ΔΩΜΑ Αρχεία - Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο

Η ζωή μπροστά

fotodentro — Sat, 11 Apr 2026 09:32:06 +0000

Ο Μομό είναι δέκα χρονών, ή κάπου τόσο, κι έχει όλη τη ζωή μπροστά του, δυστυχώς. Ζει στο σπίτι της Μαντάμ Ροζά, στον έκτο όροφο μιας πολυκατοικίας χωρίς ασανσέρ, στην Μπελβίλ του Παρισιού. Η Μαντάμ Ροζά είναι μια εβδομηντάχρονη, υπέρβαρη, Εβραία πρώην πόρνη, που διατηρεί στο διαμέρισμά της κάτι σαν οικοτροφείο για παιδιά που οι πόρνες μητέρες τους λείπουν για δουλειές. Στην ίδια πολυκατοικία ζει κι η Μαντάμ Λολά, τραβεστί, πρώην πρωταθλητής του μποξ στη Σενεγάλη. Και ο κύριος Χαμίλ, έμπορος χαλιών, που είναι πάντα χαμογελάστος, κι ας λέει πως κανείς δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αγάπη. Και ο κύριος Ουαλούμπα, που ήρθε από το Καμερούν στο Παρίσι για να το σκουπίσει, αλλά έχει κι άδεια πυροφάγου και ξερνάει φωτιές από το στόμα. Όταν έμαθε πως η Μαντάμ Ροζά τον είχε σπίτι της επειδή κάθε μήνα εισέπραττε ένα έμβασμα κι όχι επειδή τον αγαπούσε, ο Μομό στεναχωρήθηκε. Αλλά έκανε λάθος, η Μαντάμ Ροζά τον αγαπούσε πάρα πολύ.

The post Η ζωή μπροστά appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Φαρμακείο

fotodentro — Mon, 22 Dec 2025 17:37:58 +0000

Στα αριστερά ο κουτσός Ρουμάνος με το κομμένο πόδι, επαίτης του πεζοδρομίου — πέθανε τον επόμενο χειμώνα. Ο υπάλληλος του φαρμακείου τού είχε βάλει πολλές φορές ιώδιο στις πληγές, προσφορά του καταστήματος.
Στα δεξιά η Μολδαβή που εκδιδόταν, στουπί από το αλκοόλ. Πρέπει να ήταν αθλήτρια στίβου στη χώρα της.
Ανάμεσά τους μια μικρή ελιά, χιλιοβασανισμένη, το χώμα στη γλάστρα της γεμάτο σκουπίδια απ’ τους περαστικούς. «Στο διάολο καριόληδες, μπέκρες και οι δύο, τα καπάκια της μπίρας και τα αποτσίγαρα στον πάτο σας» ούρλιαζε στη γλώσσα του Ομήρου.

The post Φαρμακείο appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Οι Άγγλοι καταλαβαίνουν το μαλλί

fotodentro — Wed, 05 Nov 2025 12:22:33 +0000

«Η maman ήταν exigeante —δεν υπάρχει λέξη σαν τη γαλλική— σε θέματα πρωτοκόλλου. Το μεσημεριανό γεύμα, το απογευματινό τσάι και το δείπνο σερβίρονταν με κάθε επισημότητα. Παρουσία του πατέρα μου μιλούσαμε αγγλικά· αν ήμασταν οι δυο μας, γαλλικά».

Μία είναι η αγωνία της δεκαεπτάχρονης Μαργκερίτ: μην υποπέσει σε κάποια άκομψη συμπεριφορά. Οφείλει κανείς να αποδεικνύει ότι καταλαβαίνει ανά πάσα στιγμή τι επιτάσσει το καλό γούστο. Οφείλει να εξασκείται στον Μπαχ καθημερινά. Οφείλει να αγοράζει τα τουίντ υφάσματά του στη Σκωτία αλλά να τα ράβει στην Αγγλία.
Κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στο Λονδίνο, όλα τα δεδομένα της ζωής της Μαργκερίτ θα ανατραπούν. Θα μπορέσει να υπερασπιστεί τον εαυτό της με τα εφόδια που της πρόσφερε η maman; Πώς θα αντιμετωπίσει τους μεγαλοεκδότες της Νέας Υόρκης που ερίζουν για την ιστορία της;
Μια ευφυέστατα ψυχρή νουβέλα για την έννοια της υποκρισίας και τα όρια της ανηθικότητας.

