Ηριδανός Αρχεία - Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο

Εγώ και η καμινάδα μου

fotodentro — Fri, 06 Dec 2024 17:12:11 +0000

Ο Χέρμαν Μέλβιλ έγραψε το “Εγώ και. η καμινάδα μου” το 1856, τριάντα πέντε χρόνια πριν τον θάνατό του το 1891. Σε αυτό ωστόσο περιγράφει τον εαυτό του ως αποσυρμένο ηλικιωμένο ο οποίος προβληματίζεται με τη σημασία της ιδιαίτερης και παλαιάς καμινάδας του σπιτιού του, το γκρέμισμα της οποίας αποφεύγεται περίτεχνα. Η καμινάδα παραμένει μετά από αντιπαραθέσεις και αντιγνωμίες στη θέση της, ακριβώς όπως ο συγγραφέας παραμένει ζωντανός και σκεπτόμενος σε κατάσταση οριακή.
Το διήγημα “Εγώ και η καμινάδα μου” αποτέλεσε σκωπτική και περιπαικτική αναφορά στις πεποιθήσεις του ίδιου του συγγραφέα και ταυτόχρονα συγκαλυμμένη αυτοβιογραφία. Επίσης αποτέλεσε λογοτεχνική απόκριση του Μέλβιλ στις ψυχιατρικές εξετάσεις στις οποίες αναγκάστηκε να υποβληθεί μεταξύ 1852 και 1853 όντας σωματικά και διανοητικά καταβεβλημένος κι επιπλέον βαθιά απογοητευμένος από τις ελάχιστες πωλήσεις και την κριτική υποδοχή του “Μόμπι Ντικ” και του “Πιερ”. Στο εν λόγω διήγημα όμως καίριο στοιχείο αποτελεί -κατά τρόπο ειρωνικό- η διαμάχη μεταξύ συντηρητισμού και προοδευτισμού της εποχής, στα πλαίσια μιας λογοτεχνικής αρχιτεκτονικής με την οποία ο Μέλβιλ προσπάθησε ισόρροπα να ανταποκριθεί.

Γ.Λ.

The post Εγώ και η καμινάδα μου appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Σκοτώνοντας την ώρα

