο Νεμρόδ, ο πανίσχυρος πρόεδρος του Παγκόσμιου Οργανισμού Μετακινήσεων, σχεδιάζει την επιχείρηση «Νέα Βαβέλ», φιλοδοξώντας να συγκεντρώσει όλους τους κατοίκους του πλανήτη σε έναν πύργο-σύμβολο της πανανθρώπινης ειρήνης στο Τριστάν ντα Κούνια, το πιο απομακρυσμένο νησί της Γης. Το μεγαλεπήβολο αυτό σχέδιο του Νεμρόδ απειλείται από ένα, εκ πρώτης όψεως ασύνδετο, αιματηρό συμβάν στο νησί Τεταμάνου της Πολυνησίας, όπου έχουν απομονωθεί δέκα Γερμανοί συνταξιούχοι σε μια προσπάθεια να περιφρουρήσουν την ιδιωτικότητά τους. Ένας τρομοκράτης καταφέρνει να διεισδύσει στο απροσπέλαστο ειδυλλιακό καταφύγιό τους και τους δολοφονεί με ιδιαίτερα βάναυσο τρόπο. Τρεις αστυνομικοί, ένας φιλόδοξος δημοσιογράφος και μία δασκάλα νοσταλγός του παρελθόντος αναλαμβάνουν, σε μια φρενήρη κούρσα ενάντια στον χρόνο, να διαλευκάνουν το μυστήριο και να ανακαλύψουν τον δολοφόνο και όσους κρύβονται πίσω απ’ αυτόν. Από τις φαβέλες του Ρίο στο Καζακστάν κι από τη Σαμαρκάνδη στις ζούγκλες της Βιρμανίας, ο μετρ του σασπένς Μισέλ Μπυσσί ζωντανεύει στη Νέα Βαβέλ έναν μελλοντικό κόσμο, τόσο μακριά κι όμως τόσο κοντά με τον δικό μας, τόσο ανοίκειο και ταυτόχρονα τόσο γνώριμο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Για ακόμη μια φορά, ο Μπυσσί αξιοποιεί με μαεστρία τους κώδικες του σασπένς και ταξιδεύει τους αναγνώστες του σε όλα σχεδόν τα μέρη του πλανήτη». (Le Parisien)

The post Η νέα Βαβέλ appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Απαγορευμένο τετράδιο

fotodentro — Tue, 16 Jan 2024 10:56:39 +0000

“Κακώς αγόρασα αυτό το τετράδιο, πολύ κακώς. Ωστόσο είναι πια πολύ αργά για να το μετανιώσω, η ζημιά έχει γίνει”: μ’ αυτά τα λόγια ξεκινάει το ημερολόγιό της η Βαλέρια Κοσσάτι, η πρωταγωνίστρια του μυθιστορήματος, μια γυναίκα της μεσαίας τάξης στην Ιταλία της δεκαετίας του ’50.
Λίγο πάνω από τα σαράντα, με δύο μεγάλα παιδιά, έναν σύζυγο αδιάφορο, μια δουλειά σ’ ένα γραφείο, που την κάνει χωρίς ιδιαίτερο πάθος, η Βαλέριο είναι απορροφημένη στον “φυσικό” ρυθμό της καθημερινότητας, καταπιεσμένη, σχεδόν χωρίς να το αντιλαμβάνεται, από τον τριπλό της ρόλο ως συζύγου, μητέρας και εργαζομένης. Μια μέρα, ωστόσο, υπακούοντας σε μια παρόρμηση που ακόμα και η ίδια βρίσκει παράλογη και ανεξήγητη, αγοράζει ένα σημειωματάριο, στο οποίο αρχίζει να σημειώνει μικρά γεγονότα και προβληματισμούς. Γράφοντας σ’ αυτόν τον “απαγορευμένο” χώρο, η Βαλέριο ανακαλύπτει τις υπόγειες συγκρούσεις που συνταράσσουν την ύπαρξή της, τις βασανιστικές φιλοδοξίες, τις κρυφές πίκρες της· δίνει φωνή σε μια εσωτερική ζωή που βρίσκεται εδώ και χρόνια σε λήθαργο, εκφράζει μια δική της ατομικότητα, μια ιδιαίτερη συνείδηση, που της αποκαλύπτεται στις κινήσεις και στις σκέψεις της καθημερινής ζωής.
Το Απαγορευμένο τετράδιο δημοσιεύθηκε αρχικά σε συνέχειες στο περιοδικό La Settimana Incom IIlustrata (Δεκέμβριος 1950 – Ιούνιος 1951), προτού κυκλοφορήσει σε βιβλίο το 1952. Θεωρείται το αριστούργημα της Ιταλοκουβανής Άλμπα ντε Σέσπεντες, μια μοναδική μαρτυρία μιας ιστορικής εποχής κι ένας φόρος τιμής σε μια προφεμινιστική γενιά, που έπαιξε αποφασιστικό ρόλο στις εξεγέρσεις που ακολούθησαν, μα πάνω απ’ όλα ένα σπουδαίο βιβλίο, που αποκαλύπτει την κατακερματισμένη και διαρκώς μεταβαλλόμενη ταυτότητα της ανθρώπινης ύπαρξης.

