Το Ροδακιό Αρχεία - Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο

Το διπλό βιβλίο

fotodentro — Wed, 18 Jun 2025 09:41:13 +0000

“Σκέφτομαι εδώ, τα ξανασκέφτομαι όλα, θέλω να τα σκεφτώ. Στην Ελλάδα να ξεκινήσω να πάω πίσω, δεν θέλω. Έτσι το ’πα και φεύγοντας, έτσι το ξανάπα πολλές φορές εδώ, έτσι το σκέφτηκα και με την άδεια. Η Ελλάδα για μένα θα πει το ξυλάδικο. Δεν ξαναγυρίζω ζωντανός στο ξυλάδικο. Εδώ; πέντε χρόνια το σκέφτομαι κάθε μέρα, είμαι το ξένο το σώμα. Είμαι και δεν είμαι. Περαστικός είμαι εδώ – για κάπου – για πού; Πού είναι ο κόσμος, ποιος είναι ο δικός μου; Εγώ πέντε χρόνια τώρα, δεν τον είδα. Σκέφτηκα, ξανασκέφτηκα με το μικρό το μυαλό μου, άκουσα και τους άλλους, προσπάθησα να τον δω – και δεν είδα τίποτα. Οι τζαμαρίες είναι μπροστά μου, δεν βλέπεται ο κόσμος αυτός, ο σημερινός ο δικός μας. Οι άλλοι, από την άλλη μεριά – κι αυτοί δεν βλέπονται. Τα πρόσωπά τους μου ξεφεύγουν. Όσους είδα, λαθεμένα τους είδα. … Και σκέφτομαι, ξανασκέφτομαι εδώ. Κόμματα, βιβλία, φυλλάδες, εφημερίδες, σοφοί και φιλόσοφοι, σοφίες όσες κι αν πεις – κι εμένα μια λέξη σωστή, να μου πει τι να κάνω τούτη την ώρα, δεν είναι κανένας. Κάθομαι εδώ σ’ αυτό το κασόνι και μου φαίνεται, δε θα σηκωθώ ποτές από δω. Στο τέλος, λέω, θα με φορτώσουν και μένα μαζί μ’ αυτό το κασόνι, θα με κλείσουνε σε κανένα βαγόνι – έτσι θα φτάσω να τον βρω το μεγάλο τον κόσμο. Και χωρίς να κάνω τίποτα πάλι.”

The post Το διπλό βιβλίο appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Το όνομα σου

fotodentro — Thu, 07 Mar 2024 16:26:27 +0000

Αγάπησα αυτά τα παιδιά κι εκείνα με πρόδωσαν. Με μίσησαν.
Με θεώρησαν εχθρό τους. Μπορώ να καταλάβω το μίσος όλων των άλλων, αλλά όχι το δικό τους. Τα ρωτούσαν οι δημοσιογράφοι αν θα μπορούσαν ποτέ να με συγχωρήσουν. Να με συγχωρήσουν! “Ναί”, είπε ο Χάρης. Κι η Κορίνα κούνησε αμέσως το κεφάλι της συμφωνώντας. Θα μ έχουν συγχωρήσει πια λοιπόν, φαντάζομαι…
Μάλιστα. Οπως κι εσύ εμένα, ελπίζω.
Όχι γιατί έκανα ό,τι έκανα· γιατί κηλίδωσα το όνομά σου.

The post Το όνομα σου appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Θητεία

