Κυριακίδης Αχιλλέας Αρχεία - Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο

Η ζωή μπροστά

fotodentro — Sat, 11 Apr 2026 09:32:06 +0000

Ο Μομό είναι δέκα χρονών, ή κάπου τόσο, κι έχει όλη τη ζωή μπροστά του, δυστυχώς. Ζει στο σπίτι της Μαντάμ Ροζά, στον έκτο όροφο μιας πολυκατοικίας χωρίς ασανσέρ, στην Μπελβίλ του Παρισιού. Η Μαντάμ Ροζά είναι μια εβδομηντάχρονη, υπέρβαρη, Εβραία πρώην πόρνη, που διατηρεί στο διαμέρισμά της κάτι σαν οικοτροφείο για παιδιά που οι πόρνες μητέρες τους λείπουν για δουλειές. Στην ίδια πολυκατοικία ζει κι η Μαντάμ Λολά, τραβεστί, πρώην πρωταθλητής του μποξ στη Σενεγάλη. Και ο κύριος Χαμίλ, έμπορος χαλιών, που είναι πάντα χαμογελάστος, κι ας λέει πως κανείς δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αγάπη. Και ο κύριος Ουαλούμπα, που ήρθε από το Καμερούν στο Παρίσι για να το σκουπίσει, αλλά έχει κι άδεια πυροφάγου και ξερνάει φωτιές από το στόμα. Όταν έμαθε πως η Μαντάμ Ροζά τον είχε σπίτι της επειδή κάθε μήνα εισέπραττε ένα έμβασμα κι όχι επειδή τον αγαπούσε, ο Μομό στεναχωρήθηκε. Αλλά έκανε λάθος, η Μαντάμ Ροζά τον αγαπούσε πάρα πολύ.

The post Η ζωή μπροστά appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Η κυρία Πιλίνσκα και το μυστικό του Σοπέν

fotodentro — Mon, 22 Dec 2025 18:47:00 +0000

«Γράφε! Γράφε κι έχε στο νου σου όλα αυτά που σου ’μαθε ο Σοπέν! Γράφε με το πιάνο κλειστό, δε χρειάζεται να συγκλονίσεις μάζες. Ένας δημιουργός δε συνθέτει για τις μάζες, απευθύνεται σ’ ένα άτομο. Ο Σοπέν παραμένει μια μοναξιά που συνδιαλέγεται με μιαν άλλη μοναξιά. Μιμήσου τον. Μη γράφεις κάνοντας θόρυβο, αλλά κάνοντας σιωπή. Οι πιο ωραίοι ήχοι ενός κειμένου είναι οι πιο απαλοί.» Η κυρία Πιλίνσκα είχε δίκιο. Εδώ και τρεις δεκαετίες, γράφω. Γράφω αγκαλιάζοντας τα λουλούδια στα χωράφια. Γράφω κάνοντας κύκλους στο νερό. Γράφω σαν δέντρο στον άνεμο. Γράφω με την ευεξία και τη χαλάρωση της αγάπης, κοιτάζοντας βαθιά στα μάτια των χαρακτήρων μου. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

The post Η κυρία Πιλίνσκα και το μυστικό του Σοπέν appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Οκτάεδρο

fotodentro — Mon, 22 Dec 2025 18:03:11 +0000

«Τον υποδέχθηκε μ’ ένα περίεργο ύφος, πικρίας και θαυμασμού ταυτόχρονα, σαν σκυλί μετά από κλοτσιά.» «Αργότερα, άλλα τραπουλόχαρτα ήρθαν και μπλέχτηκαν στην ατελείωτη πασιέντζα της αϋπνίας.» «Και πάντα κατέληγε εξοργισμένος με την ευκολία με την οποία η άγνοια ευνοεί το θαυμασμό.» Κοιτάζονταν […] μουρμουρίζοντας μια ευτυχία με σφυγμούς και μονοσύλλαβα. «Το Οκτάεδρο, που εκδόθηκε το 1974, κατέχει μια προνομιακή θέση στον κύκλο των συλλογών όπου ο Κορτάσαρ αποτύπωσε τις προσωπικές του εμμονές κι εκείνες της εποχής του. Τα οκτώ διηγήματα που απαρτίζουν το βιβλίο και αποτελούν τις οκτώ όψεις ενός πολύεδρου, είναι ιστορίες που εξεγείρονται ενάντια στη δεσμευτική λογική και τη φαινομενική συνοχή και σαφήνεια του κόσμου. Στον κόσμο του “Οκτάεδρου”, το πραγματικό ερμηνεύεται ως κάτι αδιαχώριστο από το φανταστικό, αναδεικνύοντας την ύπαρξη μια άλλης πραγματικότητας, μιας άλλης τάξης πραγμάτων την οποία γνωρίζουμε ελάχιστα ή τίποτα. Αυτό που τελικά καταφέρνει ο Κορτάσαρ σ’ αυτό το εντυπωσιακό βιβλίο είναι να δημιουργήσει νέους νόμους για να ερμηνεύσει την πραγματικότητα της ύπαρξής μας, νέους νόμους ενάντια στον ντετερμινισμό της καθημερινότητας.» (Antonio Ortega, La funcion del lenguaje)

