Φραγκούλη Μαρία Αρχεία - Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο

Τα δάκρυα των ηρώων

fotodentro — Fri, 30 May 2025 10:28:44 +0000

Γη και δάκρυα. Έτσι γεννήθηκε το ανθρώπινο γένος.

Ένα σημαντικό, φωτεινό βιβλίο που μας μεταφέρει στην καρδιά των ομηρικών επών, παρακινώντας μας να γνωρίσουμε τον εαυτό μας. Διότι μόνο όποιος είναι ικανός να κλάψει, μπορεί να εξερευνήσει τα όρια της ανθρώπινης φύσης του.
Αχιλλέας, Αγαμέμνων, Διομήδης, Πάτροκλος, Οδυσσέας, Έκτωρ… Στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια, οι θρυλικοί ήρωες που πολέμησαν στις πιο σκληρές μάχες και νίκησαν τους πιο τρομακτικούς εχθρούς δεν φοβούνται να εμφανιστούν με δάκρυα. Από πόνο, οργή, απόγνωση, έρωτα, νοσταλγία, κλαίνε με θάρρος. Χωρίς να φυλαχτούν. Χωρίς ποτέ να νιώσουν ντροπή. Κλαίνε με λυγμούς, φωνάζουν, τρέμουν, κλαίνε μέχρι να αντέξουν την πείνα, κλαίνε για να χορτάσουν από κλάμα. Επειδή σε αυτά τα δάκρυα –όπως αφηγείται ο Ματέο Νούτσι σε ένα βιβλίο που είναι ταξίδι, μελέτη και μυθιστόρημα– έγκειται η ρίζα ενός αδάμαστου πάθους. Μόνο οι άνθρωποι που έχουν τη δύναμη να μην κρύβουν τις αδυναμίες τους μπορούν να νικήσουν τον πιο μισητό εχθρό: τον φόβο της θνητότητάς τους.

The post Τα δάκρυα των ηρώων appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Η θάλασσα δεν βρέχει τη Νάπολη

fotodentro — Wed, 22 Nov 2023 12:57:02 +0000

Όταν εμφανίστηκε το συγκεκριμένο βιβλίο, πολλοί το κατέταξαν στο ρεύμα του «νεορεαλισμού». Ήταν όμως κάτι εντελώς διαφορετικό. Γεννημένο από τη συνάντηση της συγγραφέως με μια πόλη που ήταν και δεν ήταν δική της, μια πόλη η οποία είχε βγει κομματιασμένη από τον πόλεμο (συνάντηση και συγχρόνως αποχαιρετισμός, καθώς η Ορτέζε δεν θα επέστρεφε στη Νάπολη ουσιαστικά ποτέ), το βιβλίο αποτελεί ακριβώς το χρονικό μιας αποξένωσης. Η τραυματισμένη, σπαραγμένη πόλη γίνεται μια οθόνη πάνω στην οποία η συγγραφέας προβάλλει ό,τι η ίδια προσδιορίζει ως δική της «νεύρωση», μια νεύρωση μεταφυσική, μια αδυναμία να αποδεχτεί το πραγματικό και τη ζοφερή του υπόσταση, την τύφλωση της ζωής, μια φρίκη για τον χρόνο που διαβρώνει και καταβροχθίζει το καθετί – και συνάμα η αναγνώριση της «σκοτεινής σαγήνης» της πόλης, του κόσμου. Όλο το βιβλίο, με μια «πυρετώδη και παραισθησιακή» γραφή, αλλά και με υπερβολική ακρίβεια, συνιστά μια κραυγή ενάντια σε εκείνη τη φρίκη, από την οποία το βλέμμα (όπως εκείνο της μικρούλας Εουτζένια τη μέρα που φορά τα γυαλιά, στο πρώτο, αξέχαστο διήγημα) θα ήθελε να αποστραφεί, χωρίς ωστόσο να το κατορθώνει.

