Εκκρεμές Αρχεία - Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο

Δύο καθεστώτα τρελών

fotodentro — Wed, 17 Dec 2025 10:58:28 +0000

Ο δεύτερος αυτός τόμος αποτελεί συνέχεια του βιβλίου Το έρημο νησί και άλλα κείμενα. Συγκεντρώνει το σύνολο των κειμένων που συντάχθηκαν στο διάστημα μεταξύ 1975-1995. Τα περισσότερα από αυτά ακολουθούν τον διπλό ρυθμό της επικαιρότητας (η ιταλική και γερμανική τρομοκρατία, το παλαιστινιακό ζήτημα, τα κινήματα ειρήνης, κτλ.), και της κυκλοφορίας των έργων (Χίλια πλατώματα, Εικόνα-Κίνηση, Χρονοεικόνα, Τι είναι η φιλοσοφία; κτλ.). Αυτή η συλλογή περιλαμβάνει διαλέξεις, προλόγους, άρθρα, συνεντεύξεις, δημοσιευμένα στη Γαλλία ή στο εξωτερικό.

Όπως και με τον πρώτο τόμο, δεν θέλησα να επιβάλω μια προειλημμένη γραμμή στο νόημα ή στον προσανατολισμό των κειμένων, γι’ αυτό υιοθέτησα αυστηρά χρονολογική σειρά για την παρουσίαση. Δεν πρόκειται για μια καινούργια σύνταξη ενός βιβλίου «του» Ντελέζ ή ενός σχεδίου που θα είχε ο Ντελέζ. Αυτή η συλλογή επιδιώκει να αναδείξει κείμενα συχνά δυσεύρετα, σκόρπια σε επιθεωρήσεις, σε ημερήσιες εφημερίδες, σε συλλογικά έργα, σε εκδόσεις στο εξωτερικό, κτλ.

The post Δύο καθεστώτα τρελών appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Ουτοπία και χειραφέτηση

fotodentro — Tue, 21 Oct 2025 16:59:16 +0000

Η εναντίωση στην ουτοπία φαίνεται πως τέμνει τις φιλοσοφικές

και πολιτικές διαχωριστικές γραμμές. Είναι σαν η ουτοπία να αποτελεί εκείνο το πράγμα του οποίου η απώθηση διαμορφώνει το έδαφος όπου συναντιούνται ο φιλελεύθερος, ο υπερσυντηρητικός υπέρμαχος του ναζιστικού καθεστώτος, ο μαρξιστής, ο καντιανός, ο εισηγητής της αποδόμησης, ο γενεαλόγος της εξουσίας, καθώς και πολλοί άλλοι. Η λέξη εξοβελίζεται όχι μόνο από το φιλοσοφικό αλλά και από το κοινωνικοπολιτικό λεξιλόγιο, εκτός κι αν χρησιμοποιείται για να δηλωθεί το προς αποφυγή ή το ανεπίδεκτο πραγμάτωσης, που μπορεί μεν να επιτρέπεται να το σκεφτόμαστε ή να το επιθυμούμε, αλλά ωστόσο με μέτρο και, το κυριότερο, έχοντας επίγνωση ότι πρέπει να παραμένει κρυμμένο στην αχλή της ιδιωτικής σφαίρας.

O Μιγκέλ Αμπενσούρ, ο Πωλ Ρικέρ, ο Ερνστ Μπλοχ και ο Βάλτερ Μπένγιαμιν είναι από τους στοχαστές που θεματοποιούν την ουτοπία με τρόπο θετικό, αντί να τοποθετηθούν στο κοινό έδαφος της απώθησής της ή να συμβάλουν στη διαμόρφωσή του. Προσεγγίζουν την ουτοπία ως ιδιαίτερη μορφή σκέψης για τον κόσμο, την κοινωνία, την ιστορία και την πολιτική, αλλά και ως ένα ευρύτερο φαινόμενο, συνυφασμένο με το ότι οι άνθρωποι, έγχρονα όντα, είναι επίσης όντα που φαντάζονται και επιθυμούν κάτι άλλο, καλύτερο από αυτό που ήδη είναι, κάτι που σημαίνει πως τείνουν να εξέρχονται από την εκάστοτε δεδομένη συνθήκη στην οποία βρίσκονται. Η έξοδος αυτή ερμηνεύεται ως κίνηση που καθιστά το πραγματικό ανοίκειο, αναδεικνύει τους περιορισμούς του, και μπορεί έτσι να συμβάλει στην αλλαγή του διά της πράξης.