The post Οκτάεδρο appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Τα ονόματα της Φελίσας

fotodentro — Sun, 21 Dec 2025 17:55:28 +0000

Στις 8 Ιανουαρίου 1982, η Κολομβιανή γλύπτρια Φελίσα Μπουρστίν πεθαίνει ξαφνικά σε ένα εστιατόριο του Παρισιού. Κατά τη στιγμή του θανάτου της συνοδεύεται από τον σύζυγό της και τέσσερις φίλους. Ένας από αυτούς, ο συγγραφέας Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, λίγες μέρες αργότερα δημοσιεύει ένα άρθρο που περιλαμβάνει τρεις φαινομενικά απλές αλλά επώδυνα αινιγματικές λέξεις: «Πέθανε από θλίψη». Αυτή τη φράση χρησιμοποιεί ως απαρχή ο βραβευμένος Χουάν Γκαμπριέλ Βάσκες για να διερευνήσει την άγνωστη ιστορία αυτής της σημαντικής δημιουργού που έζησε όλη της τη ζωή με την επαναστατική επιθυμία να είναι κυρίαρχη του εαυτού της. Στο βιβλίο «Τα ονόματα της Φελίσας», ο Bάσκες συνδυάζει αριστοτεχνικά τη βιογραφία, την πραγματικότητα και τη φαντασία συνθέτοντας μια σπαρακτική αφήγηση για τον τρόπο που η προσωπική ζωή αναπόφευκτα συνθλίβεται από τις δυνάμεις της πολιτικής και της Ιστορίας.

The post Τα ονόματα της Φελίσας appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Η χορεύτρια

fotodentro — Thu, 18 Sep 2025 10:04:15 +0000

Η χορεύτρια έφτανε το πρωί, οκτώ παρά τέταρτο, στον Γκαρ ντυ Νορ. Μετά έπαιρνε το μετρό ως την Πλατεία Κλισί. To κτίριο όπου στεγαζόταν η Σχολή Ουακέρ ήταν αρχαίο. Στο ισόγειο, καμιά δεκαριά μεταχειρισμένα πιάνα, φύρδην μίγδην, σαν σε αποθήκη. Στους ορόφους, κάτι σαν κυλικείο μ’ ένα μπαρ, και οι αίθουσες διδασκαλίας χορού. Δάσκαλός της ήταν ο Μπαρίς Κνιάσεφ, ένας Ρώσος που θεωρούνταν από τους κορυφαίους… Μια ιδιαίτερη μυρωδιά παλιού ξύλου, λεβάντας και ιδρώτα. Παρίσι, δεκαετία του ’60. Μια νέα χορεύτρια, που μεγαλώνει μόνη το παιδί της, νιώθει να απειλείται από τους ανθρώπους που πίστευε ότι ανήκαν πια αμετάκλητα στο παρελθόν της. Από αυτούς τους ανθρώπους προσπάθησε να ξεφύγει για να αφιερωθεί στην τέχνη της. Το βιβλίο μάς εισάγει στον κόσμο του χορού στο Παρίσι, με τη σκληρή του πειθαρχία· περιγράφει τις περίπλοκες σχέσεις της χορεύτριας με τον γιο της και τον αφηγητή (είναι ή όχι εραστής της; Παίζει τον ρόλο του πατέρα του γιου της;), το σκοτεινό παρελθόν της και το έντονο παρόν της. Ο Μοντιανό, με απατηλά ανάλαφρο ύφος, μας μιλά για την τέχνη, τον πόθο, την επιμονή της αγάπης, τον κίνδυνο, τη θρησκευτική συγκίνηση, τη νοσταλγία, τον χαμένο και ξανακερδισμένο χρόνο.

