Καράογλαν Φραγκώ Αρχεία - Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο

Στη ράχη της τίγρης

fotodentro — Wed, 22 May 2024 17:42:20 +0000

Ένας πανίσχυρος σουλτάνος, η «σκιά του θεού πάνω στη γη», βρίσκεται εκθρονισμένος και εξόριστος στην πόλη που εξέθρεψε τους επαναστάτες που τον ανέτρεψαν, τη Θεσσαλονίκη του 1909. Ένας από αυτούς τους επαναστάτες αξιωματικούς, ο στρατιωτικός γιατρός Ατίφ, αναλαμβάνει την καθημερινή παρακολούθηση της υγείας του ίδιου και της πολυμελούς οικογένειάς του. Η καθημερινή επαφή των δύο, θέσει, εχθρών εξελίσσεται μέσα από τη διεισδυτική γραφή του Λιβανελί σε μια ανατομία της εξουσίας αλλά και της απώλειάς της, σε μια αναψηλάφηση της αμφιλεγόμενης εποχής του Αμπντουλχαμίτ, σε μια εκ νέου θεώρηση των βασικών ζητημάτων της ανθρώπινης φύσης και του ιστορικού αφηγήματος. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Κλείνει μέσα του όλη τη δύναμη και την απλότητα του μύθου. Το λάτρεψα». (LOUIS DE BERNIERES)
«Ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα, που στη δίνη του συμπαρασύρονται και εξαφανίζονται όλα τα κλισέ». (ΤΑΝΕΡ ΤΙΜΟΥΡ, ομότιμος καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης)
«Ο Λιβανελί αφηγείται μια ιστορία στην καρδιά μιας φορτισμένης και δύσκολης περιόδου, όπου βιώνονται ταυτόχρονα το παρελθόν και το μέλλον, η επανάσταση και η παρακμή, τα μεγάλα όνειρα και οι διαψεύσεις και καλεί τους αναγνώστες του σε ένα ειλικρινές και απροκατάληπτο ταξίδι στα τελευταία χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας».

The post Στη ράχη της τίγρης appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Ανησυχία

fotodentro — Thu, 09 Feb 2023 11:25:40 +0000

Τα κοντινότερα πράγματα είναι συχνά τα πιο μακρινά και τα πράγματα που θεωρούμε αυτονόητα είναι τα πιο ακατανόητα. Ο Ιμπραήμ, για τον οποίο το παρελθόν είναι ξεπερασμένο και ζει μια συνηθισμένη «δυτική» ζωή στην Πόλη, ταξιδεύοντας πίσω στο Μάρντιν, στα βουνά πάνω από τη Συρία, έρχεται αντιμέτωπος μ’ αυτό που είχε ξεχάσει: τον ανορθολογισμό της ανατολής και τη δύναμη του παραλόγου.
… Ξέρεις τι σημαίνει χαρέσε; Υπάρχει στην έρημο ένα αγκάθι που αρέσει πολύ στις καμήλες. Με το που θα το δουν, το κόβουν κι αρχίζουν να το μασούν. Το αιχμηρό αγκάθι ανοίγει πληγές στο στόμα τους, οι πληγές ματώνουν. Ωστόσο, όταν η γεύση του αλμυρού αίματος αναμειχθεί με τη γεύση του αγκαθιού, αυτό τους αρέσει ακόμη πιο πολύ. Έτσι, όσο τρώνε ματώνουν, όσο ματώνουν τρώνε, δεν χορταίνουν να καταπίνουν το αίμα τους…
Σε ένα πλαίσιο απολύτως επίκαιρο, ο Λιβανελί στο νέο του μυθιστόρημα μας παρασύρει σε ένα ταξίδι στον χώρο και στον χρόνο της Μέσης Ανατολής, μέσα από τη σχέση του Χουσΐν με τη Μελεκνάζ, τους πρόσφυγες, την ιστορία των Γεζιντί, που οι ανιστόρητοι λένε ότι «λατρεύουν τον διάβολο».
Το ταξίδι του Ιμπραήμ στη γενέτειρά του, το Μάρντιν, είναι ένα ταξίδι στη βία του πιο ανελέητου προσώπου της Μέσης Ανατολής, στον έρωτα και, ίσως, στην αυτογνωσία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Ήμουν ανήσυχος, επρόκειτο για μια ανησυχία διαφορετική από αυτήν που με κατείχε στην Ισταμπούλ, αλλά παρ’ όλ’ αυτά ήταν ανησυχία. Νομίζει κανείς ότι συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο, αλλά στη ζωή ούτως ή άλλως κανονικότητα είναι η κατάσταση ανησυχίας, ησυχία είναι το πολύ πολύ κάποιες στιγμές που σπανίως αδράχνουμε, κι αυτές πρόσκαιρα».
«Σαν το σταφύλι που πατήθηκε απ’ τα πόδια της αγαπημένης / Κατακόκκινο έγινα κρασί… Σε τούτο τον κόσμο τίποτα δεν μπορεί να επηρεάσει τους ανθρώπους όσο ο λόγος. Και η Μέση Ανατολή είναι ο τόπος όπου ο λόγος φτάνει στο ζενίθ, καμιάς άλλης περιοχής η ποίηση, ο θρύλος, το παραμύθι δεν είναι τόσο δυνατό, δεν έχει τη δύναμη να διαποτίζει τόσο καταλυτικά την ψυχή του ανθρώπου. Για τον λόγο αυτό εδώ στα μέρη μας οι ποιητές κατατάσσονται στη συνομοταξία των μάγων. Επειδή μαγεύουν τους ανθρώπους με ωραία λόγια».