Το βιβλίο αυτό δεν επιδιώκει να προσφέρει μια συνθετική ή οριστική απάντηση στο ερώτημα για το πώς σχετίζεται η ουτοπία με τη χειραφέτηση. Εκείνο που προτείνει είναι μια εξερεύνηση σε διαφορετικούς αλλά όχι αλληλοαποκλειόμενους δρόμους της σκέψης που εκκινούν από την ιδέα ότι έχει νόημα να σκεφτόμαστε την ουτοπία μαζί με τη χειραφέτηση και όχι ενάντιά της.

The post Ουτοπία και χειραφέτηση appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Διαπερνώντας τα τείχη

fotodentro — Fri, 04 Apr 2025 16:25:20 +0000

Αδιαχώριστες όσον αφορά την αντιμετώπιση της τρέλας, η ψυχιατρική και η ψυχανάλυση δεν πρέπει να αποκλείουν η μία την άλλη, αλλά αντίθετα να εμπλουτίζουν η μία την άλλη. Αυτή είναι η θέση της Φραντζέσκα Μπιάτζι-Τσάι, ψυχιάτρου και ψυχαναλύτριας.
Στη συνέντευξή της με δύο ψυχολόγους, η Φραντζέσκα Μπιάτζι-Τσάι απαντά σε πολυάριθμες ερωτήσεις σχετικά με την ψύχωση και τη θεραπεία της. Τι γνωρίζουμε σήμερα για αυτή την ψυχική διαταραχή; Τι μας μαθαίνει για την κοινωνία μας κι εμάς τους ίδιους; Τι μεταλλαγές πρέπει να υποστεί το νοσοκομείο για να παρέχει την καλύτερη δυνατή αντιμετώπιση;
Βασιζόμενη σε πλούσια κλινική εμπειρία, η Φραντζέσκα Μπιάτζι-Τσάι απευθύνεται με ακριβή και ξεκάθαρο τρόπο τόσο στους θεραπευτές όσο και στους ασθενείς και τους οικείους τους. Εκθέτοντας πολυάριθμες περιπτώσεις ασθενών, εξηγεί πώς λειτουργεί η «νοσηλεία ημέρας», που δημιούργησε στο νοσοκομείο Πωλ Ζιρό, η οποία συνιστά μια μείζονα πρόοδο. Μια νοσηλεία που, παραδόξως, απελευθερώνει τον ασθενή από τον εγκλεισμό και, σεβόμενη απολύτως την ενική του διαδρομή, ανοίγει γι’ αυτόν ένα «πέραν των τειχών».

Η Francesca Biagi-Chai είναι ψυχαναλύτρια, νοσοκομειακή ψυχίατρος (νοσοκομείο Πωλ Ζιρό-Βιλζουίφ), μέλος της Σχολής του Φροϋδικού Αιτίου και της Παγκόσμιας Ένωσης Ψυχανάλυσης. Έχει δημοσιεύσει το βιβλίο Le Cas Landru, à la lumière de la psychanalyse (Imago, 2008).

The post Διαπερνώντας τα τείχη appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Δοκίμια φιλοσοφίας της θρησκείας