fotodentro — Thu, 13 Jun 2024 09:27:54 +0000

Ήμουν παιδί ακόμα, με πιάνεις, και ήμουν εκεί… καθόμουν στον ίδιο χώρο με τον Σινκλέρ Λιούις… του πήγαν ένα μπουκάλι κρασί κι εκείνος και οι γυναίκες που ήταν μαζί του σερβιρίστηκαν. Ήταν εκεί, μπροστά μου, ο Μπιγκ Ρεντ. Μου φαινόταν απίστευτο. Δεν ήθελα να φανώ ενοχλητικός. Προσπάθησα να κοιτάζω αλλά δεν γινόταν. Ήμουν ολομόναχος εκεί. Είχα μαζί μου ένα σημειωματάριο και μου φαινόταν ότι έγραφα ένα πραγματικό σενάριο με όλα αυτά. Το απεχθανόμουν όμως. Είχε κάμποσες λευκές σελίδες. Έκοψα μία και κατευθύνθηκα προς τον Σινκλέρ Λιούις…
Ο Σινκλέρ Λιούις αντέδρασε λες και δεν ήμουν εκεί. Αγνόησε το χαρτί που κρατούσα στο χέρι μου και συνέχισε να συζητά σε μια από τις γυναίκες. “Τον άτιμο”, είπα. “Γύρισα ξανά στο τραπέζι μου και ξανασκέφτηκα όλο το σκηνικό από την αρχή. Όσο το σκεφτόμουν τόσο πιο άσχημα ένιωθα. Ο Μπιγκ Ρεντ με είχε αφήσει άναυδο. Φώναξα τον σερβιτόρο και πλήρωσα. Τότε πήγα ξανά στο τραπέζι του Λιούις. Με κοίταξε και του είπα. “Άκουσε ρε μπάσταρδε, έχουμε εκδοθεί και ο δύο στον ίδιο εκδότη. Ίσως ο κύριος Ρένκιν θα ήταν καλό να μάθει πόσο μαλάκας είσαι!”… (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Διαβάζοντας τα κείμενα του Μπουκ. έκανα κάποιες απλές σκέψεις. Πρώτον: Σπανίως, πλέον, σημερινοί συγγραφείς να δώσουν τόσο άμεσα, αδρά, αυθεντικά, λιτά, και ευθύβολα κείμενα. Δεύτερον: Σπανίως ένας σημερινός συγγραφέας που θα επιχειρούσε να γράψει με τον τρόπο του Μπουκ. θα είχε την τύχη να εκδοθεί στην Ελλάδα από οποιονδήποτε εκδοτικό οίκο, αφού θα χαρακτηριζόταν μη λογοτεχνικά ορθός λόγω της αφόρητης αυτοαναφορικότητάς του, εκτός αν ο ίδιος χρηματοδοτούσε την έκδοσή του, οπότε θα λύνονταν ακαριαία όλα τα προβλήματα. Τρίτον: Το παρακμιακό σκηνικό της δεκαετίας του ’40, του ’50 και του ’60 στην Αμερική, προσεγγίζει την εν Ελλάδι σημερινή οικονομική κρίση και την κοινωνική σήψη – μάλλον τα πράγματα εδώ και σήμερα είναι χειρότερα απ’ ό,τι εκεί, τότε. Τέλος, πολλά από τα λεγόμενα του συγγραφέα (ατάκες, ευφυολογήματα, μεμονωμένες φράσεις, απόψεις, κρίσεις, περιγραφές προσώπων και καταστάσεων, μεθυσμένα λόγια κτλ.) είναι κατά παράξενο τρόπο απολύτως εναρμονισμένα με σημερινές καταστάσεις, εκφράζοντας την διεφθαρμένη κοινωνία μας. Μια πρόχειρη εξήγηση που δίνω: Η ζωή δεν έχει αλλάξει σημαντικά εδώ και αρκετές δεκαετίες, και οι πάσης φύσεως παθογένειες (κοινωνικές, ατομικές, καλλιτεχνικές, πολιτικές) ανακυκλώνονται συνεχώς με μαθηματική πρόοδο

The post Σκοτώνοντας την ώρα appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Νεκρές Ψυχές

fotodentro — Sun, 17 Dec 2023 11:56:23 +0000

Όταν οι λέξεις έχουν τη δύναμη να αποκαλύπτουν πληγές και να ξεσκεπάζουν κρυμμένες αρρώστιες, εκεί που η αθωότητα λιθοβολείται και η κακία θριαμβεύει… Τότε ακριβώς ο Γκόγκολ νιώθει να πνίγεται και να φωνάζει στη γη που τόσο αγάπησε, τη Ρωσία: “Δεν είσαι τάχα προορισμένη να γεννήσεις ήρωες, εσύ που τους προσφέρεις τόση έκταση για να δράσουν;” Πρόκειται από τις ωραιότερες πινελιές του διάσημου Ρώσου συγγραφέα. Οι “Νεκρές Ψυχές” τρομάζουν τη χώρα στην οποία αναφέρονται, ακριβώς επειδή είναι ο καθρέφτης της. Κάτι που έκανε τον σπουδαίο τότε (και τώρα) Πούσκιν να το ομολογήσει – ελάχιστος φόρος τιμής στην αλήθεια που τόσο ενόχλησε τους πολλούς που είδαν καχύποπτα τον εαυτό τους να μην εξωραΐζεται σε τούτο το μεγαλειώδες αριστούργημα.