The post Η χορεύτρια appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Οι νεκροί

fotodentro — Tue, 03 Jun 2025 08:03:24 +0000

Όπως ο Σαίξπηρ, όπως ο Κεβέδο, όπως ο Γκαίτε,
όπως κανένας άλλος συγγραφέας,
ο Τζόις δεν είναι τόσο ένας λογοτέχνης
όσο μια ολόκληρη λογοτεχνία.
Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Άφθονα δάκρυα πλημμύρισαν τα μάτια του Γκέιμπριελ. Ποτέ δεν είχε αισθανθεί έτσι για καμία γυναίκα, αλλά ήξερε πως ένα τέτοιο συναίσθημα πρέπει να ΄ναι ο έρωτας. Ακόμα περισσότερα δάκρυα μαζεύτηκαν στα μάτια του, και στο μισοσκόταδο φαντάστηκε πως είχε δει τη μορφή ενός νεαρού να στέκεται κάτω από ένα δέντρο που έσταζε. Άλλες μορφές βρίσκονταν κοντά. Η ψυχή του είχε πλησιάσει εκείνη την περιοχή όπου κατοικούν τα απειράριθμα πλήθη των νεκρών. Είχε επίγνωση, αλλά δεν μπορούσε να συλλάβει την αλλοπρόσαλλη και τρέμουσα ύπαρξή τους. Η ίδια του η ταυτότητα έσβηνε μέσα σ’ έναν γκρίζο φαντασματικό κόσμο. Ο ίδιος στέρεος κόσμος τον οποίο αυτοί οι νεκροί είχαν πλάσει κάποτε και στον οποίο είχαν ζήσει, τώρα έφθινε και διαλυόταν.

Σειρά : Τα μικρά

The post Οι νεκροί appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Ιστορίες των Κρονόπιο και των Φάμα

fotodentro — Sun, 22 Dec 2024 14:34:09 +0000

Οι φάμα, για να συντηρήσουν τις αναμνήσεις τους, προβαίνουν στο βαλσάμωμά τους με τον ακόλουθο τρόπο: αφού εντοπίσουν την ανάμνηση με όλες της τις λεπτομέρειες, την τυλίγουν από την κορφή ως τα νύχια μ’ ένα μαύρο σεντόνι και την ακουμπάνε στον τοίχο του σαλονιού, μ’ ένα καρτελάκι που λέει: «Εκδρομή στο Κίλνες» ή «Φρανκ Σινάτρα».
Οι κρονόπιο, αντίθετα, αυτά τα χλιαρά και ακατάστατα όντα, αφήνουν τις αναμνήσεις σκόρπιες στο σπίτι, ανάμεσα σε χαρούμενες κραυγές, κι όταν βλέπουν καμιά ανάμνηση να τρέχει, τη χαϊδεύουν απαλά και της λένε: «Κοίτα μη χτυπήσεις», αλλά και «Προσοχή στα σκαλοπάτια». Γι’ αυτό και τα σπίτια των φάμα είναι τακτοποιημένα και σιωπηλά, ενώ σ’ αυτά των κρονόπιο επικρατεί χαλασμός και πόρτες που βροντάνε. Οι γείτονες είναι όλο παράπονα για τους κρονόπιο, ενώ οι φάμα κουνάνε το κεφάλι όλο κατανόηση και πηγαίνουν να διαπιστώσουν αν οι ετικέτες είναι πάντα στη θέση τους.

Όταν έδωσα στους πιο στενούς μου φίλους να διαβάσουν αυτές τις ιστορίες, η άμεση αντίδρασή τους ήταν μάλλον αρνητική. Μου είπαν: «Μα πώς μπορείς να χάνεις τον καιρό σου γράφοντας τέτοια πράγματα; Εσύ παίζεις! Γιατί χάνεις έτσι τον καιρό σου;». Αυτό μου έδωσε την ευκαιρία να το σκεφτώ και να πειστώ -παραμένω πεπεισμένος- πως δεν έχανα τον καιρό μου, αλλά απλώς αναζητούσα -και καμιά φορά έβρισκα- έναν άλλο τρόπο προσέγγισης και αντίληψης της πραγματικότητας. Συνέχισα να γράφω εκείνες τις ιστοριούλες που μαζεύτηκαν, μαζεύτηκαν, και τελικά έγιναν ολόκληρο βιβλίο. Το βιβλίο εκδόθηκε, και η χαρά μου ήταν απέραντη όταν διαπίστωσα ότι στη Λατινική Αμερική υπήρχαν πολλοί, πάρα πολλοί αναγνώστες που επίσης ήξεραν να παίζουν.

The post Ιστορίες των Κρονόπιο και των Φάμα appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Η ιστορία του γάτου που έμαθε σ’ένα γλάρο να πετάει

fotodentro — Sun, 22 Dec 2024 12:55:29 +0000

Ο γάτος που ήταν μαύρος και πελώριος και χοντρός, λιαζόταν στο μπαλκόνι, ρονρονίζοντας, και σκεφτόταν τι ωραία που την περνούσε εκεί, ξαπλωμένος ανάσκελα, με τις ζεστές ακτίνες πάνω στην κοιλιά, τα τέσσερα πόδια μαζεμένα και την ουρά απλωμένη. Τη στιγμή ακριβώς που έστριβε τεμπέλικα το κορμί για να λιάσει και τη ράχη του, άκουσε το βόμβο κάποιου πετούμενου που δεν μπόρεσε να καταλάβει τι ήταν, και που ζύγωνε με μεγάλη ταχύτητα. Τινάχτηκε πάνω, στήθηκε γερά στα τέσσερα ποδάρια του, κι ίσα που πρόλαβε να χωθεί σε μια γωνία, αποφεύγοντας το γλάρο που έπεσε στο μπαλκόνι του.