fotodentro — Fri, 14 Mar 2025 18:39:28 +0000

Σε μια εποχή τοξικής έξαρσης του φονταμενταλισμού και του θρησκευτικού λαϊκισμού αλλά και υπό την ηγεμονία μιας εξίσου κοινότοπης αθεΐας που δεσπόζει ως αποκλειστική «πεφωτισμένη» ατραπός για τον σύγχρονο άνθρωπο, η νηφάλια επανεξέταση της σχέσης μας με το ιερό δείχνει να είναι απαραίτητη. Όχι για λόγους …κατήχησης, αλλά προκειμένου να διαχωριστεί με κριτήρια η έλλογη πίστη (όσο κι αν η τελευταία φαντάζει οξύμωρο σχήμα) από την κακοποιητική της καρικατούρα. Μια τέτοια εκ νέου μαθητεία στο ημέτερο υπερβατικό διέρχεται απαραιτήτως και με γυμνά μάλιστα πέλματα από τη βάσανο ακάνθινων ερωτημάτων, όπως είναι η πίστη ουσιωδώς αντίδικη του Λόγου, ως αδιάψευστη ενδοϊστορικά επαγγελία; Οδηγεί στην εξηλιθίωση και την ετερονομία του ανθρώπου ή μήπως συμβάλλει στην ωρίμασή του, την πνευματική αλλά και τη διανοητική; Κοντολογίς, είναι συμβατή η πίστη με την κριτική σκέψη και τον αναστοχασμό, ή εμπίπτει εξ ολοκλήρου στην επικράτεια του θυμικού και της παραμυθίας ως αναλγητικό του φόβου του θανάτου και της τυχαιότητας της ύπαρξης; Η χριστιανική αφήγηση, ακριβέστερα, συνταιριάζεται με το σημερινό επιστημονικό κοσμοείδωλο, με την κοπερνίκεια και τη δαρβινική επανάσταση, εναρμονίζεται καθόλου με την παράδοση του ουμανισμού; Ο «Θεός» πέθανε από φυσικά αίτια ή ένεκα μιας απερίσκεπτης πατροκτονίας; Τα ερωτήματα αυτά είναι ανεπίδεκτα τελεσίδικων απαντήσεων, η αδιάκοπη τριβή μαζί τους ωστόσο είναι επιβεβλημένη για λόγους πνευματικής υγείας, προόδου κι εντιμότητας. Με βάση αυτή την αρχή, οι στοχαστικές δοκιμές μας στον παρόντα τόμο καταθέτουν μια θεϊστική ανάγνωση της πραγματικότητας στη δύσκολη μεθόριο αναμεταξύ της αποκεκαλυμμένης αλήθειας και της ελληνικής παράδοσης του «λόγον διδόναι».

The post Δοκίμια φιλοσοφίας της θρησκείας appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Ομπαμπακόακ

fotodentro — Fri, 31 Jan 2025 10:46:35 +0000

Ένας πολιτισμός: Μετά τη ριζοσπαστική ανανέωση της δεκαετίας του ’60, η λογοτεχνία στη βασκική γλώσσα επιβάλλεται, επιτέλους, με τη δική της φωνή και ταυτότητα στο πανόραμα των εθνικών λογοτεχνιών.

Ένας συγγραφέας: ο Μπερνάρντο Ατσάγα θριαμβεύει ως ο σπουδαιότερος εκπρόσωπος αυτού του φιλολογικού πεδίου που ακόμα δεν έχει πλήρως εξερευνηθεί. Ποιητής και διηγηματογράφος, ο Ατσάγα καταφέρνει με το Ομπαμπακόακ να αποδείξει το μεγάλο του ταλέντο του αφηγητή.

Ένα έργο: Πέρα από τις άμεσες αναφορές σε ένα συγκεκριμένο τόπο και χρόνο, το Ομπαμπακόακ αφηγείται την ιστορία των ανθρώπων που κατοικούν στο φανταστικό και παγκόσμιο γεωγραφικό χώρο του χωριού της Ομπάμπα, τον ιδανικό τόπο για να ξανακερδίσουμε τη χαμένη μας αθωότητα.

Ένας κόσμος: Από το φανταστικό διήγημα στην περιπέτεια, περνώντας και από ένα δοκίμιο σχετικά με τις αρετές της λογοκλοπής, ο κόσμος του Ομπαμπακόακ καθορίζεται από την πρόθεσή του: να ξαναδώσει σε όλους εμάς, την ευχαρίστηση της ανάγνωσης.

