“Ένα εκτυφλωτικό φλας. Το γαμήλιο πορτρέτο ήταν έτοιμο. Ο Χάρριγκτον έριξε το βάρος του στο άλλο πόδι και χαλάρωσε
– Και μία μόνη της η κυρία; ρώτησε.
Θα της έβγαζαν μια φωτογραφία φάτσα-πλάτη. Έβγαλε το ελαφρύ βαμβακερό της σάλι και με μια απαλή κίνηση όλο περηφάνια αποκάλυψε το ντεκολτέ του βραδινού της φορέματος. Γύρισε τότε από την άλλη και στράφηκε ξανά προς τους άντρες, με μια ματιά πάνω από τον ώμο, και έλυσε τα μαλλιά της. Η δαντέλα έπεφτε πάνω στον όμορφο, εκφραστικό της λαιμό. Το δέρμα της ήταν λευκό, δίχως ατέλειες, εκτός από μια ελίτσα στην ωμοπλάτη της που σε μαγνήτιζε. Η άκρη της μύτης της ανασηκώθηκε και τα μάτια της άρχισαν να ψάχνουν τον φακό, αλλά αντ’ αυτού είδαν τον Τομ Ρουρκ να την κοιτάζει – Ήταν η στιγμή ακριβώς που η καρδιά του πήρε φωτιά”. 

The post Η καρδιά το καταχείμωνο appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

The post Η κόκκινη τέντα της Μπολόνιας appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Ο Γκόρντον Κάμστακ, όμως, μισεί τις ασπιδίστρες γι’ αυτό ακριβώς που συμβολίζουν, τον καθωσπρεπισμό της μεσαίας τάξης,·όπως μισεί και το χρήμα, που το λατρεύουν όλοι σαν θεό.

Επιλέγει, λοιπόν, μια δουλειά χωρίς ιδιαίτερες απολαβές, με συνέπεια μια ζωή γεμάτη μιζέρια και εξαθλίωση, που του στερεί κάθε δημιουργικότητα και έμπνευση από την ποιητική φλέβα που πιστεύει ότι διαθέτει.

Η μόνη που τον ανέχεται σ’ αυτό του το βούλιαγμα και την παρακμή είναι η γλυκιά, υπομονετική Ρόζμαρι, αλλά και η μόνη που τον παρακινεί να ξεφύγει απ’ όλα αυτά. Ο Όργουελ γράφει ένα ακόμη μυθιστόρημα κοινωνικής κριτικής αντλώντας από τα προσωπικά του βιώματα. Σκιαγραφεί την εποχή του μεσοπολέμου δίνοντας το οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό αποτύπωμά της, διορατικός και διεισδυτικός όπως πάντα…

The post Ας σηκώσουμε ψηλά την ασπιδίστρα appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.