«Ύφος υπέροχα άκαρδο»
The New Yorker

«Ένα κωμικό διαμάντι από μια εκκεντρική ιδιοφυΐα της εποχής μας»
Wall Street Journal

«Η τέλεια εισαγωγή στις αναρχικές απολαύσεις της λογοτεχνίας της Ντε Γουίτ»
Los Angeles Times

«Μια από τις πιο πρωτότυπες συγγραφείς μας. Με υπέροχα σατιρικά βέλη ενάντια στον εκδοτικό κλάδο και στην υποκρισία των εμπορευματοποιημένων αφηγήσεων περί τραύματος»
Washington Post

«Το καλύτερο και πιο αστείο βιβλίο της Ντε Γουίτ — κι αυτό, δεδομένου του πήχυ που έχει θέσει με το υπόλοιπο έργο της, συνιστά από μόνο του επίτευγμα»
The Times Literary Supplement

The post Οι Άγγλοι καταλαβαίνουν το μαλλί appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Τα συναισθήματα

fotodentro — Sat, 21 Jun 2025 09:10:17 +0000

Για να κατανοήσουμε το συναίσθημα, λέει ο Σαρτρ, πρέπει να καταλάβουμε τη λειτουργία του. Όταν η συνείδηση δεν μπορεί να αντέξει τον κόσμο όπως αυτός είναι και αδυνατεί να τον αλλάξει εμπράκτως, σπεύδει σύσσωμη να τον συλλάβει διαφορετικά. Ανήμπορη να μεταβάλει τον κόσμο πραγματικά, η συνείδηση τον μεταμορφώνει μαγικά.

Σε τούτο το κλασικό δοκίμιο ο Σαρτρ επιχειρεί να φέρει τα εργαλεία της φαινομενολογίας στη μελέτη του συναισθήματος, ενώ ταυτόχρονα ασκεί κριτική τόσο στις κυρίαρχες ψυχολογικές θεωρίες του καιρού του όσο και στην ψυχανάλυση. Μέσα από αριστοτεχνικές περιγραφές της θυμικής εμπειρίας γενικά, αλλά και των επιμέρους συναισθημάτων ειδικότερα —του φόβου, της οργής, της θλίψης ή της χαράς—, ο Σαρτρ προτείνει εδώ μια νέα φιλοσοφική θεμελίωση της ψυχολογίας.

The post Τα συναισθήματα appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Η πηγή των δακρύων

fotodentro — Tue, 20 May 2025 10:53:15 +0000

Το βράδυ της σύλληψής του ο Πωλ κοιτάζει τη βροχή απ’ το παράθυρο του σπιτιού του — εδώ και δύο χρόνια βρέχει ασταμάτητα. Δεν έχει καμία δυσκολία να ομολογήσει το έγκλημά του: σκότωσε τον πατέρα του, τον πυροβόλησε δύο φορές στο κεφάλι. Και δεν νιώθει την παραμικρή μεταμέλεια.

Μόνο που ο φόνος έγινε στο νεκροτομείο του πανεπιστημιακού νοσοκομείου της Τουλούζης. Διότι ο πατέρας του ήταν ήδη νεκρός, από φυσικά αίτια. Κι επειδή ο Πωλ δεν μπορεί να καταδικαστεί για ανθρωποκτονία, το δικαστήριο θα του επιβάλει δώδεκα μήνες υποχρεωτικής ψυχοθεραπείας.

Ο Πωλ καλείται να εξηγήσει την πράξη του. Αλλά για να εξηγήσει γιατί πυροβόλησε τον άνθρωπο που του έδωσε ζωή, είναι αναγκασμένος να διηγηθεί τη ζωή αυτή, ολόκληρη: από τη μέρα της γέννησής του, από την πηγή των δακρύων.