The post Ομπαμπακόακ appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Τρόποι του φιλοσοφείν

fotodentro — Tue, 29 Oct 2024 18:03:47 +0000

Θεωρούσα πάντοτε πως «ο ανεξέταστος βίος ου βιωτός». Και η φιλοσοφία, ως προσωπικός αναστοχασμός και ως πλαίσιο συνεχούς κριτικού διαλόγου με τον εαυτό μας και με τους άλλους, δεν συνιστά απλώς μια θεωρητική ζήτηση, αλλά και «τρόπο ζωής» ή «τέχνη του βίου». Οι εννοιολογικές αναλύσεις, ο διεξοδικός ορθολογικός έλεγχος των πεποιθήσεων, η προσπάθεια να διαμορφώσει κανείς μια συνολική και συνεκτική εικόνα του κόσμου και της θέσης του ανθρώπου μέσα σ’ αυτόν, πρέπει να έχουν ένα πρακτικό αντίκρισμα για τη νοηματοδότηση του βίου και τη ρύθμιση του πράττειν με αναφορά σε ορισμένες αξίες. Με γοητεύουν κατά βάθος τα «ανοιχτά» ερωτήματα του στοχασμού που μας φέρνουν αντιμέτωπους με τα όρια του νου και της γλώσσας. Αυτά τα ερωτήματα, που αναδιατυπώνονται και μετατοπίζονται μέσα στον χρόνο, παραμένοντας συνήθως αναπάντητα στον πυρήνα τους, ήταν και είναι για μένα η πηγή του «θαυμασμού» που δεν αποτελεί ένα απλό έναυσμα, αλλά συνοδεύει διαρκώς το γνήσιο φιλοσοφείν σε κάθε του έκφανση.

The post Τρόποι του φιλοσοφείν appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Το Άγχος

fotodentro — Fri, 12 Jul 2024 09:42:26 +0000

Όλα όσα ξέρουμε, απολύτως καινούργια και πρωτότυπα αναφορικά με τη δομή του υποκειμένου και τη διαλεκτική της επιθυμίας που εμείς οι ψυχαναλυτές χρειάζεται να αρθρώσουμε, πώς τα έχουμε μάθει; Μέσω της οδού της εμπειρίας του νευρωτικού. Όμως τι μας έχει πει ο Φρόυντ για αυτό; Ότι ο τελευταίος όρος στον οποίο έφτασε επεξεργαζόμενος την εν λόγω εμπειρία, εκεί που σκόνταψε, ο ανυπέρβλητος για εκείνον όρος, είναι το άγχος ευνουχισμού. Άρα; Αυτός ο όρος είναι λοιπόν ανυπέρβλητος; Τι σημαίνει αυτό το σταμάτημα της αναλυτικής διαλεκτικής στο άγχος ευνουχισμού; Δεν βλέπετε μήπως ήδη και μόνο στη χρήση της σχηματοποίησης που χρησιμοποιώ να διαγράφεται η οδός διαμέσου της οποίας σκοπεύω να σας οδηγήσω; Εκκινεί από μια καλύτερη άρθρωση αυτού του γεγονότος της εμπειρίας που ο Φρόυντ υπέδειξε με το σκόνταμα του νευρωτικού πάνω στο άγχος ευνουχισμού. Η προοπτική που σας προτείνω, η διαλεκτική που εδώ σας δείχνω, μας επιτρέπει να αρθρώσουμε ότι δεν είναι καθόλου το άγχος ευνουχισμού καθαυτό που συνιστά το έσχατο αδιέξοδο του νευρωτικού. (Απόσπασμα από το κεφάλαιο ΙV)

Το έντομο που περπατάει στην επιφάνεια της ταινίας του Μέμπιους, αν έχει την αναπαράσταση του τι είναι μια επιφάνεια, μπορεί να πιστέψει ανά πάσα στιγμή ότι υπάρχει μια όψη την οποία δεν έχει εξερευνήσει, αυτή που είναι πάντα από την άλλη πλευρά από αυτή στην οποία περπατάει. Μπορεί να πιστέψει σε αυτή την ανάποδη όψη, ενώ δεν υπάρχει, όπως γνωρίζετε. Εκείνο, χωρίς να το γνωρίζει, εξερευνά τη μόνη όψη που υπάρχει, εντούτοις ανά πάσα στιγμή υπάρχει μια ανάποδη όψη. Για να αντιληφθεί ότι έχει περάσει στην ανάποδη όψη του λείπει το εξαρτηματάκι που κατασκεύασα μια μέρα, που υλοποίησα ώστε να μπορείτε να το κρατήσετε μέσα στο χέρι σας, αυτό που σχεδιάζεται από τον τρόπο κοπής του cross-cap. Το εξαρτηματάκι που λείπει είναι ένα είδος βραχυκυκλώματος που θα το οδηγούσε, μέσω της συντομότερης διαδρομής, στο ανάποδο σημείο από εκείνο που βρισκόταν ένα λεπτό πριν. Το θέμα έχει άραγε λυθεί επειδή περιγράφουμε το εξαρτηματάκι που λείπει, το “α” εν προκειμένω, με αυτή την παραδειγματική μορφή; Ασφαλώς όχι, διότι είναι το γεγονός ότι λείπει που διαμορφώνει την πραγματικότητα του κόσμου στον οποίο περιπλανιέται το έντομο. Το μικρό εσωτερικό οκτώ είναι όντως μη αναγώγιμο. Με άλλα λόγια, είναι μια έλλειψη την οποία δεν μπορεί να αναπληρώσει το σύμβολο. (Απόσπασμα από το κεφάλαιο Χ)
Περιεχόμενα