Πιο βρόμικο πουλί δεν είχε ξαναδεί… Όλο του το κορμί ήταν ποτισμένο με μια μαύρη ουσία που έζεχνε.

The post Η ιστορία του γάτου που έμαθε σ’ένα γλάρο να πετάει appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Πόσο αγαπάμε την Γκλέντα

fotodentro — Fri, 20 Dec 2024 18:23:11 +0000

Όλα εξαρτώνται από τη διάθεση της στιγμής, επειδή ποτέ δεν θα μου περνούσε απ’ το μυαλό να διαλέξω έναν συγκεκριμένο τύπο ιστορίας μόλις εγώ ή εμείς σβήσουμε το φως και μπω σ’ εκείνη τη δεύτερη και ωραία μαύρη κουκούλα που μου φοράνε τα βλέφαρα, η ιστορία είναι εκεί, μια σχεδόν πάντα συναρπαστική αρχή ιστορίας, μπορεί να ‘ναι ένας άδειος δρόμος μ’ ένα αυτοκίνητο να ‘ρχεται απ’ το βάθος, ή η έκφραση του Μαρσέλο Μασίας όταν πληροφορείται πως πήρε προαγωγή, κάτι αδιανόητο ως εκείνη τη στιγμή δεδομένης της ανικανότητάς του, ή απλώς μια λέξη ή ένας ήχος τα οποία επαναλαμβάνονται πέντ’-έξι φορές και από τα οποία αρχίζει να σχηματίζεται η πρώτη εικόνα της ιστορίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

“Με αυτήν, την προτελευταία του συλλογή διηγημάτων, ο Χούλιο Κορτάσαρ, με την αυτεπίγνωση του καλλιτέχνη που βγήκε θριαμβευτής από την πάλη με το υλικό του, τα εργαλεία του και τα εκφραστικά του μέσα, δείχνει σαν ν’ άφησε κατά μέρος τα νοηματικά αραβουργήματα και τα λεκτικά παιχνίδια, και καταθέτει το πιο ώριμο, το πιο σαγηνευτικό, το πιο αινιγματικό, αλλά και, πιο σκοτεινό βιβλίο του.” (Α.Κ.)

The post Πόσο αγαπάμε την Γκλέντα appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Η αντίζηλος

fotodentro — Fri, 20 Dec 2024 10:08:16 +0000

«Η Κάλλας; Πφ…δε θα κρατήσει!
Θα δείτε: σε λίγο καιρό,
κανείς δε θα μιλάει γι’ αυτήν…»
«Ποια είστε κυρία μου;»
«Ήμουν η αντίζηλος της Μαρίας Κάλλας.»

Την πρώτη φορά που την είχε δει, τη βρήκε συμπαθητική αυτή τη χοντρή Ελληνίδα με τα μυωπικά της γυαλιά, κακοντυμένη, ντροπαλή, πλαισιωμένη μ’ έναν σύζυγο ηλικιωμένο, αυτή τη Μαρία Μενενγκίνι Κάλλας που κρατούσε ένα γκροτέσκα λιλιπούτειο τσαντάκι σε σχέση με τον όγκο της. Έτσι σου ‘ρχόταν να της γλιστρήσεις ένα κέρμα στην τσέπη της ποδιάς της και να τη συγχαρείς που οι τουαλέτες ήταν τόσο καθαρές.»
Εκατό χρόνια από τη γέννηση της Μαρίας Κάλλας, ο Ε.Ε. Σμιτ ανασυνθέτει την ιστορία της κορυφαίας σοπράνο όλων των εποχών, έτσι όπως την περιγράφει μία μυστηριώδης υπερήλικη κυρία. Ρημαγμένη στην αφάνεια και τη λήθη, η Καρλότα Μπερλούμι, φανταστική (και φανατική) αντίζηλος της Κάλλας, απελευθερώνει την πικρία και τα απωθημένα της για μια λυρική καριέρα που κάηκε κάτω από την εκθαμβωτική λάμψη των προβολέων που φώτισαν τη ζωή και το έργο της υπέρλαμπρης ντίβας.

The post Η αντίζηλος appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.