Άννα Παπασταύρου Αρχεία - Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο

Αποχαιρετισμός στα όπλα

fotodentro — Wed, 19 Nov 2025 10:43:41 +0000

Το 1918 ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ πήγε «στον πόλεμο που θα έβαζε τέλος σε όλους τους πολέμους». Κατατάχθηκε ως εθελοντής τραυματιοφορέας στα ασθενοφόρα, τραυματίστηκε και παρασημοφορήθηκε. Από τις εμπειρίες του αυτές γεννήθηκε αυτό το μυθιστόρημα, που πολλοί θεωρούν ως το αριστούργημά του. Σ’ αυτό αναπλάθει με τρόπο απόλυτα πειστικό το φόβο, τη συντροφικότητα, το θάρρος του νεαρού Αμερικανού εθελοντή και των ανδρών και γυναικών που γνωρίζει στην Ιταλία. Όμως το Αποχαιρετισμός στα όπλα δεν είναι μονάχα ένα πολεμικό μυθιστόρημα. Σ’ αυτό ο Χέμινγουεϊ πλάθει μια ιστορία αγάπης βαθιά τραγική, παθιασμένη και ασυμβίβαστη – η συνισταμένη των τριών μεγάλων ερώτων του συγγραφέα στα χρόνια 1918-1929. Πέρα όμως και ανεξάρτητα από τα καθαρά αυτοβιογραφικά στοιχεία που περιέχονται στο βιβλίο του αυτό, το μυθιστόρημα σφύζει από πάθος και συγκλονιστικά συναισθήματα, που βρίσκουν το ιδεώδες σκηνικό τους στην Ιταλία, στα ταραγμένα και αδυσώπητα χρόνια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.

The post Αποχαιρετισμός στα όπλα appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Το Παιχνίδι της Χήνας

fotodentro — Fri, 04 Jul 2025 16:44:40 +0000

Ένα χειμωνιάτικο βράδυ, σ’ ένα μοναχικό, λιτό δείπνο μπροστά στο τζάκι, ο Erri De Luca, ξαναδιαβάζοντας τον Πινόκιο αισθάνεται μια αλλόκοτη πατρότητα. Έτσι αρχίζει ένας μονόλογος που εξελίσσεται σε διάλογο ανάμεσα σ’ έναν άντρα που δεν κατάφερε (ή δε θέλησε) ποτέ να γίνει πατέρας και το γιο που δε γεννήθηκε ποτέ.

Μέσα από αυτή τη φανταστική και ιδιαίτερα αποκαλυπτική συνομιλία, ο συγγραφέας μιλάει ουσιαστικά για τη δική του ζωή, τις εμπειρίες του και τη φιλοσοφία του.

Το Παιχνίδι της Χήνας, ίσως να είναι το πιο προσωπικό, το πιο βαθύ και εξομολογητικό από όλα τα έργα του.

The post Το Παιχνίδι της Χήνας appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Όχι τώρα, όχι εδώ

fotodentro — Fri, 04 Jul 2025 16:29:09 +0000

Όσο είχε φως στα µάτια του, ο πατέρας µου έβγαζε φωτογραφίες. Ένα ολόκληρο ράφι γέµισε από δικές µας εικόνες, παρµένες τόσο στις ξεχωριστές περιστάσεις όσο και στις καθηµερινές. Τις συγκέντρωνε δέκα χρόνια, όχι παραπάνω· τα χρόνια της πρώτης ευηµερίας και της απώλειας της όρασής του. Έτσι υπάρχουν τεκµήρια µε κάθε λεπτοµέρεια για µόνο µία ηλικία µου, ίσως τη µόνη που κατάφερα να λησµονήσω. Τα άλµπουµ, τα αρχεία δεν υποστηρίζουν τη µνήµη µου, αντίθετα, την υποκαθιστούν.