The post Το Άγχος appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Το έρημο νησί και άλλα κείμενα

fotodentro — Fri, 17 Nov 2023 14:31:43 +0000

Ο πρώτος αυτός τόμος συγκεντρώνει όλα τα κείμενα του Ζιλ Ντελέζ που δημοσιεύτηκαν στη Γαλλία και στο εξωτερικό από το 1953 μέχρι το 1974, από το “Εμπειρισμός και υποκειμενικότητα”, το πρώτο του έργο, μέχρι τις συζητήσεις που ακολούθησαν την εμφάνιση του Αντι-Οιδίποδα, που έγραψε μαζί με τον Φελίξ Γκουατταρί. Η ανά χείρας συλλογή απαρτίζεται ουσιαστικά από άρθρα, ανακοινώσεις, προλόγους, συνεντεύξεις, συμπόσια, που έχουν ήδη δει τη δημοσιότητα αλλά δεν εμφανίζονται σε κανένα από τα υπάρχοντα κείμενα του Ντελέζ.
…αν ένα νησί είναι έρημο, οφείλει να μας φανεί, από φιλοσοφική άποψη”, κανονικό. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει καλά και με ασφάλεια παρά μόνον αν υποθέτει τετελεσμένη (ή τουλάχιστον κατεσταλμένη) τη ζωντανή πάλη γης και νερού. Τα δύο αυτά στοιχεία θέλει να τα αποκαλεί πατέρα και μητέρα, κατανέμοντας τα φύλα σύμφωνα με το ονειροπόλημά του. Πρέπει τουλάχιστον να πειστεί ότι δεν υπάρχει μια τέτοιου είδους πάλη, να προσποιηθεί λίγο ότι δεν υπάρχει πια. Η ύπαρξη των νησιών είναι κατά κάποιο τρόπο η άρνηση μιας τέτοιας άποψης, μιας τέτοιας προσπάθειας και μιας τέτοιας πεποίθησης. Θα είναι πάντοτε απορίας άξιο το ότι η Αγγλία κατοικείται. Ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει πάνω σε ένα νησί μόνον αν ξεχάσει τι αυτό αντιπροσωπεύει. Τα νησιά ανήκουν στο πριν του ανθρώπου ή στο μετά. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

The post Το έρημο νησί και άλλα κείμενα appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Νους και κόσμος