The post Νεκρές Ψυχές appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Παράθυρο στο δάσος

fotodentro — Fri, 15 Dec 2023 15:06:19 +0000

Ένας κυνηγός, μάρτυρας ενός φρικιαστικού εγκλήματος, ένας χαφιές αναρχικός, μια γυναίκα “δηλητήριο”, ένας νευρασθενής μαθηματικός και ένας αεροπόρος σε πορεία πτώσης συναντιούνται στην παρούσα έκδοση, προκειμένου να μας ανοίξουν την πόρτα στη σκοτεινή πλευρά του κόσμου τού Αλεξάντρ Γκριν, του “Ρώσου Έντγκαρ Άλαν Πόε”, όπως μεταξύ άλλων, τον έχουν αποκαλέσει. Πέντε σύντομοι μα φρικτοί εφιάλτες ξεπηδούν από τη ζωηρή φαντασία του συγγραφέα και φτάνουν σε εμάς ως ιστορίες τρόμου ποτισμένες με την αγωνία του θανάτου. Η ψυχική κατάσταση των ηρώων, ενισχυμένη από τις λεπτομερείς περιγραφές του περιβάλλοντος τοπίου, φυσικού ή αστικού, αποδίδεται άλλοτε με σαρκασμό και άλλοτε με οδύνη, πάντοτε όμως με καθαρή και διεισδυτική ματιά.

The post Παράθυρο στο δάσος appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Η Σονάτα του Κρώυτσερ

fotodentro — Fri, 15 Dec 2023 14:16:08 +0000

Η αριστουργηματική νουβέλα του Λέοντος Τολστόι “Σονάτα Κρώυτσερ” ξεκινά με μιαν ευαγγελική ρήση του Ματθαίου. Η ρήση αυτή δεν είναι μόνον η αφετηρία της αφήγησης.
Είναι συγχρόνως ο πυρήνας της, ο κεντρικός αναφορικός άξονας γύρω από τον οποίο εντυλίσσεται το αφηγηματικό πάθος του συγγραφέα της, η δογματική του μεροληψία και η λογοτεχνική, ηθικολογική και θρησκευτική όψη που συγκροτούν την ιδιαιτερότητα των μυθοπλαστικών του ηρώων.

The post Η Σονάτα του Κρώυτσερ appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Το ημερολόγιο ενός τρελού. Το παλτό. Το πορτραίτο

fotodentro — Sun, 11 Dec 2022 13:12:56 +0000

Τα τρία έργα του συγγραφέα που τόσο αγαπήθηκαν, συχνά ανεβαίνουν στα θέατρα όλου του κόσμου με μεγάλη ανταπόκριση στο κοινό. Συγκεκριμένα, το «Ημερολόγιο Ενός Τρελού» γράφτηκε σε μορφή ημερολογίου, «Το Παλτό» και το «Πορτραίτο» είναι διηγήματα. Ο τρόπος έκφρασης, η εξωτερίκευση των συναισθημάτων των ηρώων, οι συμβολισμοί είναι τα κύρια συστατικά που κάνουν τους αναγνώστες να νιώθουν κάτι από τον εαυτό τους στις αράδες αυτών των έργων, αγγίζοντάς τους στο έπακρον. Γι’ αυτό ακριβώς και έμειναν αναλλοίωτα στο χρόνο, κατατάσσοντας το συγγραφέα τους στους κλασικούς του είδους.

The post Το ημερολόγιο ενός τρελού. Το παλτό. Το πορτραίτο appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΙΒΑΝ ΙΛΙΤΣ

fotodentro — Sun, 11 Dec 2022 13:07:57 +0000

Ο Τολστόι είναι πιστός της ζωής, και προπάντων υπερασπίζεται τη ζωή ενάντια στο θάνατο. Υπερασπίζεται τον θνήσκοντα Ιβάν Ιλίτς ενάντια στον ίδιο του τον θάνατο, χωρίς να λησμονεί ότι ακόμη και η «δυσπραγία» του, η δυσαναλογία ανάμεσα στα σχέδια και στα μέσα που διαθέτει, είναι αναπόσπαστα στοιχεία του ρεύματος που ακολουθεί η ζωή του, αναπόσπαστα στοιχεία του πόνου και της αδικίας που ολοκληρώνουν τη ζωή και την κάνουν να υπερτερεί μπροστά στον θάνατο, ή, ακόμη, επιβεβαιώνουν τον αιώνιο ανταγωνισμό μεταξύ της ζωής και του θανάτου, με αδιαμφισβήτητο τον θρίαμβο της ζωής