The post Όχι τώρα, όχι εδώ appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Σε μέτρα ανθρώπινα

fotodentro — Wed, 21 May 2025 08:52:12 +0000

Το Φάμπρικο (που είναι και η γενέτειρα του Ρομπέρτο Καμούρι) έχει δύο βασικούς δρόμους, λιγοστούς κατοίκους, χωράφια τριγύρω, και από πάνω ένα ουρανό σαν από βαμβάκι. Τρεις οι βασικοί χαρακτήρες ο Ντάβιντε, ο Βαλέριο κι ανάμεσά τους η Ανέλα που γίνεται ο βράχος που πάνω θα πέσει η φιλία των δύο ανδρών.
Με αδρές, ζωηρές πινελιές το Σε μέτρα ανθρώπινα είναι ένα μυθιστόρημα σε ιστορίες: ιστορίες αγάπης και φιλίας, εμπιστοσύνης και προδοσίας, ζωής και θανάτου, όπου όλοι οι χαρακτήρες αγωνίζονται να απελευθερωθούν από το εγκατεστημένο μέσα τους ανεξήγητο αίσθημα ενοχής και να βρουν τη θέση τους στον κόσμο.

The post Σε μέτρα ανθρώπινα appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Το μικρό εξάγωνο δωμάτιο

fotodentro — Sat, 28 Dec 2024 12:48:16 +0000

Μια νεαρή γυναίκα συναντάει στα αποδυτήρια ενός κολυμβητηρίου μια άγνωστη –παρουσία εντελώς συνηθισμένη και σιωπηλή–, που για κάποιο λόγο την εντυπωσιάζει. Την ξαναβρίσκει, μερικές μέρες αργότερα, να περπατάει στην πόλη συντροφιά με μια ηλικιωμένη κυρία. Αποφασίζει να τις ακολουθήσει. Μετά από ώρα, καταλήγουν σ’ ένα εγκαταλελειμμένο συγκρότημα κτιρίων και πηγαίνουν στο γραφείο του επιστάτη. Τις βλέπει να κάθονται σε δυο καρέκλες, μοιάζουν κάτι να περιμένουν. Τι; Tη σειρά τους για να μπουν σε μια μεγάλη λυόμενη ντουλάπα, στο «μικρό εξάγωνο δωμάτιο», το δωμάτιο των αφηγήσεων. Εκεί που μπαίνει κανείς και αφηγείται μια ιστορία κοιτάζοντας τον εαυτό του στον καθρέφτη. Εκεί που μπορεί να πει δυνατά ακόμα και πράγματα που δεν έχει ομολογήσει ποτέ και σε κανέναν, ιστορίες του παρελθόντος ως όνειρα του μέλλοντος, να αφηγηθεί στον εαυτό του την πραγματικότητα ως φαντασία και να γίνει, έτσι, η μνήμη του μυθοπλασία του εαυτού.

Το “Μικρό εξάγωνο δωμάτιο”, γραμμένο το 1994, είναι μια ιστορία ενδοσκόπησης, παράξενη και διεισδυτική, που φωτίζει, σ’ ένα «άνοιγμα» του χρόνου, σαν το εφήμερο εξάγωνο δωμάτιο, το πιο μύχιο κομμάτι του «εγώ».

The post Το μικρό εξάγωνο δωμάτιο appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Ραντεβού στο Ποζιτάνο

fotodentro — Sat, 03 Aug 2024 08:32:06 +0000

Ποζιτάνο, δεκαετία του 1950. Μια δυνατή φιλία γεννιέται με φόντο το πανέμορφο χωριό της Ακτής του Αμάλφι. Σε μια απομονωμένη παραλία, η Γκολιάρντα, νεαρή ηθοποιός του κινηματογράφου, συναντά την Έρικα, μια όμορφη πλούσια χήρα, την «πριγκίπισσα» όπως την αποκαλούν οι ντόπιοι, σαγηνευμένοι από την αινιγματική της παρουσία. Καθώς οι δύο γυναίκες με τις τόσο διαφορετικές προσωπικότητες έρχονται πιο κοντά, απολαμβάνοντας σε διάστημα είκοσι χρόνων τη θάλασσα και το ιταλικό καλοκαίρι σε μια γωνιά του κόσμου σχεδόν απείραχτη, αποκαλύπτονται σιγά σιγά οι σκέψεις και τα συναισθήματά τους, αλλά και τα φαντάσματα από το παρελθόν που τις στοιχειώνουν. Σ’ αυτό το βαθιά ατμοσφαιρικό μυθιστόρημα, που αντλεί στοιχεία από τη δική της περιπετειώδη, αντισυμβατική ζωή, η ηθοποιός και συγγραφέας Γκολιάρντα Σαπιέντσα μάς μεταφέρει στο ηλιόλουστο Ποζιτάνο μιας μαγευτικής εποχής. Ξεδιπλώνοντας την ιστορία μιας αναπάντεχης και καθοριστικής φιλίας ανάμεσα σε μια αριστερή ιδεαλίστρια και σε μια ξεπεσμένη αριστοκράτισσα, η συγγραφέας φωτίζει τα παράδοξα και τις αντιθέσεις της ιταλικής κοινωνίας.

