Αμολγός Αρχεία - Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο

Τα τρομερά παιδιά

fotodentro — Mon, 22 Dec 2025 17:44:59 +0000

TO ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΟΥ ΖΑΝ ΚΟΚΤΩ Τα τρομερά παιδιά εκδόθηκε το 1929 από τον εκδοτικό οίκο Grasset και αναγνωρίστηκε από τους κριτικούς ως το αριστούργημα του συγγραφέα. Αφηγείται την ιστορία ενός αδελφού και μιας αδελφής, του Πωλ και της Ελιζαμπέτ. Ο Πωλ τραυματίζεται έξω από το λύκειο Κοντορσέ από μια πέτρα που ο Νταρζελός, ένας από τους συμμαθητές του, είχε κρύψει μέσα σε μια χιονόμπαλα. Κατά την ανάρρωσή του, η Ελιζαμπέτ μένει στο δωμάτιο μαζί του και τον φροντίζει. Αυτό το δωμάτιο γίνεται το θέατρο για αυτό που αποκαλούν «το παιχνίδι», μια ιστορία που επινοούν κάθε βράδυ και στην οποία οι δυό τους είναι οι πρωταγωνιστές. Το όνειρό τους μπερδεύεται επικίνδυνα με την πραγματικότητα. Ο Πωλ θέλει να εγκαταλείψει «το παιχνίδι ». Η Ελιζαμπέτ θέλει να τον κρατήσει σ’ αυτό. Η κωμωδία τελειώνει, αρχίζει η τραγωδία…

Με αυτό το έργο, ο Κοκτώ έδειξε πως η γοητεία της εφηβείας είναι συνυφασμένη με το δράμα. Το 1950 το βιβλίο έγινε ταινία από τον Jean-Pierre Melville. Προς επίρρωση της φήμης του μυθιστορήματος, ο τίτλος του έγινε έκφραση με καθημερινή χρήση στη γαλλική γλώσσα.

The post Τα τρομερά παιδιά appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Τι θα κάναμε χωρίς δημόσιους υπαλλήλους!

fotodentro — Mon, 22 Dec 2025 17:36:01 +0000

Οι εκδόσεις Αμολγός παρουσιάζουν στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό ένα από τα πιο μοχθηρά κείμενα που έγραψε ο Balzac για τη δημόσια διοίκηση και τους υπαλλήλους της. Στην παρούσα Φυσιολογία τον υπαλλήλου, όπως την αποκαλεί, προβαίνει στην πρώτη λεπτομερή ανάλυση της γραφειοκρατίας, καταδικάζοντας την εκτεταμένη ανάπτυξής της και την παράλογη προσκόλληση στους κανόνες. Σχεδόν έναν αιώνα πριν από την εφιαλτική περιγραφή της γραφειοκρατίας από τον Kafka, ο Balzac αποδομεί με βιτριολικό χιούμορ αυτή τη “δύναμη της αδράνειας” που εμποδίζει ή αναβάλλει τις απαραίτητες αποφάσεις αντί να τις προωθεί, παραλύοντας την κοινωνία σε όλους τους τομείς της. Ένα έργο που παραμένει εξαιρετικά επίκαιρο και με πολλές αναγωγές στην ελληνική πραγματικότητα, διανθισμένο με μια σειρά από σπαρταριστές σκιαγραφήσεις υπαλλήλων, οι οποίες αναδεικνύουν και στηλιτεύουν την παράλογη φύση της γραφειοκρατίας.

The post Τι θα κάναμε χωρίς δημόσιους υπαλλήλους! appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Βολταίρος

fotodentro — Fri, 04 Apr 2025 09:46:08 +0000

Στο ανά χείρας δοκίμιο προσπάθησα να μιλήσω για τον Βολταίρο με ακρίβεια, εντός του ιστορικού του ορίζοντα, χωρίς διάθεση αποθέωσης ή παρωδίας, χωρίς να εξετάσω τους σύγχρονους προβληματισμούς, συσχετίζοντας πάντα τις ιδέες και τις θέσεις του Βολταίρου με τα δεδομένα της εποχής του. Η επιρροή που άσκησε ο Βολταίρος στον αιώνα του και στον 19ο αιώνα είναι μεν αναμφισβήτητη, αλλά αδύνατον να προσδιοριστεί με ακρίβεια. Βρίσκει και αντλεί σίγουρα από την εποχή του τις περισσότερες από τις προτάσεις και τις υποδείξεις του, και σε πολλές περιπτώσεις η επιρροή του είναι αυτή ενός κομιστή που θέτει τη μεταδοτική δύναμη του πάθους του και τη σαγηνευτική δύναμη του ταλέντου του στην υπηρεσία των ιδεών που υπηρετεί και των οποίων δεν είναι ο γεννήτορας. Είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς τη δράση του από το συλλογικό ρεύμα των καιρών και από άλλες ατομικές προσπάθειες που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση. Ίσως στην εποχή του χρησίμευσε κυρίως για να καθορίσει την ατζέντα της κοινής γνώμης. Για τις κωδωνοκρουσίες και τα πυροτεχνήματα των γραπτών του συγκέντρωνε όλα τα πνεύματα και έκανε όλες τις δυνάμεις να συγκλίνουν προς τον ίδιο στόχο. Έβαζε σε τάξη και συντόνιζε τις προσδοκίες που μοιραζόταν με τους συγκαιρινούς του – και δεν είναι διόλου εύκολο να αποφασίσει κανείς αν ήταν ο στρατηγός του στρατού της προόδου ή ο τυμπανιστής του.
Gustave Lanson