fotodentro — Fri, 09 Jun 2023 11:28:14 +0000

Ο Βασίλης είχε διαρρυθμίσει καταλλήλως το τελευταίο-τελευταίο δωμάτιο αυτής της χαμοκέλας. Είχε μερεμετίσει την πόρτα, τα κουφώματα και το πάτωμα, σοβάτισε μέσα κι έβαλε τενεκέδες στο παράθυρο. Ο ίδιος είχε μετατρέψει σε μαγειρείο τη μικρή αποθήκη πού βρισκότανε δίπλα στο δωμάτιο και κανένας δε μπορούσε να του τ’ αρνηθεί πώς όλα τα ‘χε καμωμένα με μαστοριά και μεράκι.
Η χαμοκέλα έμοιαζε με χορταποθήκη ή με τσαρδάκι των τσομπαναραίων – και μπορεί στ’ αλήθεια να ‘τανε κάποτε. Από το ‘να μέρος είταν ένας τοίχος, ίσαμε ενάμισι μέτρο ψηλός, ξερολιθιά, στη μέση μια στενόμακρη αυλή κι από τ’ άλλο μέρος αραδιαστά τα έξι δωμάτια. Στο καθένα κατοικούσε και μια οικογένεια. Το τελευταίο από τα σπίτια της συνοικίας είτανε τουλάχιστο εκατό μέτρα μακριά της κι ανάμεσα ψήλωναν οι σωροί των σκουπιδιών πού τα κάρα της Δημαρχίας περνούσαν και τα μαζεύανε κάθε τρεις μήνες. Η άσφαλτος είτανε πενήντα μέτρα πιο πέρα – αντίκρυ στην οξώπορτα.
Η μικρή καγκελένια πόρτα στην είσοδο της αυλής τρίζει καθώς την ανοιγοκλείνει διαρκώς ο αέρας. Κάθε φορά πού την ανοίγει, ένας ψωραλέος σκύλος γαβγίζει δίχως να σαλέψει απ’ τη θέση του. Όταν ξανακλείνει, τρέχει ίσαμε κει, στέκεται λίγο, δίχως να γαβγίζει τώρα, κοιτάζει όξω και ξαναγυρίζει στη θέση του.
Θα μπορούσε κανένας να πει πώς ο σκύλος αυτός είχε διαφορές με τον αέρα – ανεξιχνίαστες. Με τους ανθρώπους δεν είχε καμία – ούτε γάβγιζε κανέναν ούτε κούναγε την ουρά του σε κανέναν. Δεν ανήκε άλλωστε σε κανέναν από τους ενοίκους ειδικά και συγκεκριμένα – είταν απλώς εγκατεστημένος εκεί, όπως είταν και οι άλλοι. Και γι’ αυτό κι ο Βασίλης το ‘χε αποφασίσει, σε πρώτη ευκαιρία που θα περισσεύανε τίποτα ξύλα, να του φκιάσει κι αυτουνού το σπιτάκι του μέσα στην αυλή και να τον αποκαταστήσει οριστικά. Ο σκύλος, σύμφωνα μ’ αυτά, είταν ο πιο ιδιόρρυθμος και ο πιο φιλοσοφημένος από τους ενοίκους της χαμοκέλα.

The post Θητεία appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Ο άνθρωπος, ο χώρος, το περιβάλλον

fotodentro — Tue, 30 May 2023 11:13:34 +0000

Κάθε ταξίδι στο χώρο είναι και ταξίδι στο χρόνο. Η μοναδική εμπειρία του παρόντος είναι ότι δεν είναι παρελθόν. Όλα αποκτούν νόημα όταν τοποθετούνται στο χώρο, και ο χρόνος παίρνει τις διαστάσεις διάρκειας που μόνον η γεωγραφία μπορεί να του αποδώσει. Βήμα προς βήμα προσπάθησα να παρακολουθήσω το ιστορικό γίγνεσθαι μέσα από την ιστορία των μνημείων, τη φυσιογνωμία και τις περιπέτειες τόπων και πόλεων, τη διαλεκτική σχέση των κοινωνιών του παρελθόντος με το φυσικό περιβάλλον.
Μπορούν άραγε οι εμπειρίες του παρελθόντος να μας διδάξουν; Είναι ο λόγος που αποφάσισα να δημοσιεύσω μερικές επιλεγμένες παρεμβάσεις μου, μήπως και το βιβλίο αυτό συμβάλει προς αυτή την κατεύθυνση, και γίνουν κατανοητές οι πολιτικές που ασκήθηκαν κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης.