The post Ραντεβού στο Ποζιτάνο appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Η τέχνη του τρεξίματος

fotodentro — Wed, 29 Nov 2023 12:56:45 +0000

Κι αν δοκιμάζαμε για μία φορά να «τρέξουμε όπως έτρεχαν οι αρχαίοι Έλληνες»; Είτε αγαπάμε το τρέξιμο είτε όχι, ένα πράγμα είναι βέβαιο. Όλα έχουν αλλάξει από την εποχή του Φειδιππίδη μέχρι σήμερα -η τεχνολογία, η πολιτική, η επιστήμη, ο πόλεμος, ο τρόπος που γράφουμε, που ταξιδεύουμε, ακόμα και το κλίμα-, όμως δύο πράγματα δεν έχουν αλλάξει: οι μύες μας κι αυτά τα καταραμένα 41,8 χιλιόμετρα που χωρίζουν τον Μαραθώνα από την Ακρόπολη της Αθήνας. Ακριβώς αυτά που προτίθεμαι να τρέξω.
Γιατί τρέχουμε; Γιατί τόσο λαχάνιασμα, τόση κούραση; Τι λέει για μας αυτή η συνεχής προσπάθεια να χτίσουμε ένα μυώδες σώμα, με κόπο και ιδρώτα; Γι’ άλλη μια φορά πρέπει να γυρίσουμε πίσω στον χρόνο, στους αρχαίους Έλληνες, τους πρώτους που αναρωτήθηκαν γιατί δοκιμάζουμε τον εαυτό μας και αναμετριόμαστε με τους άλλους. Το περίφημο ρητό “νους υγιής εν σώματι υγιεί” συνοψίζει τη σημασία που απέδιδαν οι αρχαίοι σε αυτές τις δοκιμασίες, γι’ αυτό και η περίοδος των Ολυμπιακών αγώνων ήταν η μόνη κατά την οποία έπαυαν όλες οι εχθροπραξίες. Η Αντρέα Μαρκολόνγκο, έχοντας περάσει χρόνια μέσα σε βιβλία και γραμματικές, μελετώντας «πώς σκέφτονταν οι Έλληνες», άρχισε να προπονείται δοκιμάζοντας και «να τρέξει όπως έτρεχαν οι Έλληνες». Το έκανε χρησιμοποιώντας ως εργαλείο το πρώτο εγχειρίδιο για τον αθλητισμό που γράφτηκε ποτέ, το “De arte gymnastica” (Περί γυμναστικής] του φιλοσόφου Φιλόστρατου. Για να φτάσει τελικά στην τρελή απόφαση: να τρέξει την κλασική διαδρομή του μαραθωνίου, από τον Μαραθώνα ως την Αθήνα, όπως έτρεξε πριν από δυόμισι χιλιάδες χρόνια ο Φειδιππίδης, προτού κραυγάσει «Νενικήκαμεν» και πέσει ξέπνοος στο έδαφος.

The post Η τέχνη του τρεξίματος appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Στις Δικές Μου Διαδρομές

fotodentro — Thu, 08 Jun 2023 11:32:38 +0000

Μια νεαρή γυναίκα περιπλανιέται σε κάποια πόλη που δεν κατονομάζει: παρατηρεί ανθρώπους και μέρη, ανακαλεί σκηνές και γεγονότα που τη σημάδεψαν, συνομιλεί βουβά με πρόσωπα που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη ζωή της, προβληματίζεται από συζητήσεις που ακούει τυχαία και από απρόσμενες συναντήσεις. Βήμα-βήμα ξεκαθαρίζει τί θέλει πραγματικά και ανακαλύπτει τον εαυτό της.
Η βραβευμένη με Pulitzer Αμερικανίδα ινδικής καταγωγής Τζούμπα Λαχίρι (γενν. Λονδίνο, 1967) επιλέγει να γράψει στα ιταλικά– γλώσσα που δεν είναι μητρική της– ένα μυθιστόρημα με θέμα οικουμενικό: τη μοναξιά και τη συναισθηματική αποξένωση, αλλά και τα μικρά θαύματα της καθημερινότητας που μπορούν να φέρουν κοντά τους ανθρώπους.

