Δεν είναι γεύμα σε δεξίωση

fotodentro — Wed, 21 May 2025 09:55:03 +0000

Το ελληνόφωνο αναγνωστικό κοινό γνώρισε τον Αλμπέρτο Προυνέτι ως λογοτέχνη. Με το Δεν είναι γεύμα σε δεξίωση, ο Προυνέτι μας ξανασυστήνεται· όχι ως λογοτέχνης, αλλά ως αναγνώστης και θεωρητικός της ίδιας της λογοτεχνίας της οποίας αποτελεί κομμάτι, τόσο ως κοινωνικό υποκείμενο όσο και ως συγγραφέας: της working class λογοτεχνίας.
Ο συγγραφέας μιλάει για το φάντασμα της working class λογοτεχνίας που δεν πλανάται πλέον πάνω από τον εκδοτικό χώρο, αλλά έχει κατακτήσει, σε κάποιο βαθμό, τα ράφια των βιβλιοπωλείων και ακόμη και τα λογοτεχνικά βραβεία. Πρόκειται για την εκδίκηση αυτών που δεν έχουν φωνή και που πολύ συχνά δεν έχουν το μορφωτικό και πολιτισμικό κεφάλαιο που θα αναλογούσε “στους ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών”.
Το βιβλίο του Αλμπέρτο είναι σημαντικό και κρίσιμο, διότι ενώ αναδεικνύει την αξία του πλουραλισμού και της διαθεματικότητας της/στη working class λογοτεχνία(ς) σήμερα, τοποθετεί στο επίκεντρο την τάξη.

The post Δεν είναι γεύμα σε δεξίωση appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Γιατί η μοναξιά μου θεωρείται ασφαλής χώρα

fotodentro — Sat, 04 Dec 2021 10:56:24 +0000

Αν το 2015 ήταν η χρονιά των μεγάλων «προσφυγικών ροών», των «ανοιχτών συνόρων» και της θερμής υποδοχής σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο, το 2016 ήταν η χρονιά που η κατάσταση άλλαξε άρδην. Ορόσημο στάθηκε η περιβόητη «συμφωνία» Ε.Ε.-Τουρκίας. Η αναγνώριση της Τουρκίας ως «ασφαλούς τρίτης χώρας» και η πολιτική των κλειστών συνόρων επέφεραν τον εγκλωβισμό χιλιάδων αιτούντων άσυλο στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου υπό εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες. Το κλίμα άρχισε να αλλάζει στο περιβάλλον των νησιώτικων κοινωνιών.
Πώς περάσαμε, σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, από την πολύμορφη αλληλεγγύη του 2015 στην έξαρση των αντιδράσεων, στην ανάδυση ισλαμοφοβικών τάσεων, αλλά και στην εξαπόλυση ρατσιστικών πογκρόμ; Ποιες δυνατότητες πολιτικής παρέμβασης διανοίγονται στις ρωγμές του αφηγήματος «δεν είμαι ρατσιστής, αλλά…»; Πώς διαπλέκονται οι μηχανισμοί ασφαλείας και οι ανθρωπιστικές οργανώσεις στη διακυβέρνηση του συνόρου; Και τέλος, ποιος είναι ο ρόλος των αγώνων των ίδιων των αιτούντων άσυλο;
Το παρόν βιβλίο επικεντρώνεται στην αχαρτογράφητη περίπτωση της Χίου και αναζητά απαντήσεις στα επίκαιρα αυτά ερωτήματα μέσα από μία σύνθετη μεθοδολογική προσέγγιση, που περιλαμβάνει συλλογή και ανάλυση δεδομένων από τον τοπικό Τύπο, επίσημες εκθέσεις, ημερολόγια πεδίου, αλλά και εις βάθος συνεντεύξεις με πρόσωπα προερχόμενα από τους κόλπους των αιτούντων άσυλο, των εργαζομένων στο πεδίο και των ντόπιων (τόσο αλληλέγγυων, όσο και αντιδρώντων).
Αντλώντας από το σύγχρονο θεωρητικό οπλοστάσιο των κριτικών μεταναστευτικών και συνοριακών σπουδών, και εισάγοντας έννοιες όπως «συνοριακό καθεστώς», «αυτονομία της μετανάστευσης» και «μεταρατσισμός», επιχειρείται η μετατόπιση της προσοχής στη σκοπιά των ίδιων των προσώπων που βιώνουν καθημερινά τις επιπτώσεις μιας παράλογης και απάνθρωπης μεταναστευτικής πολιτικής.

The post Γιατί η μοναξιά μου θεωρείται ασφαλής χώρα appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

ψηφιδες Αρχεία - Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο

Δεν είναι γεύμα σε δεξίωση

Γιατί η μοναξιά μου θεωρείται ασφαλής χώρα