The post Απαγορευμένο τετράδιο appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Τι τρέλα, τι παλάτια!

fotodentro — Mon, 11 Dec 2023 16:26:47 +0000

O ΜΙΣΕΛ ΧΑΡΤΟΓΚ , πρώην αρχιτέκτονας, είναι ένας ισχυρός επιχειρηματίας και διάσημος φιλάνθρωπος ο οποίος διαχειρίζεται την τεράστια περιουσία του αδελφού του που σκοτώθηκε σε ατύχημα. Ο Πέτερ είναι ο ορφανός ανιψιός του, υπό την κηδεμονία του, ένα προβληματικό, κακομαθημένο παιδί. Η Ζυλί παίρνει εξιτήριο από ένα ψυχιατρικό άσυλο. Ο Τόμσον είναι πληρωμένος δολοφόνος που υποφέρει από σοβαρό έλκος. Ο Μισέλ Χάρτογκ προσλαμβάνει τη Ζυλί για να φροντίζει τον Πέτερ. Προσλαμβάνει επίσης τον Τόμσον για να τους σκοτώσει. Η Ζυλί και ο Πέτερ το σκάνε. Ο Τόμσον τούς ακολουθεί. Σφαίρες πετούν στον αέρα. Τα πτώματα στοιβάζονται. Η τρέλα έχει μόλις αρχίσει. Στην καρδιά της Ζυλί ζει μια ελπίδα: ν’ ανακαλύψει τον περίφημο πύργο όπου την περιμένουν η λύτρωση και η γαλήνη. Θα τον βρει όμως; Ξέρει άραγε η Ζυλί, το αξιολύπητο
αστέρι σε αυτή τη μακάβρια χορογραφία, ότι οι άλλοι χορευτές είναι ακόμα πιο τρελοί από την ίδια;
Οι ήρωες είναι γελοιωδώς κακοί και υπάρχει μια παρωδία της άχρηστης βίας, που θυμίζει την ταινία “Φάργκο” των αδελφών Κοέν εικοσιπέντε χρόνια μετά.