The post Στις Δικές Μου Διαδρομές appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Η νεαρή νύφη

fotodentro — Thu, 30 Mar 2023 13:22:40 +0000

Στις αρχές του εικοστού αιώνα, σε µια εξοχική βίλα στον ιταλικό βορρά, φτάνει, από την Αργεντινή, η νεαρή µέλλουσα Νύφη. Η Οικογένεια την υποδέχεται, χωρίς να δώσει ιδιαίτερη σηµασία, ο Γιος δε βρίσκεται εκεί, είναι στην Αγγλία, απασχοληµένος µε υποθέσεις της ανθηρής υφαντουργικής επιχείρησης. Στέλνει όµως εντυπωσιακά δώρα, ξανά και ξανά. Και η Νύφη τον περιµένει, µέσα στο προστατευµένο περιβάλλον του σπιτιού και τις επιβεβληµένες ιεροτελεστίες του. Οι ατέλειωτες µέρες οργανώνονται γύρω από τα λουκούλλεια πρωινά, πανδαισίες γεύσεων και αισθήσεων, οι πρώτες νυχτερινές ώρες είναι ώρες αγωνίας, καθώς όλοι οι θάνατοι στην οικογένεια κατά τα τελευταία εκατόν δεκατρία χρόνια ήρθαν µε το σκοτάδι. Ο οικονόµος Μοντέστο περιφέρεται, δραστήριος και ακριβής, εγγυώµενος τους ρυθµούς της µικρής κοινωνίας. Ο Θείος ενεργεί και αποφασίζει πίσω από το πέπλο µιας υπνηλίας που δεν τον εγκαταλείπει ούτε την ώρα που παίζει τένις. Ο Πατέρας, µειλίχιος και σταθερός, κατεβαίνει στην πόλη κάθε Πέµπτη. Η Κόρη παλεύει ενάντια στον εφιάλτη της νύχτας. Η Μητέρα ζει στην αύρα της µυθολογικής της οµορφιάς. Όλα δείχνουν να συγκλίνουν προς την αναµονή του Γιου, που εξακολουθεί να στέλνει δώρα και να παραµένει άφαντος…

The post Η νεαρή νύφη appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Η ευτυχία του λύκου

fotodentro — Thu, 30 Mar 2023 12:33:02 +0000

Η Σίλβια γέλασε. «Και πώς µυρίζει ο Γενάρης;» Πώς µύριζε ο Γενάρης; Καπνό από σόµπα. Αγρούς ξερούς και παγωµένους σε αναµονή του χιονιού. Το γυµνό σώµα µιας κοπέλας µετά από µια µακρά µοναξιά. Μύριζε σαν θαύµα. Φτάνοντας στο τέλος µιας µακράς σχέσης, ο Φάουστο βρίσκει καταφύγιο στους τόπους των παιδικών του χρόνων. Εκεί, στο ορεινό χωριό της Φοντάνα Φρέντα, θα γνωρίσει τη Σίλβια, και θα περάσουν µαζί τον µακρύ χειµώνα που θα σκεπάσει το χωριό και τους κατοίκους του. Ο Φάουστο µαγειρεύει για τους χειριστές των χιονοστρωτήρων τον χειµώνα και για τους δασονόµους το καλοκαίρι που έρχεται, και σ’ αυτόν τον τόπο ξαναβρίσκει σιγά σιγά το ενδιαφέρον του για τα πράγµατα και τους ανθρώπους. Ώσπου µια µέρα αποφασίζει να επιστρέψει στην πόλη, αφήνοντας πίσω τα βουνά, και µαζί µε αυτά και τη Σίλβια…

The post Η ευτυχία του λύκου appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.