«Ένα κείμενο εκπληκτικό, όπου το τραγικό εναλλάσσεται με το μπουρλέσκο, ένα κείμενο εντυπωσιακό στην αφηγηματική του δεξιοτεχνία».
Le Monde

«Σπάνια ο συγγραφέας αφήνει σε τέτοιο βαθμό αχαλίνωτη την απαισιοδοξία του, την οποία εδώ μετριάζει αμυδρά ένα απελπισμένο χιούμορ».
L’Humanité

«Λεπταίσθητος ανατόμος των ανθρώπινων νευρώσεων, ο Ζαν-Πωλ Ντυμπουά φιλοτεχνεί το πορτρέτο ενός ανθρώπου την ώρα που πνίγεται».
Le Point

«Τι διαβάζουμε εδώ; Ένα μυθιστόρημα τραγικό ή, αντίθετα, λυσσαλέα κωμικό; Ο Ντυμπουά ακροβατεί πάνω στο αίσθημα του μακάβριου. Και ο αναγνώστης παρακολουθεί, συνεπαρμένος και συγκινημένος, την ιστορία μιας μαριονέτας κάτω απ’ τη νεροποντή».
Le Figaro littéraire

The post Η πηγή των δακρύων appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Το χρώμα που ήρθε από το διάστημα

fotodentro — Fri, 31 Jan 2025 11:19:50 +0000

Ένας ανώνυμος τοπογράφος από τη Βοστώνη θα βρεθεί στα περίχωρα του Άρκαμ για τις ανάγκες της κατασκευής ενός νέου φράγματος. Η περιοχή έχει κάτι το δυσοίωνο που τον αναστατώνει. Κι η ταραχή του μεγαλώνει περισσότερο όταν ένας μοναχικός γέροντας αρχίζει να του μιλά για τις «παράξενες μέρες» και τον «τεφρό ξερότοπο».

Υπόδειγμα ατμοσφαιρικής γραφής ή «χαμηλόφωνο πεζοποίημα», το Χρώμα που ήρθε από το διάστημα εγκαινιάζει την ώριμη συγγραφική περίοδο του Χ. Φ. Λάβκραφτ. Εδώ ο φορέας της καταστροφής δεν είναι κάποιος μοχθηρός υπερφυσικός θηρευτής. Το ολέθριο «χρώμα» δεν ανταγωνίζεται τους ανθρώπους. Ακυρώνει την ύπαρξή τους μέσω της δικής του παρουσίας.

The post Το χρώμα που ήρθε από το διάστημα appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Οι ιτιές

fotodentro — Fri, 31 Jan 2025 10:58:31 +0000

Δυο φίλοι κατεβαίνουν με κανό τον Δούναβη, απ’ τις πηγές του στον Μέλανα Δρυμό μέχρι τις εκβολές του στη Μαύρη Θάλασσα. Λίγο μετά την Μπρατισλάβα, ο φουσκωμένος ποταμός θα τους αναγκάσει να καταφύγουν σε μια νησίδα κατάφυτη με ιτιές, περιμένοντας να κοπάσει ο άνεμος και να υποχωρήσουν τα νερά. Όμως εκεί θα έρθουν αντιμέτωποι με φαινόμενα που αδυνατούν να εξηγήσουν.

Στις Ιτιές ο Άλτζερνον Μπλάκγουντ παρουσιάζει τη φύση σε όλη της τη μυστηριακή μεγαλοπρέπεια. Εδώ, ο κίνδυνος δεν εμπίπτει στον κοινότοπο δυϊσμό του καλού και του κακού, αλλά τον υπερβαίνει και γι’ αυτό είναι αληθινός. Κλασικό έργο της λογοτεχνίας του παραδόξου, ατμοσφαιρική νουβέλα τρόμου, ταξιδιωτική περιπέτεια, οι Ιτιές υπόσχονται στον αναγνώστη τους την παρηγορητική θαλπωρή που βρίσκει κανείς στα διαχρονικά κείμενα της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

The post Οι ιτιές appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Τέσσερα ερωτικά γράμματα

fotodentro — Thu, 07 Nov 2024 10:19:54 +0000

«Ήμουν δώδεκα χρονών όταν πρωτομίλησε στον πατέρα μου ο Θεός. Δεν μίλησε πολύ. Του είπε να γίνει ζωγράφος, μα δεν μπήκε σε περισσότερες λεπτομέρειες».