The post Ο άνθρωπος, ο χώρος, το περιβάλλον appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

ΤΟ ΒΟΥΝΙ

fotodentro — Tue, 29 Nov 2022 12:38:09 +0000

Με επίκεντρο ένα βουνό σε μια ακριτική περιοχή της Κύπρου, ξεδιπλώνεται η ιστορία του Ξενή, της Κόρης και του Σουηδού. Η σπονδυλωτή αφήγηση των γεγονότων που διατρέχει το μυθιστόρημα ξεκινά από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 για να οδηγηθεί με αντίστροφη κίνηση στις αρχές του περασμένου αιώνα – στο ασφυκτικό περιβάλλον της ορεινής Κύπρου, αλλά και στις αρχαιολογικές ανασκαφές των Σουηδών στο βουνό κατά την εποχή της αγγλοκρατίας. Από το Λονδίνο ως τη Νέα Υόρκη και από την Τηλλυρία ως το Φαλούν της Σουηδίας, το μυθιστόρημα αφουγκράζεται τους πιο μύχιους ψιθύρους της ύπαρξης -τις δεύτερες φωνές που παρασιτούν κάτω από τις πρώτες- για να αφηγηθεί την ταραγμένη ιστορία του τόπου, αλλά και την επαναλαμβανόμενη ιστορία του ξεριζωμού της καρδιάς από το στήθος. Η μόνη σταθερά στον ρου του χρόνου που διατρέχει το βιβλίο είναι το ίδιο το βουνό καθώς δεσπόζει πάνω από ξηρά και θάλασσα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«(…) ίσως μόνο με μια τέτοια σύνθεση, σπονδυλωτή, πολυφωνική, φυγόκεντρη, μπορεί να αναδειχθεί η Ιστορία ως άξονας δράσης αλλά και ζωής. Η Κύπρος είναι ένας διαρκής χρονότοπος, όπου όσο αλλάζει ο χρόνος, αλλάζει και ο τόπος, αποκτά πιο σύγχρονα χαρακτηριστικά αλλά συνάμα επιστρέφει συνεχώς σε ένα παλιό, στατικό status quo, πιο πολύ πολιτισμικό παρά ιστορικό»

The post ΤΟ ΒΟΥΝΙ appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

ΣΥΣΣΗΜΟΝ ή Τα Κεφάλαια (ΒΙΒΛΙΟ ΠΡΩΤΟ)

fotodentro — Tue, 17 May 2022 09:36:08 +0000

The post ΣΥΣΣΗΜΟΝ ή Τα Κεφάλαια (ΒΙΒΛΙΟ ΠΡΩΤΟ) appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Flora Mirabilis

fotodentro — Wed, 17 Nov 2021 11:20:38 +0000

Στ’ Ανώγεια, στους γάμους πηγαίνουν κανίσκι. Βάζουνε τα τρόφιμα σε μια σακούλα, τη σηκώνουνε στους ώμους και πάνε.
Παντρευόταν κάποιος που είχε γυρέψει τη Φράγκα, αλλ΄εκείνη ήταν δύσκολη και δεν ήθελε να παντρευτεί. Το κανίσκι έπρεπε να το πάει αυτή, που ήταν η πο μεγάλη, αλλά ήταν μαλωμένη με τον πατέρα της, είχε πεισμώσει και δεν ήθελε να πάει.
Λέει της Αλεξάντρας ο πατέρας της: “Πήγαινε να πεις της Φράγκας να σηκωθεί να πάρει το κανίσκι και να το πάει”. Της το λέει η Αλεξάντρα, αλλά εκείνη ήταν αμετάπειστη. “Πάρε το να το πας εσύ”, της λέει της Αλεξάντρας ο πατέρας της. Εκείνη ντύνεται, παίρνει το κανίσκι και το πάει. Όμως αισθανόταν άσχημα που το πήγαινει αυτή, η μικρότερη.

The post Flora Mirabilis appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

των σιωπηλών ΣΠΑΡΑΓΜΑΤΑ

fotodentro — Thu, 23 Sep 2021 09:06:44 +0000

σε χαιρετώ γιέ της Ηώς·
μου έκανες τη χάρη να σ’ ακούσω
Μέμνονα
να ‘ναι καλά οι Πιερίδες Μούσες –
χάρη σ’ εκείνες τραγουδώ η φιλαοιδός Δαμώ

τη χάρη επιστρέφοντας
θα ψέλνω με τη λύρα μου τη δόξα σου αιώνια.

The post των σιωπηλών ΣΠΑΡΑΓΜΑΤΑ appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.