The post Η ηχώ του χρόνου appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Tο μεγαλύτερο μέρος του Ταξιδιού στη Λευκή Θάλασσα χάθηκε σε μια πυρκαγιά που ξέσπασε στο σπίτι του Lowry το 1944 – σώθηκαν μόνο μερικές κόλες χαρτί. Δεκαετίες μετά τον θάνατο του συγγραφέα έγινε γνωστό ότι η πρώτη του σύζυγος Jan Gabrial είχε στην κατοχή της ένα δακτυλόγραφο μιας πρώιμης εκδοχής του βιβλίου, το οποίο κατέληξε σε μια βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης, όπου το διάβασαν ελάχιστοι μελετητές.

Ένα αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Malcolm Lowry που στους περισσότερους ήταν γνωστό μονάχα ως «το χειρόγραφο που χάθηκε στη φωτιά».

The post Ταξίδι στη Λευκή Θάλασσα appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Ο αφηγητής διηγείται τα ταραγμένα χρόνια της νεότητάς του σε ένα φημισμένο οικοτροφείο. Είναι ένας φιλόδοξος, προνομιούχος νέος, αλλά έχει μια σκοτεινή πλευρά – συμπεριφέρεται απερίσκεπτα και συχνά οι πράξεις του είναι ηθικά επιλήψιμες. Στο σχολείο συναντά ένα παράξενο αγόρι που έχει το ίδιο όνομα με κείνον και του μοιάζει εντυπωσιακά. Ο άλλος Γουίλιαμ Γουίλσον βρίσκεται συνεχώς στο παρασκήνιο, τον παρατηρεί και τον ακολουθεί παντού. Καθώς η ιστορία εξελίσσεται, ο σωσίας γίνεται έμμονη ιδέα στον αφηγητή, και όσο κι αν προσπαθεί να τον αποφύγει εκείνος φαίνεται να λειτουργεί ως ηθική πυξίδα και πηγή ενοχής. Ο Πόε στήνει ένα ανατριχιαστικό πορτρέτο της αυτοκαταστροφικής συμπεριφοράς, βάζοντας στο επίκεντρο του διηγήματός του τον σωσία ως σύμβολο των εσωτερικών συγκρούσεων του ατόμου.

Σειρά : Τα μικρά

The post Γουίλιαμ Γουίλσον appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

«Καμιά θλίψη δεν είναι τόσο μεγάλη όσο αυτή που περνάει και σβήνει».

The post Ουλτραμαρίν appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Τα «Πρόσωπα» είναι το καθηλωτικό μυθιστόρημα μιας γυναίκας που ακροβατεί στην κόψη του ξυραφιού, αποτυπωμένο, από τη συγγραφέα της Τριλογίας της Κοπεγχάγης, με όλη τη ζωντάνια της βιωμένης εμπειρίας.

«Η Ντιτλέουσεν εξερευνά με εκπληκτικό τρόπο την εμπειρία της Λίζε: από τη δική της σκοπιά, η τρέλα μπορεί να είναι διασκεδαστική, ήπια, ασφαλής και πολύ πιο διαφωτιστική από την “πραγματικότητα” την οποία πασχίζει να αποφύγει».
The New York Times

«Η γραφή της Ντιτλέουσεν είναι συγκινητικά ανθρώπινη. Γνωρίζει τη σκληρή επινοητικότητα του μυαλού να προσαρμόζει τον πόνο στους χειρότερους φόβους μας. Ως συγγραφέας, η ηρωίδα της η Λίζε αναγνωρίζει ότι το αντίθετο του φόβου δεν είναι η ευτυχία, αλλά η ελπίδα, η ελπίδα που την ένιωθε στο σώμα της “με τη μορφή τρυφερών, μελωδικών φράσεων”».
The Guardian

The post Τα πρόσωπα appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Ένα από τα σημαντικότερα μυθιστορήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας σε νέα μετάφραση.

The post Κάτω από το ηφαίστειο appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

The post Η Παρθένος στον κήπο appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

– 1984
Το Κόμμα σού έλεγε να αρνιέσαι τη μαρτυρία των ματιών και των αυτιών σου. Ήταν η υπέρτατη, η ουσιωδέστερη εντολή του.
Απομονωμένος στο νησί Ιούρα στα ανοιχτά της Σκωτίας, υποφέροντας από τη φυματίωση που θα αποβεί σύντομα μοιραία για τη ζωή του, ο Τζορτζ Όργουελ έγραψε το 1984 με πυρετώδη ρυθμό, σ’ έναν αγώνα δρόμου με τον χρόνο, μεταξύ 1947 και 1948. Στις 4 Δεκεμβρίου του 1948 έστειλε το ολοκληρωμένο χειρόγραφο στον εκδοτικό οίκο Secker and Wartburg και το βιβλίο κυκλοφόρησε στις 8 Ιουνίου του 1949, επτά μόλις μήνες πριν από τον θάνατό του. Κορυφαίο δείγμα πολιτικής δυστοπικής μυθοπλασίας, το 1984 δάνεισε στην αγγλική γλώσσα όρους που καθιερώθηκαν σύντομα στην καθομιλουμένη, ενέπνευσε ταινίες, τηλεοπτικές εκπομπές, θεατρικά έργα, ένα μπαλέτο, μία όπερα, ένα άλμπουμ του Ντέιβιντ Μπόουι, απομιμήσεις, παρωδίες, συνδέθηκε με τους πλέον ετερόκλιτους πολιτικούς χώρους, από το κίνημα των Μαύρων Πανθήρων ως την αντικομμουνιστική Birch Society, ερμηνεύτηκε με ποικίλους τρόπους, απαγορεύτηκε, αμφισβητήθηκε. (Από το επίμετρο της Κατερίνας Σχινά)