Στο Δουβλίνο, ο πατέρας του Νίκολας παρατάει τα πάντα προκειμένου ν’ αφοσιωθεί στη ζωγραφική. Σ’ ένα νησί της δυτικής Ιρλανδίας, η νεαρή Ίζαμπελ φεύγει για τη μεγάλη πόλη, κουβαλώντας μια βουβή ενοχή. Πατώντας στα χνάρια του μαγικού ρεαλισμού, ο Νάιαλ Ουίλλιαμς γράφει για την αμφιβολία και την πίστη, για το πάθος και την παραίτηση, για τη συντριβή και το απρόσμενο θαύμα, καθώς διηγείται την ιστορία δυο ζωών που οδεύουν ανεπίγνωστα μα ακαταμάχητα προς το πεπρωμένο τους.

«Μερικές φορές σου δίνεται η τύχη να διαβάσεις ένα μυθιστόρημα που το καταβροχθίζεις με αγωνία και που θες να κρατήσει για πάντα, γιατί η κάθε πρόταση τραγουδάει… Διαβάστε τα Τέσσερα ερωτικά γράμματα, και πιστέψτε στους αγγέλους».

The Times

«Γραφή γεμάτη φως, μυθοπλασία μαγική».

The New York Times

«Διεκδικεί δικαιωματικά μια θέση ανάμεσα στα κλασικά έργα της ιρλανδικής λογοτεχνίας».

Belfast Telegraph

«Επιδεικτικά τρυφερό. Θα κλονίσει και τους πιο κυνικούς αναγνώστες του».

Tatler

«Ποτέ δεν πίστευα ότι θα έβρισκα ένα τόσο έντιμο και καλογραμμένο βιβλίο για τον έρωτα και την αλήθεια, τους άντρες και τις γυναίκες, την καρδιά και την απόγνωση. Τα Τέσσερα ερωτικά γράμματα είναι μια απόλαυση… Και, Θεέ μου, δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου».
Μάριαν Φέιθφουλ

«Ένα λυρικό και παθιασμένο μυθιστόρημα που το διαπνέει η πίστη στη θεία τάξη αντί για το χάος· η πίστη στο πεπρωμένο, μα και ο δαιμονικός αγώνας εναντίον του· και, παρά τις τόσες ενδείξεις πως η ζωή είναι κτηνώδης και αυθαίρετη, η παρουσία του υπερφυσικού και του θαύματος».

Observer

The post Τέσσερα ερωτικά γράμματα appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Μια μέρα της ζωής του Άμπεντ Σαλάμα

fotodentro — Thu, 07 Nov 2024 08:15:13 +0000

ΒΡΑΒΕΙΟ PULITZER 2024

Ένα χειμωνιάτικο πρωινό του 2012, λίγο έξω από την Ιερουσαλήμ, ο Άμπεντ Σαλάμα, Παλαιστίνιος της Δυτικής Όχθης, μαθαίνει για ένα τροχαίο στο οποίο εμπλέκεται κι ένα πούλμαν που μεταφέρει παιδιά. Σπεύδει στο σημείο του δυστυχήματος, γιατί φοβάται πως στο πούλμαν επιβαίνει ο πεντάχρονος γιος του. Το ίδιο το δυστύχημα θα μπορούσε, ίσως, να είχε συμβεί οπουδήποτε. Τα όσα επακολούθησαν, όχι.

Καταγράφοντας τις προσωπικές ιστορίες των δεκάδων εμπλεκόμενων, Παλαιστίνιων και Ισραηλινών ―θυμάτων, συγγενών, ανθρώπων που βοήθησαν ή που δεν βοήθησαν―, ο Νέιθαν Θρωλ, με κλινική ματιά, αναδεικνύει την πολιτική διάσταση της τραγωδίας: τις εξουσιαστικές, χωροταξικές, θεσμικές δομές που ορίζουν τις ζωές των ανθρώπων στη Δυτική Όχθη, πίσω από το υψωμένο τείχος.