«Σε αυτό το πρώιμο αριστούργημά του, ο Ζαν-Πατρίκ Μανσέτ εμφανίζεται με όλο το εκτυφλωτικό και ψυχρό μένος του, βάλλοντας με την καυστική κριτική του κατά της απληστίας και του καπιταλισμού. Σίγουρα θα διαβάζετε τη μια σελίδα μετά την άλλη ακολουθώντας τον φρενήρη ρυθμό του μυθιστορήματος· ωστόσο, αν επιβραδύνετε λίγο, θα δείτε πόσο πολλά έχει στριμώξει ο Μανσέτ στο βιβλίο του – και με πόσες γερές γροθιές
χτυπάει το κατεστημένο». (Σάρα Βάινμαν)
«Ζαν-Πατρίκ Μανσέτ: λαμπρός αφηγητής, στρατευμένος αριστερός, προβοκάτορας, άσωτος, μεγάλη μορφή του γαλλικού νουάρ, αμφισβητίας, εχθρός της Πέμπτης Δημοκρατίας. Ο αιρετικός Μανσέτ ήταν για δεκαετίες καταπέλτης στην πολιτιστική σκηνή του Παρισιού. Τού οφείλουμε σεβασμό και αναγνώριση – το συντομότερο» (Τζέιμς Ελλρόυ)

The post Τι τρέλα, τι παλάτια! appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Τα αγάλματα του νερού

fotodentro — Tue, 21 Nov 2023 13:46:57 +0000

Μολονότι πρόκειτια για ένα από τα πιο περίπλοκα και ακανθώδη έργα της Φλερ Γιέγκυ, “Τα αγάλματα του νερού” είναι ένα λαμπερά ιδιόμορφο μυθιστόρημα, που εκτυλίσσεται κάτω από τη βαριά σκιά της οικογένειας και των προνομίων. Το πρώιμο αυτό έργο, αφιερωμένο στην Αυστριακή ποιήτρια και συγγραφέα Ingeborg Bachmann, ασχολείται με τους διάφορους συγγενείς, υπηρέτες και φίλους του Μπήκλαμ, ενός πλούσιου ερημίτη που διατηρεί αγάλματα στο πλημμυρισμένο υπόγειο της έπαυλής του, εκεί όπου οι αναμνήσεις τρεμοπαίζουν στο αμυδρό φως και τα νερά κυλούν στη θάλασσα. Αυτό το κοπάδι των ξεριζωμένων και χαλαρά συνδεδεμένων μεταξύ τους ψυχών περνούν το χρόνο τους σεργιανώντας τόσο στο μακρινό παρελθόν όσο και στον γεμάτο δηλητηριώδη σαλιγκάρια κήπο της έπαυλης -και συνομιλούν μεταξύ τους, περισσότερο όμως με τις ασάλευτες μαρμάρινες μορφές. Ντυμένα με την αυστηρή όσο και ηδυπαθή πρόζα της Γιέγκυ, τα “Αγάλματα του νερού” περιγράφουν ανεξίτηλα την αποτελμάτωση της οικογενειακής ζωής.
Αυτό το βιβλίο είναι πάνω απ’ όλα το υφός του. Ακριβώς επειδή στο βάθος αντιλαμβάνεται κανείς μια ελαφριά δυσπιστία απέναντι στη λέξη, οι λέξεις ζουν εδώ μια ζωή πρωτόγονη και διόλου κοινωνική, όπως τα πλάσματα που περιγράφονται. Εδώ, σχολιάζει ο Gottfried Benn, «κάθε φράση πρέπει να ξεκουράζεται, να τρέμει, να σιωπά, να ανακτά δυνάμεις». Από μια παγερή λακωνικότητα ξεπηδούν και σκορπίζονται σε λίγες αράδες πορτραίτα, τόποι, φωνές, αιχμηρά θραύσματα ιστοριών. Και η συνεχής αποσύνθεση, η εμμονή των φαντασμάτων, η διάχυτη ειρωνεία και η απελπισμένη ευφορία των πάντων είναι ίχνη εκείνης της αλήτικης φαντασίας που συμβολικά γεννήθηκε με τον Λεντς του Georg Buchner.