The post Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΙΒΑΝ ΙΛΙΤΣ appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

ΑΦΕΝΤΗΣ ΚΑΙ ΔΟΥΛΟΣ

fotodentro — Sun, 11 Dec 2022 13:02:25 +0000

Οι σχέσεις εξουσίας-εξάρτησης ήταν σχέσεις προσώπου με πρόσωπο μεταξύ ανθρώπων και απέναντι στον Θεό. Αφέντης και δούλος ήταν δύο ξεχωριστά διαφορετικά πεπρωμένα, αλληλοδέσμια όμως σ’ έναν προσωπικό δεσμό και ενταγμένα σε μια κοινή πυραμίδα αξιών και νοημάτων, παραδέρνοντας σε μια και την ίδια ανθρώπινη περιπέτεια. Ζούσαν με τη συνείδηση της διαφορετικότητάς τους και την αποδέχονταν. Ο αφέντης συλλογιζόταν για τον εαυτό του πάντα το ίδιο, αυτό που αποτελούσε τον μοναδικό σκοπό, το νόημα και την περηφάνια της ζωής του. Πόσα, δηλαδή, λεφτά είχε βγάλει ως τώρα και πόσα μπορεί να βγάλει ακόμα. Η ιδέα του για τον Νικήτα [τον δούλο] ήταν πως τούτος δω είτε ζει είτε πεθαίνει το ίδιο κάνει γι’ αυτόν.

The post ΑΦΕΝΤΗΣ ΚΑΙ ΔΟΥΛΟΣ appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Αινιγματική αυτοκτονία

fotodentro — Fri, 09 Dec 2022 20:40:13 +0000

Η θέαση του Ντοστογιέφσκι είναι κατ’ εξοχήν αποκαλυπτική. Χωρίς την αποκαλυπτικότητα της θέασης, ο συγγραφέας Ντοστογιέφσκι δεν θα διέθετε το μέγιστο χάρισμα της γραφής του: την ποιητική του, η οποία διαρκώς τον οδηγεί στη μορφοπλασία της οραματικότητας του «εκλεπτυσμένου κακού» που είναι το μοναδικό υλικό από το οποίο είναι πλασμένοι οι ήρωές του και το πράττειν των ηρώων του, η «βασιλική οδός» την οποία οι ντοστογιεφσκικοί χαρακτήρες πορεύονται οδυνηρά προς χάριν της δικής τους αρνητικότητας και ενάντια στην αγιότητα που νοσταλγούν, ήτοι ενάντια σε μια ζωή πνευματικού βάθους και σωτηριολογικής εξόδου, από έναν κόσμο ακόρεστης επιθυμίας και απόλαυσης, που τους περιβάλλει ασφυκτικά και τους γεννά τις μυστηριώδεις ενοχές και τα πάθη τους, ουσιαστικά της ίδιας της ύπαρξής τους.

The post Αινιγματική αυτοκτονία appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

ΑΦΟΡΙΣΜΟΙ

fotodentro — Fri, 09 Dec 2022 19:01:54 +0000

Ο Φρόιντ διατήρησε, χωρίς φυσικά να το ομολογεί, την αξιωματική διατύπωση των συλλήψεών του, και επιπλέον την εκκρεμότητα των εναισθήσεών του: μια εκκρεμότητα η οποία συμπλησιάζει προς τον “οφθαλμό” των αφοριστικών προταγμάτων ως θραυσμάτων της πλουραλιστικής σκέψης, ως νοημάτων μιας δράσης και ενός πράγματος, τα οποία δεν είναι παρά αντικείμενα της ερμηνείας και της τέχνης του ερμηνεύειν. Με αυτόν τον τρόπο, φαίνεται να διατηρεί τη νιτσεϊκή κληρονομιά του και τη συνάφεια των αξιωματικών του διατυπώσεων με την αφοριστική μορφολογία.

The post ΑΦΟΡΙΣΜΟΙ appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.