The post Ανησυχία appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Το σπίτι στο Βόσπορο

fotodentro — Sun, 19 Dec 2021 15:14:00 +0000

Όταν οι νέοι ιδιοκτήτες της επιβλητικής έπαυλης πάνω στον Βόσπορο διώχνουν τη γηραιά κυρία, τη Λεϋλά, την Κυρά, από το «παράσπιτο» που ήταν το σπίτι της, με τίτλους ιδιοκτησίας, επί εβδομήντα έξι συναπτά έτη, εκείνη μένει με τη βαλίτσα της πεισματικά απ’ έξω αρνούμενη τη φιλοξενία που με αγάπη τής πρόσφεραν όλοι οι κάτοικοι της περιοχής…
«Μια τρελή που κάθεται μπροστά στην πόρτα του κήπου του γιαλιού των Μπόσναλι…»
«Μπορώ να πάω εγώ γι’ αυτό το ρεπορτάζ;» είπε ο Γιουσούφ μόλις τ’ άκουσε – είχε αρχίσει να δουλεύει στην εφημερίδα πριν από έξι μήνες.
«Σου κίνησε πολύ το ενδιαφέρον;» τον ρώτησε ο αρχισυντάκτης.
«Την ξέρω αυτή τη γυναίκα» είπε ο Γιουσούφ. «Δεν είναι καμιά τρελή».
«Καλά, άντε πήγαινε» είπε ο αρχισυντάκτης. «Μην καθυστερήσεις όμως, έχουμε πολλή δουλειά».
«Με θεωρεί ακόμα στραβάδι», είπε από μέσα του ο Γιουσούφ.

Ένας πόλεμος μπορεί ν’ αλλάξει το πεπρωμένο μιας πόλης και καμιά φορά ένας άνθρωπος αλλάζει τη μοίρα μιας οικογένειας. . . Στο σαγηνευτικό αυτό μυθιστόρημα, περνάμε διαδοχικά από την Κωνσταντινούπολη των χρόνων των Βαλκανικών πολέμων στην Κωνσταντινούπολη του σήμερα – τα χωριά του Βοσπόρου και το Τζιχανγκίρ. Ο Ζουλφί Λιβανελί σκιαγραφεί τη ζωή δύο γυναικών μέσα από το πλέγμα της μεταξύ τους σχέσης και των σχέσεών τους με τους άλλους. Πρόσφυγες και απάτριδες, πολιτικά γεγονότα και κοινωνικές εξελίξεις να τρέχουν. . . Αντίσταση, περηφάνια, πλεονεξία, αρχοντιά και το “απροσδόκητο”. Ποια γεύση, εξάλλου, θα είχε η ζωή αν έλειπε το απροσδόκητο;

The post Το σπίτι στο Βόσπορο appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.