«Το βιβλίο Η θάλασσα δεν βρέχει τη Νάπολη είναι μια εκπληκτική κάθοδος στον Κάτω Κόσμο: στο βασίλειο του σκότους και των σκιών, όπου εμφανίζονται οι κάτωχρες μορφές των νεκρών. Σπανίως ένας σύγχρονος καλλιτέχνης κατόρθωσε να αποδώσει τόσο έντονα τη φασματική φύση όλων των πραγμάτων, των λόφων, της θάλασσας, των σπιτιών, των απλών αντικειμένων της καθημερινής ζωής… Η Άννα Μαρία Ορτέζε διασχίζει τον Άδη, αφήνοντας στα πράγματα και στις μορφές ένα αλλοπαρμένο και γλυκύτατο βλέμμα, τρομερό λόγω του ότι είναι γλυκό, ένα βλέμμα που συλλαμβάνει και σκοτώνει για πάντα τον αναβρασμό της ζωής. Στα διηγήματα που περιλαμβάνονται στο πρώτο μέρος του βιβλίου, ακριβώς αυτό το βλέμμα διαπερνά την καρδιά των χαρακτήρων, αποδίδει τη μουσική και τον εσωτερικό τους χρόνο, όπως πριν από πολλά χρόνια έκανε ο Αντόν Τσέχοφ».

The post Η θάλασσα δεν βρέχει τη Νάπολη appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Ψέμα και μάγια

fotodentro — Fri, 21 Jul 2023 09:41:07 +0000

Ας σκεφτούμε ένα ευρύχωρο σπίτι με άπειρα μικροπράγματα αλλά χωρίς καθόλου ζωή. Αίφνης προβάλλει ένα θηλυκό πρόσωπο. Αυτή είναι η Ελίζα, μια ορφανή κοπέλα, περικυκλωμένη από επικές αφηγήσεις με ήρωες και δεσποσύνες. Αποφασισμένη να αποτυπώσει την ιστορία της οικογένειάς της, η Ελίζα ανυψώνει σε μυθικές διαστάσεις τη μητέρα της Άννα, τον πατέρα της Φραντσέσκο, τον ξάδελφο Εντοάρντο και τη Ροζάρια, μια ανοιχτόψυχη πόρνη. Αυτά τα πλάσματα, από αδιάφορα έως κακόμοιρα, μεταμορφώνονται σε αληθινούς ανθρώπινους χαρακτήρες που βιώνουν ένα σωρό αλλόκοτες περιπέτειες. Το αποτέλεσμα; Μια εν δυνάμει ηθογραφική κωμωδία μετουσιώνεται εν τέλει σε μεγαλοπρεπέστατη τραγωδία. Η Ελίζα, η γυναίκα με τις μακριές κοτσίδες και τη χλωμή όψη, η καταφρονεμένη κόρη, έχει κληρονομήσει ένα αίνιγμα από τους γονείς της. Σε αυτό έρχονται να προστεθούν ο φόβος και η ματαίωση που κατασκευάζουν οι παθιασμένοι έρωτες, οι δυστυχισμένοι γάμοι, τα εξώγαμα παιδιά. Προκειμένου να κατανοήσει αυτή την τρέλα, η Ελίζα επιστρατεύει τη μνήμη και τη φαντασία της. Έπειτα γράφει και μας μεταφέρει σε μια πόλη του ιταλικού Νότου στις αρχές του 20ού αιώνα, σε έναν τόπο και μια εποχή όπου η ελευθερία των γυναικών ήταν στα χέρια των ανδρών, συζύγων ή εραστών. Το Ψέμα και μάγια (1948), αυτό το ανησυχαστικό μυθιστόρημα, ακολουθεί τα πρότυπα μιας λογοτεχνικής παράδοσης που από τον Σταντάλ και τον Τολστόι φτάνει μέχρι τον Προυστ, καθρεφτίζοντας την πραγματικότητα μιας ολόκληρης κοινωνίας. Η Έλσα Μοράντε χρησιμοποιεί μια ιδιαίτερη, σαγηνευτική γλώσσα, όπου η πρόφαση του υπαινιγμού και του παιχνιδιού δεν είναι παρά ένα είδος συστολής για να υπερασπιστεί τον μύχιο χαρακτήρα μιας μοναδικής, αλησμόνητης εξομολόγησης.

The post Ψέμα και μάγια appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.