The post Τα αγάλματα του νερού appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Κώδικας Αρσέν Λουπέν

fotodentro — Sat, 06 May 2023 09:52:27 +0000

Τι θα γινόταν αν οι περιπέτειες του Αρσέν Λουπέν, του ανθρώπου με τα χίλια πρόσωπα, έκρυβαν έναν κωδικό, ένα κρυφό νόημα, το κλειδί για έναν καλά κρυμμένο θησαυρό κάπου στη Νορμανδία; Ο διάσημος καθηγητής Ρολάν Μπεργκτόν είναι σίγουρος γι’ αυτό. Έχει μόλις μία ημέρα για να λύσει το αίνιγμα, με μόνες ενδείξεις ένα χρυσό νόμισμα, ένα ημιτελές διήγημα του Μορίς Λεμπλάν και τη βοήθεια της Παλόμα, μιας σαγηνευτικής φοιτήτριας Ιστορίας. Ο Κώδικας Αρσέν Λουπέν είναι το πρώτο μυθιστόρημα του Γάλλου μετρ του σασπένς Μισέλ Μπυσσί. Διαφορετικό από τα επόμενα μυθιστορήματά του, πάνω απ’ όλα παιγνιώδες και παιδευτικό, το Κώδικας Αρσέν Λουπέν είναι ταυτόχρονα μια μυθιστορηματική βιογραφία του συγγραφέα Μορίς Λεμπλάν, ένα κυνήγι θησαυρού στα χνάρια του Αρσέν Λουπέν και ένα λογοτεχνικό παστίς βασισμένο σε γνωστά μυθιστορήματα μυστηρίου.

The post Κώδικας Αρσέν Λουπέν appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

ΕΚΜΥΣΤΗΡΕΥΣΕΙΣ

fotodentro — Sat, 29 Oct 2022 10:03:03 +0000

Ένας νέος άντρας, ο Πιέτρο, ζει μια θυελλώδη ερωτική ιστορία με την Τερέζα, μια πρώην μαθήτριά του. Μετά από έναν ακόμη καβγά, η Τερέζα τού προτείνει ν’ αποκαλύψουν ο ένας στον άλλον το πιο ένοχο μυστικό τους, κάτι που, αν μαθευτεί, θα μπορούσε να τους καταστρέψει για πάντα. Στο τέλος της αμοιβαίας εξομολόγησης ο Πιέτρο λέει: “Δεν μπορούμε πια να χωρίσουμε, είμαστε στ’ αλήθεια ο ένας στα χέρια του άλλου”. Λίγο αργότερα, οι δρόμοι τους χωρίζουν.
Ο Πιέτρο γνωρίζει τη Νάντια και γοητεύεται. Λίγες μέρες πριν τον γάμο τους, η Τερέζα επανεμφανίζεται. Και μαζί μ’ εκείνη, η σκιά των αμοιβαίων εκμυστηρεύσεών τους. Από εκείνη τη στιγμή το μυστικό του θα τον κυνηγάει σαν απειλή.
Μετά τα Κορδόνια, ο Ντομένικο Σταρνόνε ανατέμνει ακόμη βαθύτερα την αμφισημία της συναισθηματικής ζωής μας. Με βλέμμα συνωμοτικό και ταυτόχρονα αποστασιοποιημένο, με την καυστική ελαφρότητα που τον διακρίνει, παρουσιάζει το πορτρέτο ενός άντρα σε άνιση αναμέτρηση με τον ίδιο του τον εαυτό. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

“Οι Εκμυστηρεύσεις στην πραγματικότητα δεν τελειώνουν ποτέ. Διαβάζεις την τελευταία φράση, γυρνάς σελίδα και ξεκινάς απ’ την αρχή”. (Antonella Lattanzi, Corriere della Sera)
“Θα το απολαύσετε!” (Kirkus)
“Η υπαινικτικότητα του λόγου εξάπτει την περιέργεια και αποδεικνύεται ένα εξαιρετικά δυνατό μυθιστορηματικό τέχνασμα”. (Washington Post)

The post ΕΚΜΥΣΤΗΡΕΥΣΕΙΣ appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.