«Δεν ξέρω άλλο κείμενο για το Ισραήλ και την Παλαιστίνη που να φτάνει σε αυτό το επίπεδο διεισδυτικότητας και κατανόησης… Μπορεί να διαβαστεί και σαν μια εισαγωγή στη σύγχρονη παλαιστινιακή ιστορία»
The New York Review of Books

«Φέρνει τον αναγνώστη όσο πιο κοντά στην πραγματικότητα μπορούν να κάνουν κάτι τέτοιο οι λέξεις»
Times Literary Supplement

«Σχολαστικά τεκμηριωμένο… επώδυνα ευθύβολο»
Haaretz

«Ο Θρωλ συλλαμβάνει τόσο την οικουμενικότητα όσο και την ιδιαιτερότητα του βιώματος των Παλαιστίνιων που ζουν υπό ισραηλινή κατοχή»
The Economist

«Ένα βουβά σαρωτικό χρονικό»
Financial Times

«Aπαραίτητο ανάγνωσμα»
The New York Times

«Ο Θρωλ δίνει ανθρώπινη διάσταση στις συνέπειες μιας συστημικής σήψης»
The Los Angeles Times

«Αν είναι δύσκολο να κάνεις τους ανθρώπους να νοιαστούν για κάποιον που δεν συνάντησαν ποτέ, τούτο είναι ακόμα δυσκολότερο όταν αυτός ο κάποιος βρίσκεται πίσω από ένα τείχος»
TIME

«Σ’ ένα επίπεδο, εδώ έχουμε μια εκ του σύνεγγυς ματιά στη γραφειοκρατία που έχει να αντιμετωπίσει ο Σαλάμα σε καθεστώς κατοχής. Όμως ο Θρωλ υιοθετεί μια πολύ ευρύτερη οπτική, συνομιλώντας με όλους τους Ισραηλινούς και τους Παλαιστίνιους των οποίων οι ζωές τέμνονται σ’ αυτή την αβάσταχτα θλιβερή ιστορία»
The Atlantic

The post Μια μέρα της ζωής του Άμπεντ Σαλάμα appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Σφερδούκλια στο κεφάλι

fotodentro — Tue, 24 Sep 2024 10:36:25 +0000

Δεν έχουμε εαυτό αν δεν μιλήσουμε για όσους μάς αγάπησαν. Οι εφήμερες μέριμνες μας ωθούν να μη θυμόμαστε ποιος μας βάφτισε στον απέραντο ωκεανό της γλώσσας, στη μουσική και το ρυθμό των λέξεων. Τα ιστορήματα που ακολουθούν συνιστούν κομμάτια μιας αφήγησης για όσα ζήσαμε μαζί με τη γιαγιά μου Διονυσία, στην Κρέστενα του νομού Ηλείας. Προσπάθησα να αποκαταστήσω τη ρευστή εκείνη εποχή -από το 1964, που κατάλαβα ότι υπάρχω, ώς το 1986 που πέθανε-, όπως την έβλεπαν τα μάτια ενός παιδιού που, απ’ όσα άκουγε γύρω του, ο Βενιζέλος ήταν ένας κακούργος που καιγόταν στην κόλαση με τον Βελζεβούλ, και ο Ξενοφώντας ένας μεγάλος μάγος που δυνάστευε παντοδύναμος τον τόπο.
Τα ιστορήματα είναι γεμάτα από την ευφορία της ζωής. Τα πάντα πλήρη ανθρώπου. Όταν η Διονυσία έλεγε “δαιμόνια”, εννοούσε θεούς. Και τους έβλεπε παντού, ευεργετικούς και εχθρικούς ταυτόχρονα, προσπαθώντας με τις μικρές τελετές της καθημερινότητάς της -τον αργαλειό, το μαγείρεμα, το τραγούδι- να τους κρατήσει σε απόσταση. Αυτή ήταν η δική της ανθρωποδικία. Παρά την ευφορία τους, τα ιστορήματα προϋποθέτουν τραγωδία και καταστροφή. Μολοντούτο, δεν επιμένουν στο τραύμα. Μεταστοιχειώνουν την απουσία και το πένθος σε υποθήκες ζωής, σε δύναμη, θάρρος, καρτερία.
Τα λόγια της, όπως προσπάθησα να τα ανασυγκροτήσω εδώ, δεν συνιστούν λαογραφικές ασκήσεις, δεν χαριεντίζονται σε νοσταλγικές αποδράσεις, ούτε διατυμπανίζουν προνεωτερικούς εξωτισμούς. Αν κάνουν κάτι, είναι να λυτρώνουν από τον τρόμο του αγνώστου. Μη τα βάνεις με την ομορφιά του κόσμου. Θα σε πατήσει το σκοτάδι. Όλος ο νους σου θα γίνει μαυρίλα, τάφος. Δεν ξεχνώ αυτή τη νουθεσία.

The post Σφερδούκλια στο κεφάλι appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.