fotodentro — Wed, 08 Nov 2023 10:20:27 +0000

Ο κόσμος είναι ένας συναρπαστικός τόπος, και η ιδέα ότι κατέχουμε τα βασικά αναγκαία εργαλεία για να τον κατανοήσουμε δεν είναι περισσότερο πειστική τώρα απ’ όσο ήταν την εποχή του Αριστοτέλη, Το πιο συναρπαστικό στοιχείο του είναι το ότι παρήγαγε εσένα, εμένα και τους συνανθρώπους μας. Αν η σύγχρονη έρευνα στη μοριακή βιολογία αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο θεμιτών αμφιβολιών για την πλήρως μηχανιστική εξήγηση της προέλευσης και της εξέλιξης της ζωής, μια εξήγηση δηλαδή που εξαρτάται μόνο από τους νόμους της χημείας και της φυσικής, αυτό μπορεί να συνδυαστεί με την αποτυχία του ψυχοφυσικού αναγωγισμού, υποδεικνύοντας έτσι ότι στην ιστορία της φύσης ενεργοποιούνται επίσης αρχές ενός διαφορετικού τύπου: αρχές που διέπουν την ανάπτυξη τάξης και ως προς τη λογική μορφή τους είναι τελεολογικές παρά μηχανιστικές. Έχω πλήρη επίγνωση του γεγονότος ότι τέτοιου είδους αμφιβολίες θα φανούν σε πολλούς εξωφρενικές, αλλά αυτό συμβαίνει επειδή όλοι σχεδόν στον εκκοσμικευμένο πολιτισμό μας έχουμε υποχρεωθεί να θεωρούμε το αναγωγιστικό ερευνητικό πρόγραμμα ως ιερό και απαραβίαστο, επειδή τάχα οτιδήποτε διαφορετικό δεν θα ήταν επιστήμη.

The post Νους και κόσμος appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΠΕΡΙ ΗΘΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

fotodentro — Thu, 22 Sep 2022 09:33:07 +0000

Οι επιστολές που δημοσιεύονται σε αυτόν τον τόμο μπορούν να διαβαστούν για το ενδιαφέρον που παρουσιάζουν καθαυτές, χωρίς προγενέστερη εξοικείωση με τη σκέψη του Ντεκάρτ. Ωστόσο, η ιδιαίτερη αξία τους έγκειται, αναμφίβολα, στο ότι φωτίζουν ποικίλες πτυχές αυτής της σκέψης και πρωτίστως την ηθική της διάσταση, τις πρακτικές της εφαρμογές και τη σχέση της με μια συγκεκριμένη τέχνη του βίου. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, μπορούν να συνεισφέρουν όχι μόνο στην ερμηνεία των θέσεων και των επιχειρημάτων του, αλλά και σε μια ενδεχόμενη προσπάθεια προσαρμογής και επαναξιοποίησής τους στο πλαίσιο της εποχής μας, όσο βέβαια κάτι τέτοιο είναι εφικτό. Οι Επιστολές χωρίζονται σε 5 ενότητες:

Ι. Οι προκλήσεις της ηθικής

ΙΙ. Περί της ελευθερίας της βούλησης .

ΙΙΙ. Περί της ευδαιμονίας, των παθών και του ύψιστου αγαθού .

ΙV. Παρηγορητικές επιστολές. . . . . . . .

V. Περί πολιτικής φιλοσοφίας

[…] το ύψιστο αγαθό όλων των ανθρώπων μαζί είναι ένα αμάλγαμα ή μια συναρμογή όλων των αγαθών, τόσο της ψυχής όσο και του σώματος και της τύχης, που μπορούν να βρεθούν σε κάποιους ανθρώπους. Αλλά το ύψιστο αγαθό καθενός ειδικά είναι εντελώς άλλο πράγμα και δεν συνίσταται παρά στη σταθερή θέληση να κάνουμε το καλό και στην ικανοποίηση που παράγει αυτή. Ο λόγος είναι ότι δεν βρίσκω κανένα άλλο αγαθό που να μου φαίνεται τόσο μεγάλο και να είναι ολότελα στην εξουσία του καθενός. Διότι τα αγαθά του σώματος και της τύχης δεν εξαρτώνται απόλυτα από μας, τα δε αγαθά της ψυχής αναφέρονται όλα σε δύο πράγματα: το ένα είναι να γνωρίζουμε και το άλλο να θέλουμε το καλό. Αλλά συχνά η γνώση βρίσκεται πέρα από τις δυνάμεις μας, γι’ αυτό δεν απομένει παρά η βούληση. […] Δεν βλέπω λοιπόν να είναι δυνατό να τη διαθέτουμε καλύτερα παρά αν έχουμε πάντα σταθερή και ασίγαστη αποφασιστικότητα ώστε να κάνουμε επακριβώς όλα όσα κρίνουμε ότι είναι κάλλιστα και να χρησιμοποιούμε όλες τις δυνάμεις του πνεύματός μας για να τα γνωρίσουμε καλά.

The post ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΠΕΡΙ ΗΘΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.