The post Το πρόσωπο του άλλου appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Ο νεαρός Γιόζο παλεύει να προσαρμοστεί σε έναν νέο κόσμο, όπου οι παραδόσεις της αριστοκρατικής του οικογένειας διαλύονται και νέες ιδέες εισβάλλουν από τη Δύση. Ο  φόβος απέναντι στους ανθρώπους, η αδυναμία κατανόησής τους και η απέχθεια για την υποκρισία τους τον ωθούν, από πολύ νωρίς, να «κάνει τον κλόουν» ως μια τελευταία προσπάθεια προσέγγισης προς τους γύρω του.

Συγγραφέας-θρύλος στην Ιαπωνία και από τους γνωστότερους παγκοσμίως Ιάπωνες συγγραφείς ο Οσάμου Νταζάι γεννήθηκε το 1909 και αυτοκτόνησε το 1948. Η αυτοκτονία αυτή υπήρξε η τελευταία μιας σειράς από αποτυχημένες απόπειρες που είχαν προηγηθεί και άρχισαν πολύ νωρίς, ήδη από το 1927. Από την εποχή εκείνη ξεκινά και η σειρά των «επαίσχυντων», όπως τις χαρακτηρίζει ο ίδιος, καταστάσεων, που αποτέλεσαν, με διαλείμματα, τη ζωή του. Αλκοολισμός, εγκατάλειψη των σπουδών του, ερωτικές περιπέτειες με άσχημη κατάληξη, εμπλοκή με απαγορευμένες εκείνη την εποχή μαρξιστικές οργανώσεις, αποκλήρωση από την οικογένεια, εξάρτηση από τη μορφίνη, εγκλεισμός σε ψυχιατρείο· εμπειρίες που, έως ένα βαθμό, απηχεί το μυθιστόρημα.

Διαχρονικά δεύτερο σε πωλήσεις μυθιστόρημα στην Ιαπωνία το Δεν ήμουν πια άνθρωπος αποτελεί αντικείμενο λατρείας ειδικά για τους νέους από το 1948 που κυκλοφόρησε μέχρι σήμερα. Χιλιάδες συγκεντρώνονται τη μέρα του θανάτου του για να τον τιμήσουν, μια και θέτει ζητήματα πάντα επίκαιρα όπως η αλλοτρίωση, η κοινωνική απομόνωση, οι απαγορευμένες σχέσεις, οι εξαρτήσεις. Έχει γίνει ταινία, τηλεοπτική σειρά, μάνγκα.

The post Δεν ήμουν πια άνθρωπος appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Οι εννέα ιστορίες μυστηρίου του Ουγκέτσου Μονογκατάρι, που εκδόθηκαν για πρώτη φορά το 1776, αποτελούν το καλύτερο και διασημότερο δείγμα της λογοτεχνίας του απόκρυφου στην Ιαπωνία. Συνενώνουν διακριτικά τον κόσμο της καθημερινότητας με την επικράτεια του ανοίκειου και αποτελούν απόδειξη για τη γοητεία που ασκούσαν τότε, αλλά και σήμερα, το παράξενο και το μυστηριώδες στην ιαπωνική ψυχή. Αποτέλεσαν επίσης την πηγή έμπνευσης για την εξαιρετική ομότιτλη ταινία του Κεν’τζι Μιζογκούτσι το 1953.
Ο τίτλος “Ουγκέτσου μονογκατάρι”, που μπορεί να αποδοθεί ως “Ιστορίες της σελήνης μετά τη βροχή”, απηχεί επίσης την ιδέα ότι μυστηριώδη όντα εμφανίζονται σε συννεφιασμένες, βροχερές νύχτες και σε πρωινά που το φεγγάρι κρέμεται ακόμα στον ουρανό. Δαίμονες, στοιχειά, παράξενα όνειρα, πράγματα πέρα από τον κόσμο του λογικού γεμίζουν όλες τις ιστορίες.
Η ανατριχιαστική ομορφιά αυτού του διαχρονικού αριστουργήματος συμπληρώνεται από την γοητεία που έχει ως λογοτέχνημα, η οποία κατά μεγάλο μέρος πηγάζει από τον αριστοτεχνικό συνδυασμό του κινέζικου λόγου με το λόγο της ιαπωνικής κλασικής λογοτεχνίας, όπως αυτή αποκρυσταλλώθηκε σε αριστουργήματα σαν το “Γκέν’τζι μονογκατάρι”.

The post Ουγκέτσου Μονογκατάρι – Ιστορίες της Σελήνης μετά τη βροχή appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Κάποια μέρα του Σεπτεμβρίου, ένας συλλέκτης εντόμων εξαφανίζεται χωρίς ν’ αφήσει ίχνη και εφτά χρόνια αργότερα κηρύσσεται επισήμως νεκρός. Ψάχνοντας ένα σπάνιο έντομο είχε καταλήξει σ’ ένα αλλόκοτο μικρό παραθαλάσσιο χωριό χαμένο στους αμμόλοφους. Στο βάθος μιας τρύπας, απ’ όπου δεν υπάρχει διαφυγή, απομονωμένος με μια νεαρή γυναίκα, άρχισε γι’ αυτόν ένας παράξενος εφιάλτης…
Το πιο γνωστό μυθιστόρημά του Κόμπο Αμπέ Suna no Onna ( Η γυναίκα της άμμου ) δημοσιεύτηκε στην Ιαπωνία το 1962 και μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες. Το 1963 κέρδισε το Λογοτεχνικό Βραβείο Γιομιούρι. Η ταινία που γύρισε ο σκηνοθέτης Τεσιγκαχάρα Χιρόσι το 1964 κέρδισε στις Κάννες το Βραβείο των Κριτικών. Το 1967 το βιβλίο τιμήθηκε στη Γαλλία με το βραβείο του Καλύτερου Ξένου Μυθιστορήματος.
«Η θεματική του Κόμπο Αμπέ», επισημαίνει ο μεταφραστής του Στέλιος Παπαλεξανδρόπουλος στην εισαγωγή του για την ελληνική έκδοση, «με τα μοτίβα της κλειστοφοβίας, της μοναξιάς, της μεταμόρφωσης σε άλλου είδους υπάρξεις, ακόμα και της αιφνίδιας εύρεσης σε εντελώς άγνωστες, αλλόκοτες καταστάσεις ή κόσμους, αντικατοπτρίζει λίγο-πολύ τη θεματική του Κάφκα, της υπαρξιακής λογοτεχνίας, του θεάτρου του παραλόγου και της επιστημονικής φαντασίας. Η περιγραφή ιδιαίτερων κόσμων, που συνδυάζουν το τρομακτικό με το ειδυλλιακό, ο συνδυασμός της ποιητικότητας με τη ματιά του φυσικού επιστήμονα ή του μαθηματικού, η γρήγορη εναλλαγή ης φρίκης και του χιούμορ, της τρυφερότητας και του κυνισμού είναι κάποια από τα πιο προφανή στοιχεία που χαρακτηρίζουν την τέχνη του Κόμπο Αμπέ.»

The post Η γυναίκα της άμμου appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.