The post Βολταίρος appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Το λεξικό των κοινών τόπων

fotodentro — Fri, 31 Dec 2021 16:00:19 +0000

Η ιδέα σύνταξης ενός Λεξικού των κοινών τόπων είναι ήδη παρούσα στο μυαλό του Flaubert από το 1850. Στην επιστολή της 4ης Σεπτεμβρίου 1850 προς τον Louis Bouihet διαβάζουμε τα εξής: “Κάνεις καλά που σκέφτεσαι το Λεξικό των κοινών τόπων. Απολύτως έτοιμο και εφοδιασμένο με έναν πρόλογο, όπου θα επισημαίνεται τάχα πως γράφτηκε με σκοπό να συνδέσει το κοινό με την παράδοση, την τάξη, τις καθιερωμένες συμβάσεις, και δομημένο με τέτοιο τρόπο ώστε ο αναγνώστης να μην συνειδητοποιεί αν τον κοροϊδεύουμε ή όχι, θα είναι ίσως ένα αλλόκοτο έργο, αλλά και ικανό να πετύχει, γιατί θα είναι εξαιρετικά επίκαιρο”. Το Λεξικό, όπως και το Μπουβάρ και Πεκυσέ με το οποίο συνδέεται άρρηκτα, γεννιέται από τον τρόμο αλλά και τη γοητεία που ασκούσε παράλληλα πάνω του η ανθρώπινη ανοησία. Συλλέγει υλικό για χρόνια, καταγράφοντας γελοίες, βλακώδεις φράσεις και ιδέες που ακούει ή διαβάζει σε βιβλία, εφημερίδες και περιοδικά της εποχής του, αλλά δεν θα προλάβει να ολοκληρώσει τη σύνταξή του.
Το ιδιοφυές στρατήγημα του Flaubert συνίσταται στην απλή παράθεση των τερατολογιών που λέγονται και γράφονται, χωρίς κανέναν σχολιασμό, επίκριση ή ανάλυση από μέρους του. Πίστευε πως η απλή καταγραφή τους και μόνο θα ήταν ικανή να αναδείξει το μέγεθος της ανοησίας σε όλο της το μεγαλείο. Το Λεξικό είναι “μια απολογία της ανθρώπινης αχρειότητας”, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, ένα δριμύ κατηγορώ που στρέφεται εναντίον της αστικής κοινωνίας της εποχής του, η οποία δέχεται παθητικά και υιοθετεί ασμένως όλες αυτές τις κοινοτοπίες, τα στερεότυπα, τις αβασάνιστες ιδέες και απόψεις, ένας ειρωνικός απολογισμός της λειψής κριτικής ικανότητας των συγκαιρινών του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

The post Το λεξικό των κοινών τόπων appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.

Οι ελευθερόφρονες στη Γαλλία του 17ου αιώνα

fotodentro — Wed, 17 Nov 2021 11:42:09 +0000

Ο 17ος και ο 18ος αιώνας, σύμφωνα με τη γενική εικόνα που αβίαστα σχηματίζουμε για τον καθένα, φαίνεται να μην έχουν σχεδόν τίποτα κοινό μεταξύ τους. Αρεσκόμαστε να λέμε ότι διαδέχεται ο ένας τον άλλον, χωρίς να μοιάζουν έστω και στο ελάχιστο. Ανάμεσα στην εποχή του Bossuet και σε αυτή του Rousseau, ανάμεσα σε δύο περιβάλλοντα όπου ο ένας έγραψε το Κοινωνικό συμβόλαιο και ο άλλος την Πολιτική εξαγόμενη από την Αγία Γραφή, η αντίθεση εδραιώνεται τόσο εύκολα που έχει γίνει πια κοινότοπη. Δεν θα έπρεπε, ωστόσο, να μας ξαφνιάζει κάπως; Μπορούμε να την αποδεχτούμε χωρίς επαρκείς αποδείξεις; Τίποτα δεν εμφανίζεται αιφνιδίως στην ιστορία των ιδεών: η εποχή που προηγείται εξηγεί αυτή που ακολουθεί, την εμπεριέχει εν σπέρματι.
Το πνεύμα της θρησκευτικής απιστίας κατά τον 18ο αιώνα, η ανάγκη της απρόσκοπτης εξέτασης κάθε ζητήματος, αυτή η ευτολμία της λογικής που δεν γνωρίζει όρια, που ξέρει να συνάγει συμπεράσματα -η έσχατη συγκεφαλαίωση της οποίας είναι η Γαλλική Επανάσταση- όλα αυτά θα παρέμεναν ανεξήγητα χωρίς τα ρεύματα του σκεπτικισμού και της κριτικής ουδετερότητας, της ελεύθερης, ή, όπως λεγόταν, της “ελευθερόφρονος” σκέψης, τα οποία έρχονται από τον 16ο αιώνα και ανοίγουν με προφυλάξεις ένα πέρασμα στον 17ο αιώνα, πότε θορυβώδη και πότε σχεδόν αδιόρατα, πότε σκάβοντας υπογείως και πότε ερχόμενα ξανά στην επιφάνεια.

The post Οι ελευθερόφρονες στη Γαλλία του 17ου αιώνα appeared first on Βιβλιοπωλείο Το Φωτόδεντρο.