– Η φάρμα των ζώων
Όλο το καλοκαίρι, η δουλειά στη φάρμα πήγαινε ρολόι. Τα ζώα ήταν τόσο ευτυχισμένα όσο δεν θα το φαντάζονταν ποτέ. Κάθε μπουκιά τροφής ήταν μια έντονη, αδιάσειστη χαρά, τώρα που η τροφή ήταν πραγματικά δική τους, που είχε παραχθεί από αυτούς για αυτούς, που δεν τους είχε μοιραστεί με το σταγονόμετρο από ένα γκρινιάρικο αφεντικό. Τώρα που τα άχρηστα, παρασιτικά ανθρώπινα πλάσματα είχαν φύγει, υπήρχε περισσότερο φαγητό για όλους.
Η ηθική δύναμη του Όργουελ δεν έγκειται μόνο στην πολιτική του ανεξαρτησία, στο ότι καταδίκαζε με το ίδιο σφρίγος και την ίδια διαύγεια τόσο τον καπιταλισμό όσο και τον εγγενή σε κάθε πολιτικό σύστημα ολοκληρωτισμό, αλλά και στην ιδιότυπη αθωότητά του, σ’ εκείνη τη σχεδόν παιδική ματιά απέναντι στον κόσμο, που τον έκανε να βλέπει με τόση τρυφερότητα τα ζώα και την αγγλική εξοχή και να γράφει με τόση απλότητα, μια ματιά που υπερέβαινε την απαισιοδοξία του και τον έκανε να πιστεύει «ότι δεν είναι αναπόφευκτο ο κόσμος να είναι αυτό που είναι», όπως τόσο ωραία γράφει ο Κρίστοφερ Χίτσενς. Διαβάζοντάς τον, βλέπουμε να αναδύεται από τις σελίδες του ένα ακαταμάχητο πρόσωπο. (Από το επίμετρο της Κατερίνας Σχινά)

«Κανένα μυθιστόρημα του περασμένου αιώνα δεν έχει ασκήσει μεγαλύτερη επιρροή από το 1984 του Τζορτζ Όργουελ.» (Atlantic)
«Η φάρμα των ζώων εξακολουθεί να είναι η μεγαλύτερη σάτιρα της πιο σκοτεινής όψης της σύγχρονης ιστορίας.» (Malcolm Bradbury, συγγραφέας)
«Ο Τζορτζ Όργουελ είναι αναντικατάστατος, όπως ο Μπέρναρντ Σο ή ο Μαρκ Τουέιν. Κεντρίζει, προκαλεί, παρακινεί τα οκνηρά μυαλά και ικανοποιεί εκείνους που απολαμβάνουν να παρακολουθούν μια πραγματική ιδιοφυία εν ώρα εργασίας.» (Time)

The post 1984 – Η φάρμα των ζώων appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Στην καρδιά κάθε σχέσης υπάρχει ένας κήπος. Κάνω ό,τι μπορώ για να τον κρατήσω ζωντανό, όμως τα λουλούδια ρωτούν συνέχεια για σένα – και δεν ξέρω πώς να τους εξηγήσω το θάνατο, τη μοναξιά, την εκδημία, το πένθος. «Δεν θα υπάρξει καινούρια άνοιξη για μας» λένε το ένα στο άλλο. «Είμαστε εδώ για ν’ ακούσουμε τα λόγια του Ρόμπερτ Τζόζεφ Μήντερ, που μας καλεί στη ζωή. Μας πότιζε ένα ένα, υπομονετικά, στοργικά. Μας έλεγε ιστορίες. Ήταν φίλος μας. Αλλά πού είναι τώρα; Καλύτερα να μην ξαναγεννηθούμε, αφού δεν είναι αυτός εδώ. Τα χέρια του μας κρατούσαν ζωντανά. Η φωνή του συνέθετε τη σαγηνευτική μελαγχολία μας.» Κι ενώ εγώ προσπαθώ να εξηγήσω, παραμένουν απόμακρα, αγνοώντας με – είμαι ο ξένος τώρα, ο παρείσακτος, η περιττή παρουσία.

The post Αποχαιρετισμός στον Ρόμπερ appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

The post Η τριλογία της Κοπεγχάγης appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.